Girona 2018

Voor het 3e achtereenvolgende jaar verblijven de renners van Wielerzone Nederland in het Spaanse Gerona. Om onder de Spaanse zon (?) een week lang de puntjes op de i te zetten in aanloop naar het seizoen. Hieronder de dagverslagen van de onvolprezen begeleiders.

Trainingskamp 2018.

Misschien gek om te zeggen,

Misschien gek om te zeggen, wellicht wordt het wat saai (dat kan bijna niet met die gasten van WZN) maar we zijn weer in Gerona (of is het nou Girona) na drie jaar weet ik nog niet hoe het geschreven moet worden maar uiteindelijk maakt dat niet uit want het belangrijkste is dat we er gewoon weer zijn. We gaan weer lekker trainen in het mooie weer, we zetten de puntjes op de ‘I” voor het naderende seizoen en we genieten van het eerste zonnetje. In Nederland nu dik onder 0 en de schaatsen aan, hier volverwachting naar temperaturen van plus 10 en misschien wel een dagje “kort,kort”

Het klinkt allemaal rooskleurig maar misschien gek om te zeggen “dat er gewoon weer zijn” is een heel complex verhaal dit jaar.
Denk even mee, Woensdagavond spullen inleveren bij KWC en de vrachtwagen inladen, donderdagochtend, op het onchristelijke tijdstip van 03:45 staat Arthur voor je deur met een happy face omdat hij nu een keer vroeg uit zijn bed mag om iets anders te gaan doen dan werken, vertrekken we voor een ritje van 16 uur naar Gerona. Vrijdagmiddag komt de eerste groep renners aan op Gerona airport, ophalen, eten en fietsen. Zaterdagochtend volgt groep twee via Barcelona airport, ophalen en eten, dan is de groep compleet en kunnen we eindelijk starten met de trainingen zoals we die zorgvuldig hebben voorbereid. Snap je het nog? Nou ik kan je zeggen dat vliegtickets boeken voor de groep dit jaar menig slapeloze nacht heeft opgeleverd. Maaaaaarrrrrr we mogen niet klagen. als het goed is morgen de club compleet en knallen.

Misschien gek om te zeggen, maar spannend vind ik het wel, ik voel de verantwoordelijkheid voor de groep en het verloop van deze week. Ik vraag me herhaaldelijk af of alles is geregeld en we niets over het hoofd hebben gezien, of de renners veilig aankomen en ook weer veilig gaan vertrekken, of ze allemaal heelhuids de week doorkomen en wat we zouden kunnen doen op het moment dat het even niet goed gaat. Vinden ze elkaar wel leuk en doen ze een beetje aardig tegen elkaar. (natuurlijk vinden ze dat) Kunnen al die zorgzame ouders allemaal wel een week zonder hun troetel kind en gaan ze me niet allemaal appen en mailen om te horen hoe het gaat, stel dat ze dat dan doen, hoe ga ik dan reageren.
Misschien gek om te zeggen, maar je kan er heel druk mee zijn.

Misschien gek om te zeggen, maar het zijn allemaal zaken die door mijn hoofd spoken op de momenten dat ik even rustig kan zitten en nadenk over wat nog komt. Gelukkig heb ik geleerd dan naar mijn andere hersenhelft te schakelen en hoop ik dat ze gewoon weer de tijd van hun leven hebben en genieten van de mooie route’s en het feit dat ze lekker in Spanje zijn terwijl de “normale Nederlandse leerling” lekker op school mag zitten.

Dit jaar zijn we als WZN gestart met een bijna volledig nieuwe ploeg. 9 nieuwelingen, 4 junioren en 4 meiden, een forse groep dus. Daarnaast hebben dit jaar 3 gastrenners mee van Eemland uit Amersfoort en 1 gastrenner van onze eigen club KWC, Dat maakt een ploeg van 21 renners.
Gelukkig trainen de mannen en vrouwen al vanaf november met elkaar en hebben ze de “huisregels” van WZN al aardig door. De zorg voor elkaar en de verantwoordelijkheid die ze nemen als ze de groep aanvoeren zit er al stevig in, ik hoop dat de Spaanse lucht hier alleen maar een positief effect op heeft en zorgt dat het elke dag een beetje beter gaat. Ik kan je beloven dat de komende week de renners elke kans zullen aangrijpen om leidend voorwerp te worden in de verhalen over de belevenissen van de dag, ze stellen zich vanzelf aan u voor.

Misschien gek om te zeggen, maar gelukkig ben ik met de begeleiders die mee zijn. Goed bedoelende ouders die stuk voor stuk hun vrijetijd (en een fors deel van het salaris) opofferen om hier in Gerona te zijn en zich in te zetten voor Neerlands hoop in bange dagen. 2 moeders die de keuken bestieren en zorgen dat we eten in overvloed hebben, vaders die routes maken en geduldig voorrijden tijdens de trainingen. Vaders die geduldig wielen wisselen bij pech en gewoon doen waar ze goed in zijn. Samen zorgen we voor een fantastische groep jonge mensen en geven we ze het gevoel dat ze er toe doen en dat ze een bijzondere droom najagen. Ook deze groep renners gaat weer veel meer tegenslagen tegenkomen dan er overwinningen zijn, veel meer dagen krijgen dat het niet wil dan dat er dagen zijn waarop het lijkt dat het vanzelf gaat. Juist op deze momenten is het van belang dat die begeleiders er zijn, dat ze niet vragen en roepen om betere prestaties maar gewoon een arm hebben die precies past om de schouder van een kind dat dat net even nodig heeft. Dat ze er zijn als er gezorgd moet worden en dat ze willen dienen als steun en toeverlaat.

Misschien gek om te zeggen, we hebben nog geen meter gefietst en de groep is nog niet eens compleet maar nu al weet ik dat het een top week wordt, dat we keihard gaan werken, gaan afzien en pijn lijden. Tegelijk weet ik ook dat we gaan genieten en ons gaan verbazen over de inzet, de motivatie, de drive bij de renners en vriendschappen die groeien in de groep. Daarnaast is er bikkelharde harde concurrentie en de strijd om als eerste boven te zijn. Alle renners willen laten zien wat ze kunnen om hun plek te verdienen in de wedstrijdploeg. Juist deze combinatie maakt het zo mooi om te werken met de ploeg.

Misschien gek om te zeggen, ik denk dat ik maar stop met me zorgen maken en gewoon ga genieten van alles wat komt.

Welterusten en morgen gaan we los.

Dag 1 Gerona 2018

Na een welverdiende nacht, waarin we hebben kunnen uitrusten van de toch wel intensieve reisdag, vroeg uit de veren. Vandaag het tweede deel van onze ploeg ophalen in Barcelona. Natuurlijk eerst brood halen en zorgen dat er voldoende te eten is als de hongerige mannen en vrouwen straks binnenvallen. Brood halen was afgelopen jaar een dagtaak dus hadden we ons plan dit jaar iets aangepast. Gisteren had ik met Harmke al de plaatselijke bakker vereerd met een geweldig perspectief op de verdubbeling van de weekomzet en hebben we voor 28 mensen brood besteld. De vriendelijk slecht alleen Spaans sprekende bakkerin heeft onze vraag drie keer herhaald, of omdat ze het gewoon niet verstond of omdat ze twijfelde aan de juistheid van onze bestelling. Harmke is echt een vrouw ala 2018. Gewoon thuis al een keurige bestelling ingetypt en het door Google laten vertalen in perfect Spaans. De bakkerin gelijk klaar en gelukkig. Deze actie zorgde voor het feit dat er vanmorgen keurig versgebakken brood klaar lag. Brood halen stelt dus ook al niets meer voor, wordt het nog lastig deze week of gaat het echt op vakantie lijken??

Met twee autos naar Barcelona opzich ook geen spannende actie tot we de tolweg afrijden en we moeten betalen. Arthur ondertussen door de wol geverfd weet dat er slechts met een creditcard betaald kan worden dus echt vloeiend door de poort en zo klaar. Echter Remco (is voor het eerst mee) denkt daar gewoon te kunnen pinnen. Wij 100 meter verder aan de kant van de snelweg hopen dat de poort voor Remco snel open gaat maar helaas Remco beld ons en verteld met lichtelijke verbazing in zijn stem dat hij niet kan pinnen.
Ik de auto uit, hollen over de vluchtstrook om Remco te redden. Zonder erg bij Remco in de auto gesprongen en de poort geopend. Keurig optijd arriveren we in Barca en halen daar de tweede groep op. Deze kanjers hebben er om 09:00 uur al een halve dag op zitten. Om 05:00 uur op schiphol staan is bijna topsport en dan moet je ook nog fietsen vanmiddag. Er zijn er dus ook een aantal die hardop vragen of we echt gaan fietsen vandaag, nou dat zullen ze zien.
Na het ophalen van de auto’s vertrekken we naar het huis. Omdat we niet weer willen hollen over de snelweg nemen we de provinciale weg. Mooie vergezichten over de middellandse zee en rete druk en dus ook deze weg is geen succes. Remco volgende keer gewoon de creditcard van je vrouw mee en we zijn zo thuis.

De vrijdagvliegers hebben onze thuiskomst goed voorbereid en de tafel gedekt. De renners kunnen de spullen op de kamers zetten en gelijk aan tafel. De pannenkoeken …. dat kennen we van afgelopen jaar dus gelukkig is niet alles anders.
Daarna omkleden en zonder morren staat iedereen weer klaar om te gaan trainen. Mickey is niet fit en Klaas heeft koorts. Beide blijven thuis en kijken nog een keer jaloers uit het raam en duiken gelijk hun bed in. Een aantal renners dat buiten klaar staat kijkt jaloers naar boven, Ik weet niet wie het hier beter heeft maar het is wat het is.

We vertrekken met elkaar voor een prachtige rit van 115 km. Onderweg een forse klim die mooi loopt maar wel wat van de renners vraagt. De groep rijdt lekker en heeft gelijk het tempo goed te pakken. Aan de voet van klim worden de ambities duidelijk en vliegen mannen als Cornee, Stijn en Thomas naar voren. Tycho wil graag mee maar ontdekt dat stoempen op een helling iets heel anders is dan hard rijden door de vlakke polder. Na een paar honderd meter geeft hij zijn verstand voorrang op zijn gevoel en gaat in zijn eigen tempo verder. De dames zoeken de staart van de groep op en rijden in het eigen tempo lekker naar boven. Noa heeft het zwaar en moet lossen maar ze zet haar tanden in de berg en geeft niet op.
De zon schijnt en geeft al heerlijke warmte, Stijn wil zelfs al in de korte broek. Ik zeg hem dat niet te doen en een paar kilometer verder is hij me dankbaar. De afdaling ligt in de schaduw en gelijk valt de temperatuur omlaag. Dalen is wel een dingetje bij de nieuwe mannen. Veel ambitie om hard te rijden maar sturen en verder kijken dan de neus lang is moet nog wel groeien.
Als we het vlakke deel van de route naderen gaat de gaskraan open raakt de teller in de auto zomaar de 50 km. De groep breekt en de mannen zetten een mooie waaier op en werken samen om het gaatje weer te dichten. Helaas lukt dat niet en filmt de expert naast me (Bastiaan) het tafereel en neemt zich voor om de nwl vanavond een lesje waaier rijden te geven. Noa houd het voor gezien en na dik 100 km stapt ze in de auto. De groep rijdt onder leiding van Thomas en Cornee door naar huis. Als een echte wegkapitein geven de mannen leiding aan de groep. In straf tempo en keurig rechts van de weg beginnen we traditiegetrouw een de laatst klim naar het huis. Vincent schiet als een duveltje uit een doosje weg en denk de laatste klim voor zich op te eisen. Stijn denkt daar heel anders over en weet hem vlak voor de top in te halen. Lieke blijft ook steevast in haar rol. Met een uitgestreken gezicht en schijnbaar ontspannen rijdt ze naar boven ze vraagt om een lekker muziekje uit de auto en onder het genot van onze huiszangeres uit Duitsland (Helene Fisher) rijdt gewoon op z’n liekes naar boven.

Als ik de dag kort samenvat kan ik alleen maar concluderen dat we een topdag hebben gehad. (en het pas dag 1)
Ilse maakt indruk met de wijze van klimmen en tankt zelfvertrouwen. Petra klimt goed maar heeft zo’n hekel aan dalen dat ze nog steeds denkt dat ze het niet kan, dit is een mooi leerdoel deze week. Bjarne, Jente, Mark, Olivier, Sven, Matthijs, Vincent en Stijn maken als nwl, die voor het eerst door het Spaanse land rijden, echt indruk. Cornee, Tycho en Thomas zijn echt klaar voor de eerste koersen en zijn strijdvaardig. Mischa en Eline doen niet onder voor de onze en rijden goed mee. Noa heeft het zwaar maar dat komt helemaal goed deze week. Mickey en Klaas herstellen van hun koude rillingen en kunnen morgen weer een deel mee met de groep. Bastiaan staat te trappelen om op zijn fiets te springen maar hij krijgt een speciaal programma. Nog even rustig aan doen maar ook hij kan zeker gaan genieten van de Spaanse wonderlucht.

Thuis gekomen gaat iedereen lekker zijn eigen gang. De meesten rusten wat, we poetsen en eten met elkaar en als begeleiders genieten we van de koffie die voor ons klaar staat. Wat een feest weer om met het WZN circus in Gerona te mogen zijn. Aan de koppies te zien een zware dag gehad maar ze hebben volop genoten.
Morgen sturen we de gladiatoren van het asfalt weer de weg op en hebben we een uitdagende route voor ze uitgezet. klimmen en dalen, draaien en keren maar bovenal genieten van de steeds oplopende temperatuur, enne “nee Stijn je mag nog niet kort, kort”

Tot morgen

Dag 2 trainingskamp Gerona.

Na een rustige nacht die voor de meeste renners vroeg begon starten we dag met een perfect ontbijt. Onder de bezielend leiding van Linda en Harmke wordt de corvee ploeg aan het werk gezet. De tafel gedekt en 20 hongerige renners kunnen genieten van een uitgebreid assortiment.
Na het ontbijt starten we met het leermoment op de dag. De meeste renners starten snel en weten wat ze moeten doen. Een aantal jonge renners (zijn voor het eerst zonder meester of juf op reis) heeft wat opstart problemen. Mark moet bijna 20 minuten zoeken naar een studieboek en dan nog bedenken wat hij moet gaan doen. Onder zachte dwang gaat hij snel aan het werk. Ik heb zomaar het vermoeden dat deze meester een paar heren krijgt die wat studievaardigheden moet worden bijgebracht.

Tijdens het studeren van de boys en girls wordt door de navigator de laatste hand gelegd aan het aanpassen van de route voor de training. In Nederland alles keurig voorbereid en routes klaar gezet, alleen niet kunnen verwachten dat de richting die we hebben gekozen om weg te rijden vanaf ons huis met de racefiets echt niet te doen is. Arthur bouwt de routes vakkundig om en moet er elders weer wat kilometers afsnoepen om geen belachelijke afstanden te krijgen.

Om 11:45 staat iedereen klaar voor een mooie training.
De junioren gaan vertrekken voor een route van ruim 130 km en de nwl hebben een prettig rondje van ongeveer 40 km voor de wielen.
Peter en Remco gaan mee met de jonge kerels en meiden en Arthur en Thomas nemen de junioren onder hun vleugels. Ik mag zelf vandaag met Bastiaan op stap. Bastiaan loopt in november nog een zware knieblessure op en heeft alle trainingen moeten missen. Onder leiding van zijn geweldige fysio heeft hij gewerkt aan doeltreffend revalidatieprogramma. Zij heeft er voor gezorgd dat hij weer zo spoedig mogelijk op de fiets kan zitten. Vandaag ga ik met hem opweg om een half uur te rijden in de Spaanse zon. Ik kan je vertellen dat de wind koud was en de zon lekker scheen maar dat ik daar niets van merkte. Je wordt echt warm van de smile op het gezicht van deze kerel als hij naast mij door de straten van Loret de Mar fietst en lachend roept dat hij hier lang op heeft gewacht. Ik zeg even niet, slik een keer en geniet. In een lekker tempo en met een verbazend soepele pedaalslag rijden we samen naar Blanes en genieten we van het feit dat we “gewoon” lekker op de fiets zitten. Wat is trainer zijn toch mooi en wat kan ik blij worden van de stappen die renners maken, al zijn ze nog zo klein.
De twee groepen zijn ook vertrokken en onderweg komen Bastiaan en ik de nwl tegen in Loret. Ze rijden rustig door de Spaanse zon en herstellen wat van de inspanning van gisteren. Mickey is ook weer lekker mee en doet heel verstandig wat ze moet doen. Ze rijdt heerlijk in haar eigen tempo en laat zich niet opjagen door de anderen. Bastiaan ziet de groep, en gedreven als hij is, geeft hij voorzichtig aan dat hij wel mee kan fietsen naar huis, hij meld heel subtiel “zover is het toch niet meer” Ik voel heel even een dilemma tussen gunnen en verstand maar moet hem hier beperken. Als coach dan maar even streng zijn en hem houden aan het plan en de afspraak. Gelaten rijdt hij mee naar de auto en sluiten we samen onze eerste training af. Eenmaal in de auto is de glimlach snel terug en beseft hij de stap die hij vandaag heeft gemaakt.

De junioren zijn onderweg over een prachtige route met een stevig onverhard deel. Volop genieten ze van de omgeving en rijgen ogenschijnlijk moeiteloos de kilometers aan elkaar.
In de laatste kilometers naar het huis gaat de inspanning tellen en zien we dat de meeste mannen en vrouwen gewoon mensen zijn. Bij Tycho is dat nog even de vraag en hebben we de “temporegulatieknop” nog niet helemaal kunnen vinden. Ik weet hoe hij “aan” en “uit” gaat maar temporiseren is me nog niet helemaal gelukt . Als een paard in blinde paniek draaft hij naar huis en is trots dat hij als eerste binnen is. Ik zit rustig buiten en Tycho komt met de handen in de lucht door het hek ons terrein oprijden, hij vraagt direct wanneer de prijsuitreiking is waar hij zijn bos bloemen kan laten. Ik kijk wat onnozel en na mijn uitleg over samenwerken en werken voor de ploeg snapt de koning van de training dat we de medailles pas verdelen in de koers en dat het in deze training misschien handig is om je krachten ook in te zetten voor je ploegmaat die het even lastig heeft. Vol vertrouwen dat dat de komende dagen veel beter gaat schuift Tycho weer lekker bij de rest aan. Moeder Nomden helaas, je moet nog even wachten op je bosje bloemen, maar houd er maar rekening mee dat ze eraan komen dit seizoen.

Na de training poetsen, eten en rusten we, er wordt gebald in de tuin, we genieten van de zon, samen rollen we lekker door de dag en hebben allemaal de rust gevonden.

s’Avonds mag ik onze laatste gastrenner ophalen van Barcelona airport zodat ook hij kan aansluiten bij de groep, vanaf nu echt compleet. Helaas snapt de spaanse vliegmaatschappij niet dat het niet handig is om vertraging op te lopen. Jord staat uiteindelijk om 01:30 met een verfrommeld gezicht in de aankomst hal en heeft sterk behoefte aan een bed. Samen rijden we nog een uurtje en om 02:45 kan hij eindelijk zijn bed in.

Nou slapen in dit huis is wel een dingetje. Ik breng Jord naar de junioren kamer en wijs hem zijn bed. Als ik omkijk zie ik hem nog net het laatste stukje vallen voordat hij bewusteloos de grond raakt. De lucht in deze kamer is zo bedorven dat je het idee hebt een soort oude kelder in te lopen, die al 250 jaar op slot heeft gezeten en vol met oude zweet schoenen ligt. Jord moet even bijkomen haalt nog een keer adem en redt het net naar het raam. De mannen die niets vermoedend liggen te slapen zullen morgenochtend vast een spoedcursus “ramen openzetten” krijgen.
Dan zelf naar bed, nou dat is helemaal een survival tocht.
Na een nacht het ongelooflijke gesnurk van mijn roommate te hebben doorstaan is het helder, ik verhuis met matras en al naar de woonkamer. (prettig hoor een ploegmanager die zijn eigen gesnurk niet kan managen) na het arriveren van Remco en Peter dacht ik medestanders te hebben in mijn anti snurk campagne maar er speelt iets heel vreemds. De tweede nacht doet Peter gewoon mee met Arthur en zegt doodleuk helemaal geen gesnurk gehoord te hebben. Remco volgt mijn voorbeeld en neemt net als ik plaats in de (tot dan toe) zeer rustige woonkamer. Het moet niet gekker worden. Ik krijg de indruk dat mijn drie mannelijke collega’s een soort ontmoedigingsbeleid voeren tegen mij want Remco neemt feilloos de rol van de andere snurkers over en gaat heerlijk liggen zagen in “mijn” woonkamer.
Blijft er uiteindelijk maar een oplossing over, zij eruit of ik eruit. Nou je raad het al. Komend jaar is er een vacature bij WZN voor een trainer, trainingskampleider, en manus van alles.
Functie eisen zijn er eigenlijk niet, je moet aan een voorwaarde voldoen, je moet kunnen snurken als een motorzaag en je vooral onnozel opstellen over het gezeur van de niet snurker.
Als je denkt dat je in aanmerking komt voor deze (meestal) prachtige rol mag je het geluidsfragment van je beste snurk optreden sturen aan: managment@wielerzonenederland.nl

Nu ga ik even bijslapen en hoop geen vreemde snurkers meer te horen en zien.

Weltrusten

Dag 3 trainingskamp Gerona.

Het moet toch niet gekker worden. Word ik niet weggesnurkt uit m’n bed door m’n mede begeleiders dan wordt ik wel door renners bedreigd waarom zij niet in het verhaal worden genoemd of wanneer zij aan de beurt komen als hoofdpersoon in de dagelijkse verslagen. Wellicht krijgen we morgen renners die echt hun best gaan doen om op te vallen in de hoop dat ze de hoofdrol kunnen spelen in het verhaal van de dag.
Ik hou m’n hart vast wat dit weer voor een concurrentie gaat worden in de ploeg.

De dag begint normaal, dat is meestal een slecht teken want normale dagen kennen we niet bij WZN en als we dan zo’n dag hebben dan eindigt die meestal in absoluut abnormale belevenissen.
Na het ontbijt gaat de bende weer aan de studie. Ik zie de meest spectaculaire vraagstukken langskomen waarvan ik me afvraag of ik het allemaal wel zal begrijpen. Gelukkig komen de renners met vragen die aantonen dat ook zij af en toe twee keer moeten lezen voordat ze snappen wat er staat. Los van de moeilijkheid van het werk wordt er hard en gedreven gewerkt.
Ondertussen gaat het buiten de verkeerde kant op met het weer. Vandaag is het koud en het regent onophoudelijk. De afgelopen dagen hebben we nauwlettend de verwachtingen in de gaten gehouden maar zijn we ook wel wat in verwarring gebracht. Wordt het mooi of krijgen we toch die gevreesde slechte dag. Gelukkig zijn er vele “weer apps” in omloop. Deze zijn helaas niet geheel betrouwbaar want op de ene app regen en kou en op de andere app zon met 15 graden. U snapt natuurlijk dat wij besluiten om de app van Lieke als “de beste” te benoemen. Niet omdat hij zo goedkoop is of om het gebruiksgemak maar lekker simpel omdat deze app aangeeft dat het warm en droog gaat worden vandaag.
Helaas liegt de app van Lieke want buiten is het weer zoals we het niet willen hebben.

De junioren hebben een koffierondje vandaag. Na de inspanning van gisteren verdienen ze het om, onder begeleiding van Peter, lekker ontspannen naar Gerona te rollen en daar heerlijke koffie te scoren. Helaas is het voor deze groep te koud en te nat en zijn ze na een kleine 25 km terug in het huis en houden ze het verder voor gezien.
De nwl treffen het slechter. Of het aan de begeleiding ligt laat ik in het midden, maar bij de nwl is “kou” gewoon een emotie en moeten ze niet zeuren maar doortrappen. Ook zij zijn drijfnat en koud als we aan de eerste en gelijk langste klim van de dag gaan beginnen. In eigen tempo naar boven en een strak tempo zoeken. De mannen zetten zich in beweging en trekken elkaar helemaal uit elkaar. Bjarne, Stijn, Matthijs, Klaas en Jente nemen de regie en knallen werkelijk naar boven gevolgd door Mark, Olivier, Vincent en Sven. Petra heeft geleerd van de afgelopen dagen en begint rustig aan maar vindt haar cadans en gaat steeds sneller rijden. Stuk voor stuk raapt ze de mannen op en komt ze voldaan boven.
Dan de afdaling over een mooie onverharde weg, 7 kilometer hotsen en botsen en dan staan we weer op het asfalt. De renners eten wat en stappen na een enerverende afdaling weer op voor het laatste stuk van 40 kilometer. We zien aan de renners dat de kou en de vermoeidheid nu echt mee gaat spelen. Vincent kijkt zo verdrietig met een snottebel uit zijn neus, zo groot als die alleen in Zeewolde voorkomen, Bastiaan (ook Zeewolde) kijkt vol medelijden naar hem en zou hem het liefste inladen. Ik zeg: ‘gauw dat raam dicht want het wordt koud hier’. Stomverbaasd doet hij wat ik vraag en leg ik hem uit dat ze vandaag moeten afharden. Klaas weet van ellende niet meer hoe hij moet trappen. Stijn eet bijna het stuurlint van zijn fiets en drukt echt alles naar binnen wat we hem geven. Gelukkig haalt Bastiaan eerst het zakje van de boterham anders vrat hij dat gewoon ook in een keer op. Jente vergeet dat we niet in Friesland zijn en in onvervalst Fries vraagt hij om een broodje, kortom de uren en de omstandigheden eisen hun tol van de mannen. Petra ontdekt wederom een nieuwe kant van zichzelf en neemt brutaal de groep op sleeptouw en laat zien hoe je moet dalen en bepaalt het tempo. In de groep dringt nu echt het idee door dat ze samen moeten werken. Matthijs, Olivier en Stijn zijn echt mannen met oog voor een ander en duwen waar nodig hun ploegmaten naar boven. Bjarne blijft als een echte Bjarne op kop sleuren en Stijn ontfermt zich over Klaas, hij duwt hem het laatste stuk naar huis en voorkomt dat hij zo van zijn fiets zou vallen. Als trainer wil je je mannen dit graag leren, we winnen samen en we verliezen samen, soms helpen de omstandigheden je een handje. Dit is nou precies wat ik bedoel als ik de mannen weer eens uitleg dat slecht weer niet bestaat. (in elke weer type valt iets te leren )
Thuis gekomen is het vette chaos. Renners die zo koud zijn dat ze snikkend binnenstappen en niet meer weten waar ze moeten beginnen met uitkleden. Ze helpen elkaar met uitdoen van de schoenen en om de beurt stappen ze onder de douche. De open haard is aan en we drogen de schoenen en warmen weer langzaam op. Er wordt een hoeveelheid brood naar binnen gedrukt waar je eng van wordt, magen worden gevuld en langzaam keert de kleur weer terug op de gezichten en zien we voldoening op de vermoeide snoetjes.

De keuken crew heeft een heerlijk maaltijd voorbereid en we zitten met elkaar aan tafel. De afgelopen dagen hebben de mannen en vrouwen zich voorbeeldig gedragen aan tafel. Vandaag merken we een beduidend ander klimaat tijdens het diner. Het enige dat ik kan bedenken is het feit dat Jord nu is aangesloten bij de groep en dat zijn invloed misschien wel iets te maken heeft met het tafelgedrag.

De corvee ploeg met haar taak. Mischa, Bastiaan en Olivier moeten de zaak opknappen. Mischa geeft luidruchtig aan dat afwassen geen werk is voor een feministe. Bastiaan ziet zijn kans schoon om gelijk iets goeds te doen en een beetje indruk te maken, hij biedt aan de afwas voor haar te doen. Mischa neemt zijn aanbod graag aan, als sneeuw voor de zon verdwijnt haar feministische overtuiging en laat ze zich graag bedienen door een kerel.
Na het eten gaan de meeste renners hun eigen gang en zijn er twee mannen die de jacuzzi willen uitproberen met een watertemperatuur van 20 graden vinden ze wel genoeg dus vol enthousiasme duiken ze in de bak. Helaas voor de tweede keer vandaag koud tot op het bot, maar dat mag de pret niet drukken.

Heb zomaar het vermoeden dat het vandaag wel eens vroeg rustig kan zijn. Morgen gaan de junioren een prachtige klim maken en ben ik benieuwd naar de verhalen die we daar weer gaan beleven met elkaar. De nieuwelingen doen morgen rustig aan maar mogen woensdag hun tanden in de berg zetten.
Vol verwachting klopt mn hart en droom ik van al het moois dat vast nog gaat komen.

Oh ja, gaan die snurkers hier het ineens weer over voetbal hebben. Als ze me met snurken niet klein krijgen gaan ze beginnen over m’n favoriete club. Ik speel mijn clublied nog even af maar blijk bar weinig medestanders te hebben. Misschien moet ik de functie eisen in de opgestelde vacature nog even bijstellen. Je moet naast onnoemelijk kunnen snurken ook absoluut geen verstand van voetbal hebben.

Tot morgen

Dag 4 Trainingskamp Gerona.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar eindelijk heb ik een nacht ongestoord kunnen slapen. Geen snurkende begeleiders op de kamer, geen renners die met forse vertraging in het holst van de nacht van een vliegveld moeten worden opgehaald. Elke keer als nu mijn matras tegen de muur in de woonkamer zie staan dan krijg ik een woest verlangen om mijn bed in te duiken en nog een nacht te krijgen waarin ik heerlijk ongestoord kan slapen. Heel wijs heb ik natuurlijk tegen niemand gezegd dat het rustig was op mijn kamer en ik heerijk heb geslapen want voor je het weet ligt de halve tent in de woonkamer en weet ik wel wie er vannacht weer wakker ligt. ssssssst niets vertellen.

Vroeg in de ochtend is het volk wakker en moet de tafel gedekt worden. Vandaag staat er voor de junioren de grote klim op het programma en na hun korte koude koffierondje van gisteren moeten ze echt even stevig aan de bak. De nieuwelingen doen het iets rustiger aan en hopen van harte dat ze droog blijven vandaag.

Na het ontbijt helpen we de middelbare scholen waar onze renners vandaan komen nog een handje en wordt er weer keurig gewerkt aan alles dat ze moeten doen voor school. De renners werken stil en gedreven aan hun schoolopdrachten omdat ze heel graag mee willen op de fiets. Ze hebben allemaal goed begrepen dat wanneer je je schoolwerk niet of maar half doet er niet wordt gefietst. (Meester dit is de motivational move die je op school ook met ze moet maken, heb je nooit meer een probleem met deze kerels en meiden)

Om 11:30 uur vertrekken we met twee auto’s en de vrachtwagen met fietsen naar de startlocatie voor de junioren. Na een rustige aanloop komen we aan de voet van de klim. Je merkt aan de groep toch dat het spannend is. Afgelopen jaar zijn er op deze klim snelle tijden gereden en de grote vraag is toch wat zou er nu inzitten. Een voor een vertrekken ze allemaal met een opdracht voor de beklimming. De mannen rijden verbazingwekkend snel en komen allemaal binnen een uur boven. De meiden zitten er niet ver achter en op 01 uur 20 minuten komt de laatste boven. Alle acht renners leveren een topprestatie. Boven aankleden en dik inpakken voor de afdaling. We rijden met elkaar naar beneden over de smalle, steile en gevaarlijke afdaling en hier zie je direct de ervaring naar voren komen. Beheerst dalen ze af en komen allemaal opgewekt beneden. Ze zitten nog fris en na een broodje stappen ze op voor het laatste stuk van 50 km.
Het gaat nog wat op en neer en ze houden het tempo goed vast. De laatste km naar de vrachtwagen kraakt het nog even en zien we dat het beste er wel af is bij de boys en girls. Uiteindelijk stappen we om 18:30 binnen in het huis en zijn ze moe en voldaan over de geleverde prestatie.

De nieuwelingen gaan vandaag met elkaar op stap en moeten met elkaar de zaak organiseren. Nu blijkt toch hoe moeilijk dat is. De afgelopen weken en dagen hebben ze steevast kunnen leunen op de ervaring van de junioren maar dat zit er vandaag niet in. Remco moet af en toe even ingrijpen om te zorgen dat het goed blijft gaan, maar ook hier uiteindelijk een mooie rit en heeft de groep actieve rust gehad over de relatief vlakke Spaanse wegen.

Nu we een dag of vier met elkaar in dit afgelegen huis zitten zie je dat de groep wat naar elkaar aan toe groeien is. De mannen leren elkaar beter kennen en durven duidelijk aan te geven wat ze vinden van de wijze waarop dingen worden gedaan. De meiden weten hun plek in de groep aardig in te nemen en vinden zo al wat heren die bereid zijn net een stapje extra te doen met als beloning een glimlach of een knipoog.
Mickey heeft afgelopen jaar haar eigen tassendrager gerekruteerd en was al een beetje in paniek hoe ze nou dit jaar al haar tassen mee moest krijgen. Nou neem van mij aan dat dit probleem zich geheel vanzelf oplost omdat er zeker mannen zijn die die rol heel graag voor haar invullen.

Vincent (die van de snottebel van gisteren) had vandaag corvee samen met Mickey, nou ik zal jullie niet vertellen hoe de dame hier haar kont uit weet te draaien en Vincent nog niet helemaal in de gaten heeft hoe hier op te reageren. Ra ra ra wie stond de tafel te dekken ?

Morgen gaan we in drie groepen op weg voor weer een mooie dag. De junior mannen hebben hun lange dag 150 km met een paar flinke klimmen. De meiden gaan met elkaar op stap voor een dikke 100 km en de nieuwelingen gaan ervaren wat een echte berg is en kunnen ze laten zien wat ze daar waard zijn.
Kortom snel naar bed want de dag van morgen beloofd wat. Als ik weer zo rustig slaap zal ik vast wel dromen over de dag van morgen: Wie gaat er als eerste nieuweling boven komen op deze vreselijke berg van 18 km. Hoe zullen de meiden het verteren na vandaag, en zullen de junioren het tempo hoog kunnen houden om die 150 km echt even stevig door te trekken. De belangrijkste vraag die me bezig zal houden blijft toch, wie draagt de tas van Mickey.

Welterusten (hopelijk weer een rustige nacht)

Dag 5 trainingskamp Gerona.

Een veel gehoord term in dit huis ” is er nog wat te eten”
De renners die we deze week onderdak bieden eten meer dan het hele chinese leger. s’Morgens vreten ze de gehele broodvoorraad weg als knaagdieren. Daarna studeren ze twee uurtjes en dat is net lang genoeg voor de kookstaf om vers brood aan te slepen. De dames zijn nog niet binnen of ze vallen ook deze voorraad aan. Dan lekker fietsen waar ze een lunchpakket meenemen en het liefst beginnen met een stop om hun broodje op te eten. Thuis gekomen na de training de rest van het brood naar binnen drukken. s’Avonds een onmogelijke hoeveelheid pasta naar binnen werken om om 20:00 uur weer doodleuk te vragen of er nog brood is omdat het volk honger heeft.
Maar deze vraatzucht mag de pret niet drukken. Julius Caesar wist het al, geef het volk brood en spelen en je houdt ze tevreden.

Nou dat brood heb ik net uitgelegd nu dat spelen.

Vandaag in drie groepen op pad. De dames in een elitair gezelschap van hetzelfde geslacht. Onder leiding van Peter en Thomas gaan ze op stap voor een echte dames koers. 100 kilometer met ruim 1600 hoogte meters is een stevige klus en dat hebben ze met elkaar goed gedaan. Elkaar goed uit de wind gehouden en samen de kilometers aan elkaar geregen. Het vrouwenpeloton kwam dan ook heel tevreden weer thuis. Mischa komt speciaal bij mij even melden of ik in het verhaal wil vermelden dat zij veruit de sterkste was en de hele dag moet wachten op de andere dames, dus bij deze.

De junioren in een heel klein groepje van 4 op stap voor een behoorlijke duurinspanning. Vandaag 150 kilometer met ruim 2500 hoogte meters. Arthur gaat samen met Bastiaan in de auto met deze groep mee en zorgt dat het de heren aan niets ontbreekt.
Ze maken een prachtige ronde, de mannen genieten van het uitzicht, de klimmen en de snelheid die ze met elkaar kunnen maken.

Dan de nieuwelingen. Deze groep gaat vandaag voor hun “top”dag in een aanloop van 35 kilometer komen ze aan de voet van de WZN berg. 18 kilometer klimmen met een redelijk makkelijke aanloop, een heel lastig middenstuk en een stijl eindstuk. Ik geef het je te doen om deze puist op te fietsen. de afgelopen jaren hebben we al heel wat huzarenstukjes gezien op deze berg maar vandaag was toch wel echt bijzonder. Zo’n kilometer of vijf voordat de klim begint doen de mannen hun beenstukken uit en rijden ze heerlijk in de korte broek. Gezamenlijk rijden we naar de voet, aan de posities in de groep is al te zien dat er mannen zijn met ambitie. Zodra het startschot is gelost gaan de mannen hard weg. De eerste vijf vinden elkaar en gaan in een rap tempo van start. Daarachter de ander vier mannen en ook zij kiezen een tempo dat er niet om liegt. Na een kilometer of vier ontstaan de eerste verschillen. Jente neemt gelijk het voortouw en laat zien echt ambitie te hebben. Klaas en Matthijs en samen Bjarne en Stijn volgen. Bjarne moet als eerste lossen en moet echt een tandje terug. Klaas en Stijn gaan hun eigen tempo zoeken en laten Matthijs gaan. Binnen een kilometer merkt Matthijs dat hij te ambitieus is begonnen, hij laat lopen en zakt er een beetje doorheen. Klaas en Stijn hebben een regelmatig tempo en geven elkaar weinig toe. Daarachter valt de groep van Vincent, Mark, Olivier en Sven ook uit elkaar en gaan de mannen in hun een tempo verder.
Jente weet zij straffe tempo vast te houden en komt als eerst boven. Een tijd die heel veel zegt. 53,28 minuten in deze omstandigheden is voor een 1e jrs nwl echt heel HARD. Vlak daarachter Klaas en dan Stijn, 3 man binnen 2 minuten van elkaar (ik moet ff twee keer op mijn klokje kijken maar zie echt dat het klopt.) Dan komen Matthijs en Bjarne net niet binnen het uur. Olivier, Mark en Vincent volgen vlak na elkaar en als laatste stapt Sven van de fiets. De laatste renner boven in 1,07 en een beetje. Sven is teleurgesteld maar als ik hem vertel dat dit gewoon heel goed is en de vergelijking aardig kan maken met de tijden van de afgelopen jaren dan weten de heren dat ze met elkaar voor een uitzonderlijk aangename middag hebben gezorgd. Boven ligt nog sneeuw dus als een razende de kleren aan en maken dat we beneden komen. De afdaling is lastig maar wordt veilig en gedisciplineerd genomen. Beneden hebben we nog een 40 kilometer te gaan, uiteindelijk stappen ze steenkapot maar uitermate blij met hun prestatie van de fiets. We laden alles weer in en het laatste stukje met de auto naar huis.

Wat er gebeurt als we eenmaal thuis zijn heb ik net proberen te beschrijven, er ontstaat een run op de voorraadkast en als een troep uitgehongerde beesten storten ze zich op alles wat eetbaar is.
Gelukkig hebben we aan Harmke en Linda een voortreffelijke keuken staf die echt kunnen toveren in de keuken. Elke maaltijd is weer een feestje en de renners eten werkelijk de pannen tot op de bodem leeg. Frederik het spijt me maar ik denk dat je in juni gewoon een week kan gaan werken bij de koning, alleen Harmke moet je weer een weekje missen. (Remco moet Linda natuurlijk een weekje missen)
Nu we het toch over de begeleiders hebben moet ik ook een groot compliment aan die ander gasten maken. De afgelopen dagen heb je wellicht de indruk gekregen dat ik zonder ze kan en ze kan missen als kiespijn. Dat is natuurlijk ook zo maar laten we dat dan doen tussen 22:00 uur en 07:00 uur, buiten deze tijden zijn ze onmisbaar voor deze groep. Door de inzet van deze fantastische mensen kunnen de mannen en vrouwen van WZN en Eemland gewoon een geweldige week trainen in het Spaanse land. Mannen en vrouwen begeleiders een diepe buiging van mij en grote dank, ik draag jullie voor voor een lintje.

Helaas morgen al de laatste trainingsdag, maaaaarrrrr volgens de weerapp van Lieke wordt het 18 graden (of zal ik nu een andere app geloven.)

Welterusten

Dag 6 trainingskamp Gerona Spanje.

Elk trainingskamp zijn er van die dagen bij die je gewoon niet snel vergeet. Dagen waarop de renners uitzonderlijke prestaties leveren of dagen waarop ze zo tegen de draad in zijn dat er geen land mee te bezeilen is. Maar er zijn ook dagen die niet meer vergeet gewoon om dat het “leuk” was. Vandaag was zo’n typisch “leuke” dag.
De weersverwachtingen waren zeer goed, strak blauwe lucht, zon en 18 graden. Deze verwachting werd door een aantal ouders direct in het juiste perspectief geplaatst toen we vanmorgen de foto’s van de sneeuw uit Nederland kregen.
Daarnaast lag een prachtige route op ons te wachten langs de grillige maar ozo mooie spaanse Costa Brava, van Tossa de Mar naar St Feillu. Een prachtige weg met spectaculaire bochten en fenomenale uitzichten.
De renners die al eerder dit trainingskamp hebben meegemaakt maken de nieuwe aanwinsten echt een beetje gek met de verhalen en de belevenissen van afgelopen jaren.
Na het ontbijt en het leermoment van de dag (dat onze mannen en vrouwen nog steeds trouw doen) staan ze dan ook echt klokslag 11:30 klaar. Broodjes en bidonnen in de bak en een oeverloze discussie of ze nou “kort kort” kunnen rijden of dat ze kniestukken aan zullen doen. (even voor de nuance het is 15 februari en in Nederland hebben ze discussie of ze een muts op moeten )
We vertrekken met een complete groep op weg naar de kust. Arthur heeft weer een prachtige route uitgezet over geweldige paden. Zoals gebruikelijk zit er elke dag wel een stuk onverharde weg in. Petra heeft vandaag iets verkeerd gegeten dus gaat als een volleerd crosser over deze paden en gaat gewoon heel brutaal op kop rijden. Of ze nooit anders doet stuurt ze om de kuilen en takken heen en rijdt ze geheel ontspannen naar het einde van dit pad. De groep ziet Petra ineens van de achterkant wat ze totaal niet gewend zijn. Meestal moet je toch echt omkijken om Petra te zien maar vandaag is alles anders (zal wel door de temperatuur komen)

Via een mooie brede asfaltweg waar, we nog stevig moeten klimmen, dalen we richting Tossa de Mar. Peter heeft samen met Harmke, Linda en Remco al post gevat bij aanvang van de kustweg. Bastiaan is meegereden met de auto en gaat de kustweg meefietsen met de groep, hij staat al helemaal klaar om te starten. Net als hij de weg op wil fietsen komt er een wielrenner in een mooi pakje aanrijden en scheert rakelings langs Bastiaan. Als Peter hem zegt dat hij net bijna is aangereden door Marcel Kittel raakt hij helemaal opgewonden. Ik denk dat hij nog nooit een beroepsrenner van zo dichtbij heeft gezien.
Op dit punt van de route kunnen de renners nog even wat eten en de laatste kledingstukken uittrekken. De meeste renners gaan heerlijk “kort kort” en kweken de eerste lijntjes van het jaar.
De groep gaat op weg en zet er gelijk een mooi tempo in. Onderweg ontstaan er groepen met verschillende ambitie’s, iedereen rijdt de weg zoals dat het beste past bij hem of haar. Een ding is zeker ze genieten allemaal van het weer en het uitzicht. Uiteindelijk sluiten we vlak voor het bereiken van St. Feillu de route af met een mooie groepsfoto, 21 gedreven en gemotiveerde renners die samen een top week hebben beleefd op een rij. Met gepaste trots leg ik ze vast op de foto. Deze zal de komende weken als herinnering nog wel even boven mijn bed hangen.

Na de kustweg draaien we weer het binnenland in en vangen we de terugreis aan. Weer even stevig klimmen en dan lekker dalen naar het binnenland. Je merkt dat nu het einde echt in zicht komt. De groep begint wat te haperen en er ontstaat zichtbare vermoeidheid. Petre daarentegen rijdt de klim op of ze gewoon thuis op de bank zit en daalt af zoals we haar nog nooit hebben zien doen. naarmate de week vordert wordt ze steeds beter. Ik denk dat we volgend jaar voor haar starten met de laatste dag.

Lieke breekt en heeft het echt zwaar, ze rijdt de laatst kilometers alleen door en heeft even genoeg aan zich zelf. Jord en Cornee pakken hun rol als wegkapitein en loodsen de groep veilig de laatst klim op. Boven aangekomen draaien ze resoluut om en dalen weer af om Lieke te begeleiden op de laatste meters. Als we allemaal veilig thuis komen genieten we van de laatste zonnestralen van de dag. Er is een heerlijke relaxte sfeer en er ontstaat een soort opluchting. Iedereen is veilig thuis en we zijn zonder erg deze week doorgekomen. Een valpartij vanmorgen heeft de week ontsiert. Klaas raakt van de weg en stuurt terug waardoor hij over de kop gaat. niet veel schade maar even schrik, gelukkig kan hij door en herpakt hij zich goed. Stijn is de pechvogel van de dag. Zijn cranckstel was na de dag van gisteren al niet helemaal fris meer en kraakte en vertoonde een vreemde stand. Vandaag was het na 10 kilometer al klaar toen de rechtercrack echt finaal doormidden ging. Gelukkig alleen materieel schade maar wel een training gemist. Ik weet wat meer zeer doet bij dit soort mannen maar heb bewondering voor de wijze waarop zo’n kereltje zich herpakt en aangeeft dat het gewoon kan gebeuren en dat er morgen weer een dag is. Ik hoor een uitspraak van mezelf terug en geloof dat ze toch een klein beetje van me hebben geleerd in de afgelopen maanden.

Morgen nemen we afscheid van het Spaanse land met een heel kort rondje om lekker los te fietsen en dan breken we op. De renners weer naar het vliegtuig, het huis weer leeg en de rust keert weer terug op de berg.
Als ik dan even mijn ogen sluit en de week de revu laat passeren dan zie dat de groep naar elkaar is toegegroeid, er staat een ploeg die bereid is om voor elkaar te werken, om samen af te zien en samen te genieten, samen te janken en samen te juichen. Ze zijn stuk voor stuk bereid te investeren in hun droom en durven deze droom te delen met hun makkers. We hebben het weer getroffen met zoveel mooie mensen bij elkaar dat we een ploeg hebben waar we mooie dingen van gaan zien, aan kwaliteit geen gebrek.

Ik heb de afgelopen week de renners een beetje uitvergroot en soms wat overdreven. Ik heb mijn mede begeleiders zwart gemaakt en weggezet als onopgevoede, schetenlatende en snurkende holbewoners maar deze week was onmogelijk geweest zonder de inzet van deze kanjers. Lieve mensen Dank voor wie je bent en wat je doet, jullie hebben deze week weer het verschil gemaakt in het leven van deze geweldige kinderen.

Als laatste een welgemeend dankjewel aan al die papa’s en mama’s die hun meest kostbare bezit deze week uitlenen aan mij om ze te mogen afbeulen en aanpakken om ze te laten janken en te laten lachen maar bovenal om een week van ze te mogen genieten.

Dank dank dank.

Welterusten en wellicht tot volgend jaar.