Girona 2017

Na het succes van vorig jaar is ook in 2017 Wielerzone Nederland weer afgereisd naar het mooie en zonnige Girona in Spanje voor een uitgebreide trainingsstage. WZN verbleef er van 4 tot en met 10 februari. Lees hieronder het vermakelijke uitgebreide dagboek van Arjan Baak. Voor de foto’s en video’s verwijzen we je naar de desbetreffende rubrieken boven in het menu.

Dag 1 trainingskamp Girona.

Na een voorspoedige reis van 16 uur aangekomen in ons onderkomen. Alles uitgepakt en in het huis gesleept (Frederick dank voor de boodschappenlijst en alle kratten met boodschappen) en even lekker onderuit. We maken een fles wijn open en doen ons tegoed aan een verdiende borrel, met heerlijke noten en grillworst ons toegestopt door enkele ouders. Daarna lekker naar bed, nou ja lekker.
Vanmorgen om 08:00 uur stapte ik met mijn goeie been uit het spreekwoordelijke verkeerde bed, Nee, nee niet wat jullie denken… Ik had het geluk dat mijn room mate nog niet gearriveerd was en had het rijk alleen. Ik heb een heerlijk bed, alleen 30 cm te kort. Als ik mijn benen door de spijlen wurm kan ik languit liggen. Terwijl ik lig te wurmen om me volledig te kunnen strekken krijg ik zomaar een beeld op m’n netvlies van een paar van onze boys. Lange lijven die klem liggen in bedjes die zo passen in het sprookje van de 7 dwergen. Nou hebben de boys het geluk dat we wel 8 eigen sneeuwwitjes mee hebben en dat maakt een bed met 30 cm te kort al gauw goed.
Vanmorgen nog even een laatst check om m’n boze droom op waarheid te toetsen en gelukkig kon ik rustig aan het ontbijt beginnen want natuurlijk ben ik weer de enige die een bed met spijlen heeft en shocking klem ligt.
Vanmorgen lekker ontbijten en daarna naar de bakker. Nou dat is een avontuur in Spanje. Op 5 km van ons huis een bakker gevonden waar door een welbespraakte Spanjaard naartoe gebracht worden. Op de vraag of deze vriendelijke man ook Engels spreekt krijgen we een volmondig “yes” dit is ook gelijk het laatste en enige woord Engels dat hij spreekt maar dat mag de pret niet drukken. Mijn Spaans is uitmuntend dus we snappen elkaar snel (ik laat een plaatje van brood zien op m’n telefoon en hij weet precies wat we nodig hebben.) Bij de bakker moet je dan voor 21 man (tellen allemaal voor 2) en voor 7 dagen brood bestellen. In mijn beste Spaans doe ik een poging die tot niets anders dan vragende blikken en een vriendelijke hand van de bakker leidt. Ik kan je vertellen dat je op zo’n moment hoopt dat er iemand komt die en Nederlands en Spaans spreekt. Helaas die kwam niet maar wel Geert Frans. Hoe Geert Frans met vrouw en dochters communiceert weet ik niet maar ik denk met pictogrammen en rebussen. In no time maakt hij een soort tekening die elke holbewoner snapt.
21 poppetjes, 7 dagen en een brood, Ik weet niet hoe het kan maar de bakker snapt het en zorgt dat het elke ochtend om 08:00 uur brood klaar staat. Prachtig om te zien hoe Geert relaties aangaat en tot zaken komt. Hij doet iets met zwembaden en zit veel in België, weet niet of dit iets met eerder genoemde kwaliteiten te maken heeft maar ik denk dat het geen toeval is.
Dan even snel de juiste wielen bij de fietsen zoeken en zorgen dat alles klaar is (ouders dank voor de stickers met naam op de velgen) nee hoor, ik moet zeggen dank voor de dagbesteding van Arthur en Peter, ook zij moeten iets te doen hebben deze week. (is aardig gelukt.)
Om 12:30 vangen we op het vliegveld de eerste beelden van onze ploeg op. Ogenschijnlijk relaxte vlucht gehad. Meeste mannen wat uitgelaten en een paar meiden wat wit om de neus, iedereen weer veilig in het Spaanse land en klaar om te gaan beginnen.
Angelique dirigeert de bende de stadsbus in en zorgt dat ze in downtown Girona komen. Daar arresteren we een taxichauffeur met een busje en samen met de bussen van onszelf rijden we het spul naar huis.
In huis veel bewondering van de ploeg voor het onderkomen en stuk voor stuk opgelucht dat we gelukkig weer een eind moeten klimmen met de fiets voordat we thuis zijn. (tradities moet je in ere houden)
Na de lunch de kamers inrichten en even relaxen. Om 15:30 staan ze allemaal klaar om te gaan vertrekken voor de eerste verkenning. Ik zit buiten onder de veranda en zie stuk voor stuk de mannen en vrouwen naar beneden komen in hun nieuwe tenue. Ik realiseer me dat al het werk dat we afgelopen maanden met veel mensen hebben verzet nu echt zichtbaar wordt. Strakke tenues die oprecht met trots gedragen worden geven een uitstraling aan de ploeg waar ik wel stil van wordt. De koppies zijn scherp en er staat een team voor m’n neus waar ik echt trots op ben.
Vertrek vanuit het huis in een rustig tempo. We verkennen de Spaanse wegen en onderweg rijden Peter en ik op toerbeurt naast de renners. Blije gezichten en ik voel een soort opluchting in de groep, eindelijk zijn we begonnen. De oude garde blij om terug te zijn de nieuwe aanwinsten blij om er te zijn. Ik rijdt in het laatste wiel (heb ik overzicht en een excuus) en geniet van de discipline die er ineens is. Ons gemopper van de afgelopen twee weken is nuttig geweest en heeft een uitwerking waar we heel blij mee zijn. Elke renner klimt in eigen tempo de korte klimmetjes op en in de afdalingen worden de eigenschappen van de nieuwe Apex fietsen volledig getest. De snelheid loopt aardig op en waar een nieuwe renner wat angst laat zien met afdalen zie je de oud gediende gelijk instappen en optreden als padvinder en een mooie strakke lijn rijden zodat een blinde nog kan dalen.
Na 54 km weer allemaal lekker thuis en moet er gepoetst, gerelaxt en gedronken worden. In een uiterst ontspannen sfeer doet ieder zijn ding en treffen we Angelique in de keuken achter enorme stapel pannenkoeken. Werkelijk waar, 4 uur bakken is aan tafel in 10 minuten weg, de troep valt aan en verscheurt de pannenkoeken. Na afloop zijn de eerste 3 de sjaak voor de corvee, ploegmaten komen ongevraagd gewoon helpen, Als dit een voorteken is voor het samenwerken in de koers dit seizoen dan stop ik nu met me zorgen maken.
Na het eten gaat de après-ski party beginnen op de kamer van Max, Jord, Laurens en Jesper, Heerlijke hoempa pa muziek waar we zo te horen best een feestje op kunnen bouwen. Alle renners op 4 bedden past net en geeft een bijzonder beeld kan ik je zeggen. Iedereen zwermt uit door het huis en gaat zich opmaken voor een lekker nachtje, om 21:30 is het al verdacht stil boven. De renners gaan lekker liggen en strekken zich uit (zonder spijlen in het bed) Wij maken ons druk over de route voor morgen en doen een bakkie koffie.
De afgelopen weken heb ik hard moeten werken om een woord uit het vocabulaire van de begeleiders te krijgen. Consequent spreken ze van “vakantie” en ik maar roepen dat ze hard moeten werken en zeker geen vakantie hebben. Maar als ik nu kijk naar het voorbeeldige gedrag van onze ploeg dan denk ik dat ik er naast zit en deze week echt kan uitrusten. Gelukkig ken ik de mannen een beetje en hoop dat ze gewoon “normaal” doen, dan kunnen we tenminste nog aan het werk deze week.
Welterusten, ik wurm me weer lekker door m’n spijlen en ga nagenieten van vandaag.

Dag 2  trainingskamp Girona.

De nacht is voorbeeldig verlopen en om 22:00 uur was het op bijna alle kamers stil. Op een kamer was het wat rumoerig en bleef het lang onrustig, wat wil je ook als 3 overjarige tieners met elkaar in een hok van 10m2 stopt. Een snurkt, de ander droomt (vraag me niet waarvan maar hij heeft wel zijn knieën open liggen) en de derde ergert zich aan beide, je snapt er wordt geweldig geslapen door de begeleiders.
We starten de dag in een serene rust. Rond 08:00 uur druppelen de renners uit bed en komen vrolijk en vol verwachting naar beneden. Ilse en Jord hebben corvee en zijn geïnstrueerd om om 07:45 beneden te zijn om tafel dekken en het ontbijt voor te bereiden. Heel braaf verschijnen ze op de afgesproken tijd om te constateren dat Geert Frans, die al een halve nacht beneden zit, het ontbijt tot in detail heeft voorbereid. Eieren gekookt, sinaasappeltje geperst (en in een pak gestopt) en alle ontbijt benodigdheden al op tafel. Op mijn vragende blik krijg ik een Welmers antwoord (huis vol vrouwen thuis) “ach ik mag ze toch wel een beetje verwennen” Nou dat mag nou net niet. Een beetje wielrenner leert voor zichzelf en zijn ploegmaten zorgen (dat leren ze bij ons en niet op school)
Na het ontbijt gaan we stevig aan de studie en schuiven de renners een voor een aan tafel om vreselijke wiskunde opdrachten te maken, Engelse stukken te lezen i.v.m. een toelatingsexamen voor geneeskunde, Engelse teksten te lezen of een boek voor Nederlands door te worstelen. Respect voor de groep want er wordt heel hard en gedisciplineerd gewerkt. Ik hoor over school hele andere verhalen. Om klokslag 11:00 uur staan de troepen klaar voor een rit van 90 en 115 km met twee stevige klimmen ergens rond km 40 en 60
Vanuit het vertrek gelijk stevig tempo en dringen we ons door Spaanse dorpjes en over prachtige wegen. We zakken af in de zuid westelijke richting van Girona waar we een heuvelachtig terrein in rijden. Constant op en neer en af een toe een stevige steile klim. Na 25 km start er een klim waar je wel echt moet klimmen. Ieder in eigen tempo maar wel je grens opzoeken. Max en Jord maken tempo en rijden direct weg bij de rest van de groep. Daarachter zie ik eerst Adam en dan Laurens, een kilometer verder zie ik hele andere renners en hebben de beide heren eieren voor hun geld gekozen, met een gezicht van toch maar naar het goede advies luisteren en in een iets gematigder tempo verder. Adam besluit halverwege dat hij wel toe is aan rust en draait om en sluit weer achteraan (vreemde jongens die Apeldoorners)
Cornee is onze klimgeit en komt in gestaag tempo naar boven. De verassing van de dag is Mickey zij komt als vierde boven en vraagt doodleuk of ze er al is. Ik sta niet voor niets naast een bus maar dat leert ze snel deze dag. Vlak daarachter komt de rest een voor een binnen. Afspraak is, als je boven bent gelijk omdraaien en afdalen tot de laatste van de groep en rustig mee naar boven nemen. Petra en Anouk sluiten de rij en komen onder leiding van de anderen heel goed boven.
Gelijk dalen we af om een aantal kilometer verder aan klim twee te beginnen. Dezelfde mannen nemen het voortouw en zijn gelijk weg. Laurens en Adam leren snel en gaan in eigen tempo omhoog. Mooi om de vrouwen bij elkaar te zien en als blauwe trein naar boven te zien stomen. Iris, Lieke, Ilse met daarachter Mickey, Anouk, Kirsten en Petra.
Alles komt boven en start met de afdaling. Wat ze niet weten is dat Arthur een soort Strade Bianci heeft opgenomen in de route en dat er 3 kilometer moet worden afgedaald over onverharde weg . Naar achter kijkend door de spiegel zie ik een grote groep renners met een glimlach zo groot dat hij niet eens op het gezicht past. Ze genieten van de uitdaging en struiven naar beneden. Ook het tegenovergestelde zien we, renners die angstig zijn en zich afvragen of we wel goed bij ons hoofd zijn. Gelukkig komen we weer op het asfalt en gaan we naar de splitsing in de route. De nieuwelingen draaien af naar Girona en hebben nog 28 km voor de wielen. Ondertussen hebben we lekker Nederlands weer gekregen en zijn de regenjassen aangetrokken. De junioren gaan de ander kant op en draaien het gas goed open. Met bijna 50 in het uur over een mooie brede weg draaien ze met elkaar in de waaier vooruit. Met nog 40 km te gaan stuiven ze richting huis. De laatste kilometers gaan nog omhoog en we zien vanuit de bus de mannen worstelen met de laatste klimmen. Jord ontfermt zich over Cornee en zorgt dat het hem zo makkelijk mogelijk wordt gemaakt, hij voert hem repen en gelletjes en waar nodig geeft hij links en rechts een duw in de rug.
Uiteindelijk zijn de beide groepen bijna gelijk bij het huis en kan de grote schoonmaak beginnen. Tuinslang en sop staan klaar en iedereen gaat vol overgave aan de poets.
Ondertussen komen de overgebleven pannenkoeken op tafel en schuiven ze die lekker naar binnen.
Kleren in de was, beetje liggen en bijkomen en om 18:30 staat er echte Hollandse boerenkool op tafel. Renners scheppen zelf op en dat blijkt als wij als begeleiders ook een schepje willen nemen….. pan leeg. Gelukkig heb ik wel m’n eigen worst want aan tafel ontstaat een soort worsten roof die maakt dat als renners een glas uit de keuken moeten pakken ze hun bord meenemen om er zeker van te zijn dat hun worst niet van eigenaar verwisseld.
Na het eten het gebruikelijke verhaal van corvee, leren en relaxen (harde muziek en veel plezier) met om 20:30 het ontgroeningsspel van Laurens en Adam. Lucifertje blazen in een bak met water. Beide heren voelen letterlijk en figuurlijk nattigheid.
Om 21:30 verplaatst alles zich naar boven en dreigt het zomaar weer om 22:00 uur stil te worden. Ik denk dat het iets te maken heeft met het vooruitzicht van morgen. We hebben een relatief makkelijke rit van ruim 110 km voor de wielen, een probleem, een klim van 17 km naar een hoogte van 1100 meter. We vragen ons af of we sneeuw gaan zien maar daar zal ik morgen vast wel meer over kunnen vertellen.
Welterusten uit een nat en fris Girona.

Dag 3 trainingskamp Girona.

Na de laatste stuiptrekkingen lag ook gisteravond iedereen weer snel in bed en was het om 22:15 stil. Nou ja bijna stil. De twee benjamins van het gezelschap (Mickey en Esra) dachten dat het allemaal wat overdreven was en zeker niet cool om gewoon op tijd te gaan slapen. Mickey had een geweldig excuus, thuis slaap ik nooit meer dan 8 uur dus als ik om 08:00 uur aan het ontbijt moet zitten en ik sta om 07:45 op dan mag ik om 23:45 gaan slapen. Het klink best logisch alleen even vergeten dat er vandaag een lekker klimmetje op het programma staat en we de afgelopen dag ook niet helemaal stil hebben gezeten.
Nou de rekening voor dit denkfoutje zal in de loop van de dag wel komen (kom ik later op terug)
De renners en begeleiders beginnen aan elkaar te wennen. Sfeer is heel gemoedelijke en de discipline kan ik rustig ‘groot noemen. Op tijd slapen, huiswerk maken, elkaar helpen en corvee doen. Het laatste blijft een dingetje. Bij sommige renners vraag je af wat ze thuis moeten doen. De vaatwasser inpakken, deur sluiten en dan vervolgens wachten tot hij aan gaat……. Jord geeft het advies een keer op de startknop te drukken waarop de vraag gesteld werd, waarom moet dat dan… diepe zucht en toen een hele heldere uitleg dat start gewoon start betekend. Terwijl de machine aangaat legt Angelique uit dat er aan het einde van de wasbeurt nog een klusje uitpakken wacht. Hierop de vraag hoelang de wasbeurt duurt… euuuuhhh een dik half uur zegt Angelique, jeetje moeten we zolang wachten, ja zegt Angelique waarop ze gaan zitten in de keuken en braaf wachten tot de machine klaar is. Ja ja corvee kost heel veel tijd.
08:00 uur renners aan het ontbijt en ik met GF even boodschappen doen. In de bus op weg naar Girona vertelt hij mij (in vertrouwen) dat hij thuis nooit boodschappen doet omdat hij van alles meeneemt dat niet op het lijstje staat. Nou dat is echt niet waar. Hij mag gewoon geen boodschappen doen omdat hij een heel weekend nodig heeft om bij de winkel te komen.
Het heen rijden was al een avontuur op zich. Door de Aldi en weer terug. Klinkt makkelijk maar ik geef je het te doen met GF. Door Girona rijden schijnt echt moeilijk te zijn. Uiteindelijk komen we uitgehongerd om 10:15 weer thuis van onze wereldreis door Girona. In het huis treffen we de renners in de bekende huiswerk stand. Oud help jong en jong vraagt honderduit aan oud. Ik denk niet mee bemoeien meester, want dit is tutor leren zoals het bedoeld is en op een niveau dat een beetje VO school niet haalt.
Een ervaring rijker en geleerd van de fouten van gisteren gaat de troep nog even eten voor vertrek. Om 11:00 uur iedereen aangetreden in het nieuwe tenue om op de foto te gaan. Na het schieten van de foto’s maken we ons klaar voor het vertrek, iedereen staat klaar en stapt op. Vanuit het vertrek rustig over kleine heuvels naar de voet van de klim. Je voelt aan de mannen dat er iets gaat gebeuren vandaag. Jord en Max nemen de kop en zitten in soort Bokito houding op de fiets en kijken ietwat verwilderd uit de ogen. De rest van de groep volgt de heren met een blik die duidelijk laat zien dat er toch wat angst is voor wat komt. Al heel snel doemt het einddoel van deze dag op en wordt het erg stil in de groep. De top van de klim is zichtbaar en is inderdaad hoog en ver.
Aan de voet even stoppen en de laatste instructies, volle bidon. De been en armstukken gaan uit en duo Bokito vraagt ongeveer 10 keer in een minuut of ze al weg mogen. Bij het startschot vliegen ze werkelijk als een pijl uit een boog weg en steken hun ambitie niet onder stoelen of banken. Na een paar minuten zit iedereen in zijn klimritme en is de gebruikelijke volgorde zichtbaar. De dames minus Mickey achterin en daarvoor de mannen. Iedereen is verzonken in zijn eigen gedachte en worstelt met de pijn en de vermoeidheid. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe elke renner het gevecht met zichzelf aangaat en echt niet wil opgeven. Uit de voorste bus komen geluiden die duidelijk maken dat er voorin werkelijk mooie dingen gebeuren Max en Jord dwingen elkaar tot het uiterste en staan ruim binnen een uur op de top. Duo Bokito had een doel en ik twijfel er niet aan dat er gisteravond op de kamer al het een en ander is voor besproken. Op gepaste afstand volgen Cornee en Mohs die een verbazingwekkende goede klim doormaken. Adam de alleskunner komt als vijfde boven kort daarop gevolgd door Mickey die Jesper het leven zuur maakt, dan komt Laurens met vlak daar achter Mike. Lieke en Ilse komen binnen en ogen opgelucht. Dan Kirsten, Iris en Anouk. De eerste mannen vertrekken dik ingepakt naar beneden en denderen de berg weer af. Petra heeft een prachtige klim gereden en ontdekt dat ze gewoon haar eigen ding moet doen en mag geloven in haar kwaliteiten. Als laatste maar zeker niet de minste komt Esra . Esra is vanaf kilometer 1 in gevecht met zichzelf maar presteert het om na 1.40 uur boven te komen, ze wil van haar fiets afvallen maar de wind zorgt dat ze geen kant meer op kan. Ook deze dames kleden zich aan en vertrekken naar beneden.
Alle mannen en vrouwen rijden vandaag prachtig naar boven en verleggen hun eigen grens. Allemaal winnen ze het gevecht dat ze zijn aangegaan en is er tevredenheid.
Als trainer ben ik ongelooflijk trots op de oud gedienden die flinke stappen vooruit maken en zichzelf allemaal verbeteren, en op de nieuwe renners die niet wisten wat ze te wachten stond maar geweldig hebben geklommen en laten zien wat ze waard zijn.
Ondertussen gaat het onderweg naar beneden fout voor Anouk. Ze krijgt een lekke voorband en verliest de controle. Ze komt op een harde manier in aanraking met de weg en is even goed van slag. Hier gelijk de hulp van Iris die haar eigen angst onder controle houd en Anouk helpt en ons inlicht.
Bij Anouk aangekomen zien we een aangeslagen renner staan die wat lichte beschadigingen heeft maar zelfstandig in de bus kan stappen. Na het verwerken van de eerste schrik en een geruststellende arm om Iris heen maken we met elkaar de afdaling af en treffen de eerder vertrokken groep benden in de zon. Hier ligt de ploeg, genietend van het prachtige weer en….. natuurlijk eten. Brood met pindakaas wordt er naar binnen geschoven. (waarschijnlijk op advies van Mohs die dit meeneemt tijdens de zaterdag trainingen)
Anouk gaat met Angelique en GF richting huis en krijgt de juiste verzorging, de rest gaat op weg voor het laatste deel en moet nog 50 km naar huis trappen.
Wat we dan te zien krijgen is werkelijk te mooi voor ons als begeleiders. Zonder heel veel opmerkingen een aansturing uit de bus pakken de leiders van de groep hun verantwoordelijkheid en regelen het om de jonge dames heen. Iedereen een vaste begeleider, Petra in het tweede wiel en gaan. De groep goed gesloten en niemand kan meer wegzakken in de groep. Kan je even niet dan krijg je een duw en uiteindelijk naderen we de laatste afslag. Adam doet ff stoer en rijdt de afslag voorbij hierbij is de verwachting dat de anderen wel zullen protesteren maar de hele kudde rijdt er als een blinde achteraan. Dit kan twee dingen betekenen, 1: ze weten echt niet waar ze rijden en hebben geen flauw idee waar het huis is
2: ze zitten steen kapot van vandaag en denken niet meer na. U mag raden maar ik denk dat ik het weet. Thuis gekomen vallen ze in een stoel en kunnen niet zinnigs meer uitbrengen. Nou is dat toch lastig bij om een zinnig gesprek te voeren met een aantal renners maar nu komt er echt geen stom woord meer uit. Wat een geweldig cadeau hebben we voor Esra bedacht vandaag. Morgen is Mickey jarig dus wat zouden we voor haar in petto hebben .
Thuis staan de tosti’s klaar en kunnen de mannen en vrouwen lekker bijkomen van de dag. In de keuken wordt de laatste hand gelegd aan de avond maaltijd en om 19:00 kunnen we aan tafel.
Door het boodschappen debacle van GF van vanmorgen wilde Arthur en Peter het dunnetjes overdoen, er moest taart gehaald worden voor de verjaardag van Esra. De heren riepen dat ze het sneller en beter konden dus daar gingen ze. Nou kan ik me een grotere uitdaging voorstellen want het boodschappenrecord van GF is met een rollator nog te verbeteren. Uiteindelijk vallen de mannen weer binnen met veel meer dan taart (lekkers voor bij de borrel) maar een record verbreken is er niet bij. Net op tijd voor de afwas rollen ze binnen met allemaal smoezen die nog op waarheid getoetst moeten worden maar ik heb zo m’n twijfels.
Om 20:30 snijden we de taart aan en die is in no-time verslonden. Rondkijkend langs de koppies aan tafel zien we veel tevredenheid en een beetje trots. Keihard gewerkt en tevreden met het resultaat.
Dan toch nog wat over die begeleiders want jullie hebben me wel weer een stel meegegeven. Snurken, boeren, brullen van de lach en eten als bootwerkers, wat moet je met dit zooitje.
Nou ik zal er nog even over nadenken maar ik denk dat ik hier met een topteam zit, weliswaar niet opgevoed en niet in staat om zelfstandig boodschappen te doen, de hulpstukken tegen het snurken op het nachtkastje maar een groot hart voor onze renners, breed inzetbaar en keiharde werkers. (alleen zo jammer dat ze de hele avond commentaar leveren als je probeert een beetje serieus verslag van de dag te maken)
Mannen en vrouw dank voor alles dat jullie geven om de droom van onze kinders een klein stukje dichterbij te brengen.
Welterusten en morgen weer fris aan de start.

Dag 4 trainingskamp Girona

Na het geweldige feest van Esra gaan de mannen en vrouwen naar bed en zijn ook gelijk stil. Misschien heeft het wel iets te maken met de inspanning van eerder op de dag maar dat maakt ook helemaal niet uit het is gewoon lekker snel stil.
Vanmorgen weer een nieuw corvee duo, hoe Arthur ze bij elkaar zoekt weet ik niet maar het duo van vandaag is echt complementair. Beide zijn niet breed bespraakt dus tijdens het tafeldekken had ik even het idee dat ik niet in een huis in Girona met 16 opgefokte pubers verblijf maar in de serene rust van een klooster. Jesper en Petra zijn in staat om volledig non-verbaal te communiceren, elkaar volledig te begrijpen en in stilte de tafel compleet te dekken. Behalve als Jesper bij het afruimen van het diner vraagt of de borden ook gespoeld moeten worden voor ze de vaatwasser in gaan. Angelique geeft aan dat dat wel handig is en met een brede glimlach zegt Jesper, das mooi want dat is Petra aan het doen om vervolgens razendsnel uit beeld te verdwijnen. Gelukkig ook Jesper is lekker normaal
Beetje saai begint het te worden maar het volk zit gewoon weer braaf om 08:00 uur aan tafel ,eten beschaafd en gaan aan hun huiswerk. Ouders je weet nu dat ze het kunnen dus maak gebruik van deze info.
Omdat we gisteren een hele zware dag hebben gehad keken de meeste renners me aan met een smekende blik, ogen die vragen om rust. De nieuwelingen en een paar junioren dames aangevuld met Cornee hielden vandaag een dag rust. Samen met Peter en GF gaan ze een lekker stukje losrijden en op het terras een drankje doen. Mickey is ten slotte vandaag jarig en we grijpen dan ook elke kans om dit te vieren.
De junioren mannen gaan samen met Iris een training van 105 km afwerken. Accent ligt na al het klimwerk wat meer op het vlakke en op de snelheid. Nou dat hebben ze geweten. Op de vraag wat voor route we gaan rijden geeft Arthur het antwoord, dat we een “relatief” vlakke rit gaan doen.
De eerste kilometers zijn inderdaad vlak maar al gauw gaan we weer vertrouwd klimmen en dalen. Arthur en ik kijken vanuit de bus naar een kleine groep renners die in een moordend tempo de route afwerkt. Iris gooit na 40 km de handdoek en het eerste wat ze tegen mij zegt is “ hoe kan het dat ze dit tempo 100 km volhouden” ik kijk wat onnozel (gewone gezicht) en roep maar iets van dat het een kwestie van gewoon doen is. Maar dat het anders zit blijkt als we de kustweg oprijden. Op en neer langs de prachtige Spaanse kust waar de mannen genieten van het uitzicht, maar een tempo aanhouden dat de plaatselijke plantsoenen dienst op elke rotonde van het werk doet opkijken
De ander groep stuurt ondertussen foto’s van een terras met blije gezichten en grote glazen cola. Mooi dat ook Anouk weer mee gaat na haar val van gisteren. Haar fiets is weer gemaakt en zelf voelt ze zich wat fitter. Natuurlijk heeft haar lichaam tijd nodig om te herstellen van de val maar door haar zelfkennis en discipline (neemt goed rust) zal ze snel herstellen en is de verwachting dat ze morgen weer lekker mee kan met de groep.
Wat mooi om deze kanjer zoveel discipline een doorzettingsvermogen te zien tonen.
De junioren draaien van de kust af en gaan via de brede wegen het binnenland weer in. We kiezen bewust de wat bredere doorgaande wegen waar de mannen echt gas kunnen geven. In een geweldig tempo rijden ze in slagorde naar huis. De teller van de bus gaat met regelmaat boven de 50 km/u en ogenschijnlijk moeiteloos rijgen ze de kilometers aan elkaar. In de laatste 20 km gaat het achterin een beetje kraken en vallen de eerste gaten in de groep. Een voor een zakken ze er door en blijven Max, Adam en Jord voorin over. Adam komt bij de bus even vertellen dat de benen vandaag niet zo goed zijn en ook daar geef ik maar weer een onnozele blik en doe net of ik hem begrijp.
Voordat we echt thuis zijn moet er nog even geklommen worden en ook hier trekken de bekende mannen weer stevig door.
Thuis geeft Peter ondertussen op zijn geheel eigen wijze een spoedcursus banden wisselen, nou ja “ spoed” Esra is de eerste en heeft ongeveer 45 minuten nodig om de banden te wisselen. De ander gaan het ook proberen maar het verbeteren van de tijd van Esra is net zo iets als het record van GF aanvallen. Ik zeg welke uitdaging durf je aan.
Uiteindelijk gaan de mannen zich er me bemoeien en zet Mike een scherpe tijd neer 2,34 minuut en de band is weer op 8 bar. Jord doet het ff sneller in 1,30 minuut en daarna houden de anderen het voor gezien.
Nou zag ik vandaag dat het 7 februari is, dat maakt dat het erg vreemd is om de hele middag naar 8 wielrenners in kort, kort te kijken, maar thuis zien we het zwemfeestje van Mickey. Ik denk dat het voor de eerste keer is dat Mickey haar verjaardag in bikini viert en lekker in het buiten zwembad duikt. Waar je zwembad zegt en waar je onze mannen daarmee combineert op een dergelijke mooie dag, dan kan je uittekenen wat er gaat gebeuren.
Om de beurt gaat er iemand met kleren en al in de bak, maar Cornee is niet erg makkelijk te vangen. We treffen hem rennend aan op de rotonde 2,5 km van huis. Niet wetend dat de anderen allang zijn omgedraaid en hem thuis rustig opwachten. Er is voor hem geen ontkomen aan en uiteindelijk eindigt ook hij met kleren en al in het zwembad.
Vanavond lekker eten en wederom complimenten aan het keuken duo. Het menu van Majoor Lap wordt keurig gevolgd en zorgt elke avond voor een uitgebreide maaltijd.
Adam gaat zich echt thuis voelen in deze club en drukt aan tafel een grote stempel op de sfeer en de orde. Ik denk dat hij morgen iets meer kopwerk moet doen omdat hij anders niet meer te houden is.
Om 20:30 weer taart voor de troepen en sluiten we Mickey haar feestje af.
Morgen weer met elkaar op stap voor een korte maar intensieve training van 80 km. Daarna douchen en cultuur snuiven in Girona. Iris wist mij vanmiddag al te melden dat ze helemaal niets heeft met steden en of we niet naar het strand kunnen. (7 februari was het toch vandaag?)
Om 21:30 gaat alles naar boven en vertrekt richting bed. De begeleiders nemen een borrel en reflecteren op deze “relatief” vlakke dag. We hebben gewoon een relaxte dag zonder hoogte en diepte punten. Zelfs GF heeft geen vreemde uitspattingen en begint de WZN mores aardig onder de knie te krijgen. Laten we asjeblieft uitkijken dat het niet saai gaat worden.
Morgen maar weer een paar stevige grappen van de boys en smeuïge verhalen over de begeleiders.
Heel saai gaan we nu maar naar bed om morgen weer te genieten van het nieuwe corvee duo. Deze zullen zorgen dat het morgen gepaard gaat met veel kabaal en misschien wel wat scherven, hoe kan het ook anders als Adam de tafel gaat dekken. Dit vermoeden maakt me daarom ook wel nieuwsgierig naar de wijze waarop Adam tekeer gaat in huize de Boer.
Morgen zullen we weten of we aan het einde van de week de borg terug krijgen.
Met nog drie trainingsdagen te gaan kijk ik toch vast een beetje terug op de week en kan alleen maar heel blij en voldaan zijn met de ontwikkeling die ik deze week mag zien bij alle renners. Mentaal maken ze elke dag stappen en groeien ze als ploeg naar elkaar toe. Ze leren van en met elkaar en durven aan te geven bij de anderen waar het voor hen persoonlijk knelt. Iedereen krijgt de ruimte om te zijn wie die is en wordt geholpen om te worden wie die wil zijn. Mooier kan het bijna niet en het maakt me ook dankbaar dat ik wederom een week lang jullie kinderen mag lenen om intensief mee te werken. Wat een geweldige groep ambitieuze jonge mensen hebben we weer bij elkaar gebracht en wordt gevormd tot een team dat durft te vertrouwen op elkaar.
Mickey spande tijdens het tekenen van de contracten wel de kroon met haar antwoord. Op de vraag of ze tevreden was met de keus voor onze ploeg zegt ze tegen ons “als ik niet bij jullie had gezeten had ik nu nog op de bank gelegen en was ik misschien wel niet meer opgestapt dit seizoen”.
Mickey dank je wel, dit is precies waar ik het voor doe. Benut je talent en geniet van de kansen die je elke dag krijgt.
Ik ga nagenieten van een prachtige “relatief” vlakke dag met mooie hoogte punten.
Welterusten

Dag 5 trainingskamp Girona

Zo eindelijk ligt het volk op bed en kom ik aan het beschrijven van de belevenissen van deze dag. Met alles wat we vandaag hebben meegemaakt is het lastig kiezen om niet over de 5 pagina’s heen te gaan, maar ik beloof je dat ik het kort zal houden.
Vanmorgen Adam en Kirsten vroeg uit bed voor het dekken van de tafel. Na onze angsten van gisteren over de motoriek van Adam en de eventuele kosten die dit met zich mee zou brengen blijken ongegrond.
Samen met Kirsten is het zo gepiept en kunnen we aan tafel. Vandaag ook het eerste duo dat zich te laat aan tafel meld. Ilse en Lieke weten na 5 dagen ineens niet meer wat het betekend als de wekker afgaat en wat je dan moet doen. Het wordt ze nog even netjes uitgelegd door de ploeggenoten aan tafel en het eerste duo dat vandaag het kopwerk gaat doen is bekend.
Om 11:00 uur vertrekken we met een ietwat uitgedunde ploeg.
Petra, Esra, Anouk blijven thuis. De inspanningen gaan tellen en de meiden bedanken voor vandaag. Misschien ook heel slim want als wij terugkeren na een lekkere rit liggen ze gezellig onder een dekentje heerlijk te slapen op de bank.
Voor het vertrek worden de eerste pijntjes zichtbaar en zijn er verschillende renners die klagen over kleine ongemakken. Het merendeel is fris en gaat vol goede moed aan het werk. Met de “pijnleiders” maken we heldere afspraken over de pijnsignalen en de mogelijkheden die er voor ze zijn.
Gaandeweg de training is het mooi om te zien dat de mannen die de afgelopen dagen in onmenselijke tempo de beklimmen afrafelden gewoon mensen zijn. Ook zij vertrekken het gezicht bij de klimmen van vandaag en geven aan boven wel even te willen rusten.
Langzaam dalen we door naar de kust en merken we dat de wind stevig is aangetrokken (we hebben wind mee) het gaat dan ook kanon hard maar het kost weinig moeite. De terugweg is wel even een ander liedje.
We draaien naar de wind toe en krijgen hem vol van rechts. Mooie brede wegen en wind van rechts betekend waaiers maken. De mannen in slagorde over de Spaanse wegen, je snapt toch niet dat Spanjaarden geen waaier kunnen rijden, nou wij wel want op een dag als vandaag, wanneer het lekker waait, zie je gewoon geen Spanjaard op de fiets.
Het scheelde niet veel of we gingen met twee renners minder naar huis, in een mooie bocht waaien Iris en Kirsten bijna van de weg. Gelukkig zijn ze behendig en reageren ze heel goed. Iedereen sluit weer aan we rijden weer richting Girona.
Uiteindelijk komen we na 2 uur 39 minuten weer thuis en hebben we bijna 80 kilometer gemaakt. Ik zeg keurig gedaan.
Snel douchen en op naar Girona voor een stukje cultuur. We hebben in onze ploeg verschillende onderwijsniveaus zitten, en je zou denken dat er zeker iets aan cultuur wordt gedaan op school. Nou daar is bij onze boys en girls weinig van te merken. Dat ze niet allemaal evenveel met “cultuur” hebben begrijp ik best maar op mijn mededeling dat we naar het Picasso museum in Girona gaan ontploffen ze bijna, vooral de intelligentia in ons team schreeuwen moord en brand. Het idee van Iris om naar het strand te gaan vind opeens heel veel bijval. Ik hou de poot stijf en neem ze mee naar de stad.
In de stad lopen we langs prachtige oude gebouwen maar de mannen en vrouwen hebben er weinig oog voor. Pas als er een kleine kudde Spaanse dames langskomt ontstaat er enig rumoer onder het mannelijk deel van de groep. De meiden hebben gelijk hun mening klaar over hun Spaanse sexe genoten maar dat zal ik u besparen.
We maken een foto op de trap van de cathedraal en lopen naar het plein waar we weer verzamelen. Hier spreken we om 17:30 weer af om te gaan eten.
Wij denken eindelijk rust te hebben en lekker met elkaar op een terrasje te kunnen zitten. De mannen zoeken als eerste een kebab zaak om zich vol te stoppen met voer dat de naam eten niet eens mag dragen. Gelukkig zien ze zelf hoe smerig de zaak is en druipen ze een voor een af. Nu blijkt dat de kinders zo aan ons gehecht zijn dat ze binnen 10 minuten hebben ontdekt waar we zitten en sluiten heerlijk aan op “ons” terras. Er wordt door de renners wat geshopt en gedronken maar vooral genieten we met elkaar van het heerlijke weer en de zon op het terras. Op het moment dat we dit voorzichtig delen met het thuisfront in Nederland stromen direct de foto’s van de winterse taferelen binnen. Persoonlijk kan ik wel wennen aan dit verschil in weer zolang ik maar aan deze kant van de streep sta.
Dan hebben wij bedacht dat we met dit zooitje een pizza gaan eten. Geheel Hollands willen we rond 18:00 uur aan tafel zitten. Vertel dit tegen de eerste de beste Spanjaard en je wordt zo ongelooflijk onnozel aangekeken dat je echt denkt dat je iets heel vreemds zegt. Gelukkig spreek ik ook een woordje onnozel en kom ik tot de conclusie dat we gewoon te vroeg zijn en iets anders moeten bedenken. De taxichauffeur die ons van huis heeft gehaald had al een tip gegeven en die trek ik met Angelique na, bingo, een mooie tent waar wij met deze ongeleide projectielen welkom zijn.
Adam ontpopt zich als tolk en spreekt in vloeiend Spaans met de eigenaar. Iedereen denkt dat hij maar wat roept maar de eigenaar speelt het spel goed mee en doet of hij hem begrijpt, maakt ook helemaal niet uit of ze elkaar begrijpen als we maar eten krijgen, en dat lukt.
Wij vragen om de kaart en de kinders vragen om ……….. de wifi code. Alles geregeld en iedereen weer blij. Angelique neemt haar keukentaak erg serieus en bepaald ook nu voor iedereen wat er gegeten moet worden. Er verschijnt een voorgerecht op tafel en volgens de eigenaar is 4 porties voor de hele groep ruim voldoende. De bordjes hebben de tafel nog niet geraakt of ze zijn leeg. De heerlijk gebakken aardappels vinden de weg naar de hongerige magen. Angelique legt met handen voeten uit dat het grote eters zijn en dat er nog wel vier porties mogen komen.
Iedereen besteld zijn hoofdgerecht en kan heerlijk aan het eten, het valt op dat ze kiezen op kleur. Als het enigszins een groene, rode kleur heeft (sla en tomaat) dan wordt het resoluut en vakkundig naar de vluchtstrook van het bord gedirigeerd en passeren ze heel snel.
Ondertussen laat Adam blijken het contract goed gelezen te hebben en wil een gesprek met ons vertrouwenspersoon over het feit dat Angelique niets doet aan het lange wachten op het eten. Bijna ondervoed en met zijn laatste krachten weet Adam nog net een app. te sturen aan Saskia die het vakkundig en als een echte juf pareert en Adam terug zijn hok in stuurt.
De taxi staat weer voor en 14 renners kunnen naar huis. De rest mag mee met GF en mij in onze bussen. Ik geef vast de sleutels aan Jord zodat ze kunnen instappen en ik in mijn eigen tempo (wat ik dus al de hele week op de fiets doe) naar de bus kan lopen. Op 10 meter afstand zie ik de lichten aangaan, op 5 meer afstand hoor ik de motor lopen en als ik naast mijn deur sta om in te stappen zie ik Anouk vriendelijk zwaaien en vakkundig wegrijden met mijn bus. Nou blijkt dat onze halve ploeg al een rijbewijs heeft en de andere helft op het punt staat te beginnen met lessen, wat leer ik hiervan, beter op je sleutel letten vader want voor je het weet zit je halve ploeg in de stad voor een avondje gezelligheid.
Thuis gekomen gaan we natuurlijk weer eten en ontstaat er een mooi gesprek over de toekomstverwachtingen en wensen voor later. Bijna iedereen heeft geen flauw idee m.b.t. beroepskeuze en perspectief. Twee willen naar de ALO en worden docent, waarop Mickey heel vreemd kijkt en vraagt of ze dit serieus menen. Het gezicht dat ze trekt kan ik niet beschrijven maar neem van mij aan dat ze heel vies kijkt. Natuurlijk legt de groep direct de vraag neer bij Mickey en die zegt dat ze heel ver uit de buurt blijft van alles dat met school te maken heeft en dat gewoon “rijk” wil worden. De laatste keer dat ik dit gehoord had was toen ik een inval les bewegingsonderwijs moest geven en ik een groep 3 in de zaal had staan. Geeft niets hoor Mickey morgen leggen we jou uit dat je om rijk te worden toch wel wat moet gaan doen en in veel gevallen heeft dat heel lang met school te maken.
Na de laatste maaltijd gaan ze erg snel naar bed en valt de rust weer over huize WZN. Morgen gaan we weer met een fitte ploeg van start en rijden we in een gesplitste groepen twee routes. De nieuwelingen gaan in eigen tempo een mooi route rijden waar ze het voor het eerste deze week zelf moeten opknappen. De junioren gaan voor een mooie rit langs de kust op stap en daar kunnen ze genieten van het uitzicht op de stranden. Zeker nu ze allemaal nog geloven dat de stranden waar we morgen opkijken naaktstranden zijn. De sukkels snappen nog steeds niet dat het morgen 9 februari is en dat er dan zelf in Spanje niets meer dan een naakt slak te vinden is op het strand, Ik ben wel benieuwd hoe hard het eerste stuk morgen gaat.
Welrusten.

Dag 6 trainingskamp Girona.

Wat een dag , wat een dag, een dag die je nooit vergeten mag.
Zo’n dag dus vandaag. Menig renner ging wat onrustig naar bed. In het achterhoofd het beeld van een helse toch van 150 km langs de kust van de Spaanse Middellandse zee
Ze zien zichzelf al ploeteren met windkracht zes tegen en voelen de pijn al in de benen.
Gelukkig gaat gewoon om 07:45 uur de wekker en zien we buiten een strak blauwe lucht en is het windstil. De kilometerteller blijft op 150 staan maar in dit weer moet het haalbaar zijn.
Het ontbijt wordt aan een rumoerige tafel naar binnen geschoven, GF komt met vers brood dat hij ondertussen blindelings bij zijn Spaanse vrienden kan ophalen. Tijdens de ochtend briefing spreken we af dat we vandaag in twee groepen gaan trainen. De nieuwelingen aangevuld met Kirsten en Anouk gaan voor een stevige 80 km. De junioren gaan de 150 km maken langs de kust.
Als begeleiders merken we dat aan het einde van de week de discipline en het vermogen om op tijd te komen iets afneemt. De junioren denken dat 10:30 vertrekken betekent dat je dan buiten staan en je schoenen nog moet aandoen, je bril nog kan poetsen en dan natuurlijk nog even in de spiegel kan kijken of je haar wel netjes onder de helm zit. Jord voet Adam even op en legt hem uit dat het dragen van de teamsokken enige aandacht vraagt. De blauwe streep netjes recht en het boordje overal recht. Je broek moet vakkundig op het zorgvuldig gekweekte lijntje want het zal toch niet gebeuren dat je vandaag een “dubbele lijn” kweekt.
Uiteindelijk zijn onze modellen klaar om te vertrekken en ontdekt Mike dat hij nog wel wat wind in de banden kan gebruiken. Met stoom uit de oren stappen wij in de bus nadat we de groep hebben uitgelegd dat een verkeerd voorbeeld ook een voorbeeld is maar dat het niet is wat wij bedoelen.
Heel schuldbewust gaan de heren en Lieke op weg. Na 2 kilometer is alles vergeten en genieten ze al van het weer en het feit dat ze weer fietsen. Onderweg rijden we een prachtige vrouw achterop op een van de vele klimmen. De mannen schieten gelijk vol met testosteron en willen allemaal laten zien wie de beste klimmer is. Ogenschijnlijk ongeïnteresseerd rijd deze dame haar klim naar boven. Lieke aanschouwt het spel en als ik haar aankijk haalt ze haar schouders op wijst naar haar voorhoofd en klimt rustig verder. Cornee ruikt zijn kans om nu een echte wielrenster aan de haak te slaan. Hij gaat vol zelfvertrouwen naast haar fietsen, maakt zich breed en opent het gesprek. Nu blijkt ineens dat ze uit Nieuw Zeeland komt en dan wordt het lastig praten. Hij spreekt ten slotte geen Nieuw Zeelands dus hoe kom ik nou haar naam te weten en laat staan haar telefoonnummer. De ander mannen kunnen zonder het gesprek vertellen hoe de dame in kwestie heet want dat staat met grote letters op haar helm. Hoezo geen Nieuw Zeelands spreken. Arthur vraagt zich in de bus af of hij nu een nieuw schoondochter heeft maar moet de rest van de dag de teleurstelling zien te verwerken. Uiteindelijk kiezen de mannen eieren voor hun geld en houden het collectief bij Lieke. Dit is ten slotte onze eigen Lieke die we al twee jaar delen met elkaar en waar we niet meer zonder kunnen. Een topper die nooit zeurt en gewoon haar werk doet in de ploeg, Leuk is het om vanuit de bus te zien dat als Lieke het wil het ook gewoon gebeurt, en de mannen niets te vertellen hebben.
Ondertussen gaan de nieuwelingen op weg met Peter en GF voor hun tocht en daar gaat het vertrek naar verluid een stuk vloeiender. Misschien hebben ze mijn donderpreek vanuit het raam meegekregen maar wat het ook is, zij kunnen het wel.
De junioren vertrekken via de hoofdweg boven Girona. Prachtige vergezichten op de stad en een stevig tempo maakt dat we met heel veel plezier en discipline koersen op weg naar een nog mooier uitzicht. We slingeren door het binnenland en na 60 km komen we bij Tossa del Mar. Hier doen we de been en armstukken uit en genieten we van het uitzicht. Wat een geweldig uitzicht hebben we over de rotsachtige kust en de prachtige baaien. De heren nemen Lieke op sleeptouw en koersen langs de kust. De klimmen worden stevig doorgetrokken en de afdalingen doen we heel beheerst. Tot Adama de controle verliest en naar de buitenbocht uitwaaiert. Hij schampt de vangrail en komt met de schrik vrij. Als hij zich realiseert wat hem is overkomen ontstaat er zelfs in zijn ogen angst. Ik zet hem stil en spreek hem toch ff geruststellend en motiverend toe. Hij moet nog even door om de angst te overwinnen. Adam wordt door zijn maten opgevangen en die slepen hem nog een half uurtje mee. Daarna is er weer rust in zijn ogen en mag hij lekker in de bus stappen om de route verder achter het glas te aanschouwen. De pijp is leeg en voor Adam is het genoeg vandaag.
Ondertussen maken we wat foto’s en filmpjes van de verrichtingen en stromen ook de beelden van bus twee binnen. Ook de meiden hebben het erg naar het zin alleen missen ze het uitzicht op de prachtige zee, gelukkig hebben we de foto’s nog.
Na de kust draaien we weer het land in en gaan we volle bak naar huis. De tijd die we vanmorgen verloren zijn met soigneren, banden pompen en slap lullen maken ze ruimschoots goed. In strakke formatie houden ze Lieke uit de wind en denderen ze nog een keer over de Spaanse wegen.
Thuis zit bus twee alvast aan de herstel shake en bereidt Angelique samen met Iris de thuiskomst van de junioren voor. Het laatste stukje is de bekende klim naar de rotonde waar we nog een keer alles geven. Ik hoor achter me in de bus Adam iets brommen over respect voor de boys en hij kan de blijdschap in zijn stem niet onderdrukken dat hij in de bus zit en de anderen niet.
Thuis staan de pannenkoeken klaar en gaan de mannen direct lekker in de stoel en pakken ze het laatste zonnetje mee. Ruim 20 minuten eerder dan gepland zijn we thuis dus is er in de laatste 60 km aardig door gesleurd.
Vanavond eten we laat want we hebben een gast aan tafel. Een soort vluchteling uit Zwolle die verweest in Girona zit. Bas Tietema is onze gast en verteld tijdens en na het eten over het bestaan van een beroepsrenner. Hij krijgt vele vragen op zich af en de renners hangen aan zijn lippen. Om 22:30 moet bas naar huis om nog enigszins op tijd in bed te liggen en gaan onze talenten ook naar boven. Braaf roepen ze dat ze naar bed gaan maar bij en kleine ronde langs de kamers tref ik alleen lege beden en blijkt de hele troep op de kamer van, hoe kan het ook anders, Adam te zitten. Deze kerel heeft zijn plek in de ploeg aardig gevonden en geeft daar op zijn geheel eigen wijze vorm en inhoud aan. Het valt trouwens wel op dat de nieuwe renners in de ploeg allemaal hun eigen plekje moeten vinden en dat op eigen wijze doen. Ik geef het je te doen om in een groep met dit soort jongens die al twee jaar met elkaar werken en leven je plekje te vinden.
Ik ben nog niet scheutig geweest met complimenten naar de heren en vrouwen maar nu kan ik niet anders. Ik heb veel bewondering voor het commitment van de hele ploeg, ze werken hard en trouw en doen wat er van ze gevraagd wordt. Maar als je als 1e jaars nieuwelinge meisje in onze ploeg komt en je moet je plekje afdwingen tussen dit soort kerels dan moet je van goed huize komen. Gelukkig doen ze dat en op geheel eigen wijze weten ze zich in de ploeg een plekje te veroveren, Mickey gaat zelfs zover dat Max haar tas al draagt. De junioren dames die ook gewoon nieuw in de ploeg komen dwingen hun plek af door te laten zien wat ze kunnen. Ze doen hun werk en draaien gewoon op kop mee, niet janken maar trappen is het credo bij deze dames en dat dwingt respect af bij de boys.
Laurens heeft het voor elkaar om zijn bijnaam te verdienen. Laurens is gekroond tot onze “klim koning” een eervolle titel omdat hij aan het begin van de week vol trots melde aan de groep dat hij deze week klim les zou geven. Helaas hier een kleine misrekening gemaakt en bleek dat hij bijna als laatste junior boven komt, nou heb ik gemerkt dat hij hard kan praten, maar klim les geven vanuit de een na laatste positie in deze groep is erg lastig, (daarom ga ik gewoon met de bus mee als ik ze iets wil uitleggen)
Boven worden de laatste zakken chips leeggegeten en hoor ik dat de renners voorzichtig richting bed gaan. Morgen hebben we nog een korte rit voor de boeg waar we naar het nu naar uitziet met de gehele ploeg zullen rijden. Het hoeft niet meer hard en hoog, maar rustig en we gaan volop genieten. (dus mag ik van Arthur meefietsen)
Nu mag ik terug kijken op een geslaagde week vol enerverende momenten.
De renners zijn naar elkaar toegegroeid en we hebben een team zien ontstaan dat op elkaar kan rekenen, dat samen kan werken en waar niemand buiten valt. Een geweldige prestatie van deze club mannen en vrouwen. Ik ben nu al trots ongeacht de resultaten die we het komende seizoen gaan boeken. Het kan niet anders of we gaan een top seizoen tegemoet.
De begeleiders hebben zich ontpopt tot gedreven mannen en vrouw die klaar staan voor onze renners, bereid zijn om hier tijd en aandacht aan te geven en ze te faciliteren om te presteren, zonder deze kanjers was het nooit gelukt om deze geweldige week neer te zetten. Dank aan jullie voor het feit dat je het een week met mij hebt uitgehouden. Ik als veel eisende en dwingende trainer/ploegleider kan jullie soms tot waanzin drijven maar jullie hebben zonder mopperen doorstaan. Wel jammer dat nu de eindstreep inzicht komt het sarcasme over mijn persoon met de minuut toeneemt. Ik schijn niet hard genoeg te fietsen, ik schijn niet ver genoeg te rijden, ik schijn te duur te tanken, maar dat doet me allemaal niets, ik snurk niet, ik laat geen scheten, ik erger me niet en ik heb al helemaal geen hulpstukken nodig om de nacht door te komen. Maar ik heb nog wel heel seizoen om ze alles terug te betalen, dus heren maak uw borst maar nat.
Weltrusten.

Na vorig jaar Robert Gesink als bekende renner gespot te hebben in Girona was het dit jaar Daniel Martin 

IMG-20170208-WA0013