Limburg 2016

Wielerzone heeft doorgaans twee trainingskampen per jaar, ééntje in de winter en één bij het begin van de zomervakantie. Halverwege juli 2016 verbleef WZN in de mooie provincie Limburg met uitstapjes naar onze zuiderburen.

Lees hieronder de verslagen van trainer Arjan Baak.

IMG-20160720-WA0009bw

 

Trainingskamp Limburg 2016

Vandaag dag 1 van het voorbereidingskamp op de jeugd meerdaags van Assen. Vanmorgen om 08:00 uur verzamelen bij Mercure Hotel in Zwolle om met elkaar af te reizen naar Limburg. Om 11:00 uur veroveren we Noorbeek op de grijze dakduiven (wonen er wel kinderen in Limburg??) We verstoren hier bruut de rust. Gelukkig kan ik de mannen nog net in toom houden en Mike weerhouden van het zeiken tegen de eerste de beste boom. Stijf van de adrenaline en de moraal springen ze naar binnen en nemen bezit van ons rustieke onderkomen.
We laden de autos’s uit en na een broodje en wat drinken geeft Ilse het goede voorbeeld. Als eerste steekt ze zich in het WZN blauw en laat zien waar we hier voor zijn. De rest volgt braaf en doet wat Ilse zegt (dat zal nog wel veranderen denk ik)
Om 12:00 uur staan we klaar voor het vertrek en gaan we vol goede moed op weg voor de eerste training van 3 uurtjes. Tomtom Arthur heeft een route uitgezet en laat zien de kleinste weggetjes in Limburg te kennen. Hij trakteert de mannen op een prachtige route, via het zuiden van Limburg dalen we af naar Belgie. Hier slingeren we door het prachtige landschap van Wallonie en genieten van geweldige uitzichten en het prachtige weer. De mannen zijn druistige en barsten van de energie. De eerste heuvels worden dan ook aangevallen en opgevreten. Na een paar van die toch wel lastige pukkels komen ze wat tot rust en zie ik weer het vertrouwde beeld voor me. (Max, Arno en Jord vliegen naar boven en geven het strakke tempo aan. Cornee heeft zijn verstand meegnomen en laat zich niet gek maken op dag 1. de anderen volgen in een eigen tempo en rijden in strakke cadans naar boven. Mooi is het dat de eerste mannen boven direct omdraaien en hun “moaten” komen halen en ondersteunen op de laatste lastige meters.
Naast me zit onze vleugellamme Jesper, die zich volledig in dienst stelt van z’n ploegmaten. Hij heeft een 30 tal bidons mee en blijft trouw zijn makkers voorzien van water en een opgewekte blik (de opbeurende woorden komen misschien van de week nog). Hij klets niet veel maar je ziet hem balen en genieten tegelijk. Jesper je bent een topper dat je ondanks je eigen frustratie gewoon meegaat en kan genieten van je maten.
Na 3 uurtjes trappen en een kleine 90 km zie ik Arthur druk op zn Tom Tom typen en nog lang niet de indruk wekken dat het misschien wel eens genoeg kan zien. Ik krijg de indruk dat hij zo onder de indruk is van zijn eigen route dat hij als een soort tele tubbie blijft roepen “Nog keer, nog keer” Ik probeer hem een keer te bellen maar ook dat helpt niet. Als ik dan voor de zoveelste keer dezelfde heuvel oprijden en zelfs Jesper mij weet te melden dat we hier al eerder zijn geweest besluit ik toch maar dat het wel eens genoeg kan zijn voor de eerste dag. Ff kort overleg met de spitsrijder en we laden de boys in de bus.
Totaal verbaasd dat ik (die normaal zegt niet janken maar doortrappen) nu zeg dat het genoeg is en ze uitnodig plaats te nemen in de bus en auto (je ziet de argwaan in de ogen) Waarschijnlijk denken ze dat we ze als een soort dropping nog ff verder wegbrengen en ze dan naar huis laten fietsen. (dat zou ik nooit doen)

Eenmaal thuis worden de kamers verdeeld en gaan we lekker douchen. We genieten van de pannenkoeken die Margreet met liefde heeft gebakken (dat proef je echt) en kijken naar de laatste kilometers van de tour. Wel mooi om dan te horen dat de blauwe trein iets vindt van hun professionele voorbeelden (doen niet veel goed als ik het goed begrijp) Na het eten beetje klooien aan de fiets en heerlijk buiten op de binnenplaats. Mannen zijn geland en de overtollige energie is er uit, lekker rustig muziekje aan en gezellig met elkaar relaxen.

Ik heb ergens het gevoel dat dit zomaar eens een geweldige week kan worden waar we weer een stap zetten in het verder vormen van een groep, ons voorbereiden op Assen en waarin ze allemaal dromen van die tour waar ze ooit willen schitteren. We missen deze week onze maten Wessel, Tim en Lieke. Wessel en Tim rusten uit van hun geweldige ervaring in Zweden waar Tim op een onbeschrijfelijke manier de gele trui kon pakken en verdedigen. Wat heeft hij een dijk van een koers gereden. Wessel vergooide zijn klassement door een valpartij maar heeft zich volledig gegeven voor Tim, ploegmaten 1e klas. Lieke heeft deze week helaas andere verplichtingen en moet daardoor deze Limburg week laten schieten
We zullen onze maten missen maar gaan volledig genieten van wat we doen en wie er wel is. Volgende week delen we de prachtige verhalen van weer een week “WZN op tour”.

Dag 2 van onze trainingsweek Limburg.

08:00 uur ontbijt, iedereen op tijd en uitgeslapen. Opgewekt starten we de dag. Mannen hebben babbels en hebben erg veel zin in. Iska heeft vandaag corvee en moet tafel dekken en afruimen dit is het begin van een leerzame dag voor deze kerel. (Moeder wat laat je hem thuis doen??)

We spreken af om 10:00 uur weg te rijden voor een tocht over de bergen van Zuid-Limburg, niet te veel kilometers maar des te meer hoogtemeters. Uit het vertrek gelijk achter Arthur aan en stijl naar beneden, niks rustig warm worden, binnen 10 seconden rijden we 50 km/u en zetten onze bril nog even goed, prusten wat aan de helm en knallen het Limburgse land in. Natuurlijk doen we dit met de handen los want wat kan er nou gebeuren….
De eerste klim laat niet lang op zich wachten na 7 kilometer mogen de mannen al snel op de pedalen om de Wolfsberg te beklimmen. Direct is het zelfde beeld als gisteren zichtbaar. Max, Arno en Jord bepalen het tempo met kort daarachter Cornee, Iska en Mohs en dan Mike en Ilse die de colonne sluiten. Vandaag op de wolfsberg de eerste gefrustreerde toeristen die op veel te dure fietsen en in strakke tenue’s (geleend van een overjarige profploeg) dezelfde bergen willen bedwingen. De oude heren kijken uiterst professioneel maar kunnen slecht tegen jonge kerels en vrouwen die ze links en rechts inhalen, dit geeft dus ook het nodige commentaar en verwoede “bijblijf pogingen”
Na een stevige afdaling gelijk de Loorberg op waar de heren nog even gas geven. De groep ligt direct uit elkaar maar boven gewoon weer omdraaien om de maten op te halen. Ook hier een pseudo Sagan (op dito fiets) die even probeert mee te gaan met Jord, Max en Arno, deze poging strand direct, dus hij besluit dan maar bij Cornee, Iska en Mohs mee te gaan rijden. Helaas ook hier zijn de oude benen niet meer toe in staat. Mike en Ilse lopen hard op hem in en laten hem gewoon staan op de klim. Wanhopig kijkt hij achterom of er nog meer blauwe komen die hem kunnen vernederen. Gelukkig zijn de blauwe op maar hij kijkt wel in het lachende gezicht van Jesper, die heerlijk relaxed in de bus zit en geniet van dit schouwspel. Moedeloos trapt hij verloren door naar boven.
Als je nu op marktplaats kijkt en ergens een prachtige Specialised tarmac in Sagan kleuren ziet (ik denk weinig gebruikt) dan weet ik van wie die is.

Uiteindelijk stuiven we de Camerig op om ook daar gewoon door te denderen naar boven. Dan afdalen naar België om van de Belgische kant de Vaalserberg op te rijden. Hier is wel druk met toeristen maar toch gebruiken we deze klim om even een intensief blok te maken in de training van vandaag. In tweetallen 4 keer de berg op en vanaf de haarspeldbochten tempo maken en de strijd aangaan om als eerste boven te zijn.
Deze opdracht geeft wel wat vuurwerk (ook bij de niets vermoedende wandelaars die gewoon de hele weg gebruiken)
We worden aangesproken door een wild vreemde kerel die Schunselaar kende en wist dat wij uit Hattem kwamen, respectvol keek hij naar de hardwerkende boys en genoot van het schouwspel. Een andere toerist vond het nodig om de mannen toe te schreeuwen dat ze nog maar een epo spuit moesten nemen, hier heb ik dan meer weer (zeer pedagogisch) iets van gezegd.
Na 4 keer de Vaalserberg te hebben beklommen is het echt tijd voor een #kouwecola, Met z’n allen op het terras waar we uiteindelijk nog ff een foto maken bij het 3 landen punt. Iska vraagt nog even welke landen het dan zijn maar daar geeft eigenlijk niemand meer serieus antwoord op. Ik hoor echt de hele wereld in 1 minuut voorbij komen en aan Iska zijn gezicht te zien kan hij nog niet echt kiezen.
Via prachtige binnenwegen met veel op en neer leidt Arthur ons naar het rondje van de @Kleebergchallange. Hier gaan de mannen weer een intensief blokje doen en rijden 5 keer het rondje in een indrukwekkend tempo. De toeristen (op elektrische fietsen) klimmen er vrolijk achteraan en vragen zich hardop af of deze kinderen niets beters te doen hebben op een warme dag als deze, dankbaar neemt hij een bidon aan aan bromt lekker verder.

De terugweg dwingt ons nog een lange klim te maken en dan rustig te dalen naar de voet van de Bergenhuizen berg. Als wij op trainingskamp gaan presteren we het elke keer om een onderkomen te vinden bovenop de berg, de mannen moeten dus nog nog een kilometer stevig aan de bak om te kunnen genieten van de welverdiende rust. Halverwege de klim staat Max volledig geparkeerd en komt met een uiterste inspanning bijna als laatste boven.
Iska is blij dat we voor 14:00 uur terug zijn want dan kan hij lekker naar de tour kijken. We hebben hem vandaag al 7 keer uitgelegd dat het rustdag is en dat er dan niet gefietst wordt en zeker geen uitzending is om 14:00 uur (maar dit schijnt te complex te zijn om in een keer te begrijpen.)

De mannen maken allemaal een shake en gaan aan de appeltaart van Margreet. Soms is het heerlijk dat Ilse speciaal moet eten want nu kan de taart gewoon in 8 stukken, in een split second is de taart op en ik betwijfel of ze wel in de gaten hebben dat er ook appels in zaten. Margreet bedankt voor de taart want de logica er achter is weer heerlijk. Arno kan goed klimmen, zijn moeder bakt de taart, dus als je veel taart eet van Margreet wordt je een goede klimmer. (zou Iska logica kunnen zijn maar deze keer helpen de andere hem een handje) Heerlijk simpel deze wereld.
Na de verdiende rust om 18:00 uur aan de macaroni, Cornee zorgt dat er een goede hap op tafel komt. De welgemeende complimenten aan de kok.
Iska had corvee. Simpele opdracht. Pak de vaatwasser even uit en dek je de tafel ? (als ik op kamp ga met de gemiddelde groep 8 dan is dit een goed uitvoerbare opdracht)
Iska legt netjes alles in de la (allen het onderste vak van de vaatwasser dan) want hij vraagt zich oprecht af of de bovenste la ook uitgepakt moet worden. Dan moet alles op de tafel gezet worden en pakt hij hetzelfde bestek, dat hij net in de la heeft gelegd, weer uit de la en gaat dat op tafel leggen. Wat links en rechts naast het bord moet is lastig en als je met 11 mensen ben zet je gewoon 13 borden neer. Onderzetters en opscheplepels hebben ze in Biddinghuizen nog nooit van gehoord (ik denk dat ze bij Buwalda allemaal met de handen uit de pan eten)
Uiteindelijk toch voor iedereen een plek en een bord met bestek.
en kunnen we eten. Drinken doen we gewoon uit de fles denk ik want bij het woord “bekers” kijkt hij me aan of hij het in Keulen hoort donderen, gelukkig redt Arthur hem door te zorgen voor bekers. Mike en Jord maken limonade aan. Door de verhouding om te draaien (3 eenheden limo met een eenheid water) is het ietwat aan de zoete kant, na 3 slokken heeft niemand meer een vulling in de mond maar dat mag de pret niet drukken.

Afruimen is zo gedaan en de vaatwasser is ingepakt en aangezet nu zijn de vorderingen zichtbaar denken we. Wel jammer dat je niet snapt dat de borden met macronieresten misschien even moet afspoelen omdat anders de vaatwasser wel eens verstopt kan raken. Gelukkig hebben we “magicArthur” en is ook dit weer verholpen.

Nu nog een ijsje, een watermeloen en een banaan en dan op tijd naar bed. Morgen 06:30 ontbijt en 08:00 uur in de auto naar Spa. Morgen is de klimdag in de Ardennen. Hier gaan we beruchte bergen voor de wielen krijgen. Als ik dit zeg tegen de groep zijn er een aantal die demonstratief hun vingers in de oren stoppen om maar niet te horen wat er komt.
Morgen vroeg op en trainen zodat we daarna lekker languit in het water kunnen om te herstellen.
Ik geniet met volle teugen als ik mijn mannen weer lekker met elkaar zie klooien en om 21:00 uur richtig bed zie gaan. allemaal hebben ze wel wat en brengen ze humor en plezier. Mooi om te zien dat ze werken voor en met elkaar.

Morgen wacht vast weer een enerverende dag. (ik hoop met een corvee duo dat wel gewend is om met mes en vork te eten)

Dag 3 trainingsweek Limburg.

Ondanks dat de scholen gestopt zijn en onze brave renners heerlijk vakantie hebben (ze zijn allemaal over of geslaagd wat al een compliment waard is) hebben we vandaag een wiskundige training gedaan. In de Ardennen zijn we de “Stelling van Pythagoras” in de praktijk gaan toepassen, als we zoeken op wikipedia komen we tot het volgende:

De stelling van Pythagoras geeft een verband tussen de lengten van de zijden van een rechthoekige driehoek. In woorden luidt de stelling:
In een rechthoekige driehoek is de som van de kwadraten van de lengtes van de rechthoekszijden gelijk aan het kwadraat van de lengte van de schuine zijde.
Noemen we de lengten van rechthoekszijden (de zijden die aan de hoek van 90° liggen) a en b, en de lengte van de schuine zijde (de zijde die niet aan de rechte hoek grenst, ook wel “hypotenusa” genoemd) c, dan is de bekende wiskundige vorm van de stelling:

a^2 + b^2 = c^2

Snappen we het nog??? nee ? De renners ook niet meer dus heb ik de opdracht heel simpel gemaakt. Zorg dat je over een zo kort mogelijke afstand zoveel mogelijk hoogte meters maakt….. Nou deze uitleg snappen ze heel goed, zeker na de eerste helling.

Arthur had weer een avondstudie gemaakt van zijn favoriete website (klimtijd.nl) en had de meest vreselijke hellingen uitgezocht rond de stad Spa.
Start achter het circuit zodat we eerst even konden dalen en warm konden worden. Voordat we vertrekken nog even de banden oppompen om dan gelijk te constateren dat Max wel weer een erg zachte voorband heeft en Mohs zo sterk is geworden in Limburg dat hij voor de tweede keer zijn hele ventiel van de band trekt als hij op een subtiele manier de pomp van het toch wel kwetsbare ventieltje wil halen. Ook dit wordt opgelost door mechanieker Mike en we vertrekken voor een enerverende ronde rond Spa.

We starten met de beklimming van de Stockeu. Deze draak heeft een stukje stijgingspercentage van 19% dus van een rustige start is geen sprake. De mannen kunnen zo aardig klimmen dat het voor Arthur met de auto een hele tour is om ze voor te blijven. Arthur moet stevig gassen om de mannen voor te blijven die ogenschijnlijk (let op dit woord) geen last hebben van de afgelopen dagen. Halverwege even op de foto met onze held (Eddy Merckx) en dan door naar boven. Dan over onnoemelijk slecht asfalt naar beneden hier wordt voor het eerst wat twijfel zichtbaar. Gelukkig doen ze rustig aan en komen ze heelhuids beneden. Via verschillende hellingen naar de Cote de Wanne. Ook deze berg vinden ze niet lief en ze schelden heel wat af terwijl ze toch weer verbazingwekkend snel boven komen.

Vervolgens gaan we mooi op en neer en komen op een punt dat Iska herkent van de RAP dagen. De mannen die deze dagen dit jaar op de agenda hebben staan zijn dus gewaarschuwd.
Uiteindelijk komen we bij de grootste uitdaging van de dag de Cote de Hezal. Deze Cote is 2,2 km lang en heeft een stuk van 25% de mannen rijden verbazend makkelijk omhoog en vertellen vol trots dat ze nog een tandje over hadden toen ze boven kwamen. Mijn bus had echt geen tandje over.

Mooi om te zien dat hartslagen snel dalen en het herstel heel goed is. Jord blijft als een randdebiel rondjes rijden en stopt niet boven aan de berg. Uiteindelijk blijkt dit te moeten omdat hij anders niet meer op gang komt zegt hij, hierin proef ik toch iets van vermoeidheid.
Uiteindelijk klimmen en dalen we over mooie brede wegen naar Spa.
Ilse vindt het genoeg geweest en stapt in de bus. Mike kijkt heel jaloers (weet niet precies waar hij nou naar kijkt, de bus of naar Ilse, maar daar zullen we nog wel achterkomen deze week)
Als we Spa binnen rijden besluiten we dat het na ruim 3 uur genoeg is en dat de we het water gaan opzoeken. Qua kilometers blijft de teller steken op 65 maar wel 1340 hoogte meters.
(rekenopdracht voor vanavond met de eerder genoemde stelling.)

Aan het water kunnen de benen lekker koelen en zwemmen de mannen naar de overkant. Iska doet een bekentenis en durft niet in het water, hij is namelijk bang voor vissen. Als je naar Iska zijn bruine armen en benen kijkt en zijn witte shirt (wat helemaal geen shirt blijkt te zijn) daartussen is het maar de vraag of de vis niet banger van hem is dan hij van de vis, maar deze theorie maakt niet dat hij gaat zwemmen. Uiteindelijk vlucht hij het bos in om zich te verstoppen voor zijn ploegmaten die hem bedreigen en hem als visvoer willen gebruiken.

Thuis gaan we aan de soep en eten we een broodje, kijken de tour en puffen uit van een helse dag.
Morgen een dag van kiezen (ben wel benieuwd wat dat weer brengt) een aantal renners heeft behoefte aan een dagje rust en een aantal heeft goeie benen en wil graag nog een rondje rijden. Ik ben bang dat ik er morgen zelf aan moet geloven en kan daar nu al tegenop zien. We slapen eerste een beetje uit en zullen na het ontbijt wel zien wie er meegaan om lekker te genieten van het Limburgse land.

O Ja Arno vroeg al naar vrijdag. We gaven aan dat we vroeg het huisje uit moeten dus alle tijd hebben om te fietsen. Ik stelde voor om ze naar het noorden te laten trappen en ze dan bij Hattem op te halen. We zetten ze keurig om 18:00 uur af bij het Mercure hotel in Zwolle. Arno zijn ogen werden zo groot als die van een stevige vis (Iska schrok zich dood en dook onder tafel)
geruststellende gedachte was uiteindelijk dat we vrijdag wel zien waar we heen rijden, eerst morgen maar weer eens doorkomen.

weltrusten.

Dag 4 trainingsweek Limburg
Zoals gisteren al aangekondigd is vandaag de dag van het “kiezen” De mannen en vrouw moeten vandaag kiezen tussen wel of niet fietsen. Wat ik er van vind is wel duidelijk maar ik ben benieuwd of ze de keus ook realistisch voor zichzelf durven maken.
Het ontbijt vandaag pas om 09:00 uur zoals ik al vermoede is de vermoeidheid groter dan ze toegeven, dus even lekker wat langer liggen en een stevig ontbijtje buiten in de zon. De aankondiging dat we om 11:00 uur met de liefhebbers op de fiets stappen maakt al heel wat los. Je ziet de renners kijken met een blik van ” mag ik dan zelf weten of ik fiets vandaag” ja dat mag, maar bij sommige renners moet ik er toch op aandringen beter niet te gaan fietsen vandaag ivm de overduidelijk zichtbare vermoeidheid.
Uit mijn dagelijkse onderwijs praktijk ken ik het tegenovergestelde gedrag. Als je daar de leerlingen laat kiezen (zijn dezelfde kinderen als mijn renners maar dat terzijde) weten ze niet hoe snel ze weg moeten lopen en weer een horizontale positie in moeten nemen. Maar ik moet ze vandaag echt remmen om niet toch op te stappen maar te kiezen met hun verstand en te luisteren naar de signalen die hun lichaam afgeeft.
Uiteindelijk besluit een drietal helemaal niet te fietsen vandaag, stappen er twee op met de insteek om na max 1,5 uur in de bus te stappen en zijn er drie die wel gewoon lekker willen doorrammen omdat ze zich nog goed voelen.
De bidons weer in de bus en een nieuwe bijrijder (Ilse) naast me bij het vertrek. De renners staan klaar en rijden achter TomTom Arthur aan voor weer een enerverende dag.
Na vertek rijden we richting Gulpen waar we de Gulpenerberg op klimmen. Gelijk weer stevig klimmen maar beloond worden met een schitterend uitzicht. We dalen en klimmen naar de Kruisberg en werken zo een mooie lus uit de Amstel Gold race af.
Op de Kruisberg komt ons weer een wielrenner achterop die barst van de prestatiedrang. Dit keer een taaie kerel die toch even als een duveltje uit een doosje de mannen verrast. Hij komt voorbij en de boys laten hem rijden. Wij lachen wat in de bus maar hebben toch wel ontzag voor deze gespierde kuiten. Gelukkig stopt de wielrenner bovenop de Kruisberg om op zn mindere maat te wachten en stuiven onze mannen door naar beneden. Voordat we de Eyserebosweg op kunnen moeten we lang wachten met overstekenden en komt de wielrenner met zn maat ons achterop. Max, Jord, Arno, Mohs en Iska wisselen een blik van verstandhouding en spreken af (non verbaal) dat ze dit varkentje wel even zullen wassen. Uiteindelijk wil de gastrenner wel de strijd aan een geeft gas. Max en Jord kunnen het langste mee totdat hij echt op de pedalen gaat staan. Jord bijt zich vast en blijft zitten kijkt nog een keer naar links en is het dan zat. Hij geeft er nog een keer een snok aan en de gastrenners geeft zich over en moet het wiel laten gaan. Boven gekomen komt hij zijn complimenten geven aan de boys en roept dat hij met de nieuwe Tom Dumoulin heeft gefietst. Hoofdschuddend rijdt hij weg hij mompelt nog iets van als dit niets wordt weet ik het ook niet meer. Ik kijk de grote onbekende renner zwijgend na…
We gaan op weg naar Valkenburg. Via de Dodemansweg naar boven en de Keuterberg af waarna we doorrijden naar de Cauberg. Mohs die zich de hele dag wat verdacht gedroeg en al had aangegeven er zo mee te kappen (zijn woorden) doet iets wat we nog niet eerder van hem gezien hebben deze week. Bij het opdraaien van de klim schakelt hij niet terug en blijft gewoon doortrappen zoals hij altijd doet, harder en harder rijdt hij naar boven en laat al zijn maten achter zich. Niet geheel vrij van trots passeert hij als eerste de finish bovenop de Cauberg en steekt hij de handen in de lucht. Als ik langs hem rijd met de bus roept hij gelijk dat hij stopt en lekker in de bus gaat zitten. Ik denk dat hij de bus uit de Tour de France bedoelt (grote groep met antiklimmers die op tijd binnen wil zijn) dus rijd ik lekker door en laat Mohs gewoon achter.
Uiteindelijk stappen Iska en Mohs in en rijden Arno, Max en Jord nog even in razend tempo de laatste 6% op. Het lijkt wel of er deze week geen maat staat op deze knakkers. Met een tempo wat niet onder 27 km/u komt knallen ze naar boven en maken er nog een spelletje van met demarrages en aanvallen.
Thuis gekomen weer het gebruikelijke verhaal, afkoelen, douchen, eten en tour kijken.
Aan het einde van de middag rijden we met de mannen naar Maastricht waar we ze even loslaten om cultuur te snuiven. Gelukkig zijn hier weer gewoon menselijke trekken zichtbaar die horen bij jongens en meiden van 15 en 16. In een rechte streep lopen ze (geleid door een soort intern kompas) naar de MC Donalds en doen zich tegoed aan sportvoeding van de bovensteplank. Calorien tellen niet, smaak telt niet, dus wat is het dan dat zo aantrekkelijk maakt. Op de waarom vraag krijg ik maar een antwoord…. kost maar een euro. Ja dan ben je echt uitgepraat als goedbedoelende ploegleider. Waar gaat dit heen met dit land. Als deze troep al voor een euro wordt weggeven. Uiteindelijk trakteren we de heren op een heerlijk (Ambachtelijk) ijsje en lopen we weer naar de auto.
Morgen de laatste dag van deze geweldige week waarin we hebben
gelachen, gehuild, afgezien, gescholden, geholpen, gevraagd en beantwoord, gekozen en gedaan.
Kortom we hebben een top week gehad. Morgen nog twee keer afzien.
De eerste keer direct na het ontbijt, dan moeten we namenlijk opruimen. De tweede keer, de mooie rit van dik 100 km inderdaad naar het noorden. Dat is daar waar ons huis staat. Wat en heerlijk vooruitzicht, hoeveel ik ook van “mijn” mannen hou, morgen weer lekker in mn eigen bed.