Trainingskamp Alicante 2019

Dag -1, 0, en 1 Forte WZN trainingskamp Alicante 2019

Dit jaar begon het trainingskamp voor ons al op dag -1. Nou hoor ik je gelijk denken, Huh dag -1 wat is dat nou weer. Nou dat is gewoon twee dagen voordat het eigenlijk begint, gewoon een soort voorpret. Nou ja pret is dan ook weer een groot woord. Onder het motto “alles voor de ploeg” zijn Jan vd Meer (kokkie) en ondergetekende (laten we die voor het gemak dan maar Peppie) noemen twee dagen voordat de ploeg aankomt met de bus vertrokken en brengen we de koffers, fietsen en 10 ton voedsel naar Alicante. Dus dag -1 is eigenlijk een soort stomme film van Peppie en Kokkie. Een rijd en de ander slaapt. Als peppie slaapt praat kokkie gewoon door en als kokkie slaapt denkt pappie ….. das lekker. Ik pik Jan op in Almere en dan kachelen we op het gemakje naar Spanje. We hebben een slordige 2000 km voor de boeg en denken echt dat we dat “even” gaan doen. De navigatie geeft aan dat wij er rond 04.45 vrijdagochtend zijn dus waar maken we ons druk over. Nooit file bij Antwerpen (volgens Kokkie) en natuurijk staan wij in de file. Uiteindelijk komen we middernacht aan bij een 0 sterren hotel in Perpignan en mogen we samen een cel delen. Op een houten plank brengen we de nacht door om de volgende morgen op de gang in een soort dixie te mogen piesen en weer om 08:00 uur te vertrekken voor het laatste stukje (gewoon nog 800 km) Maar niet getreurd we gaan lekker van start en al rijdend zien we de temperatuur stijgen en wordt de lucht steeds blauwer. We voelen ons al minder Peppie en Kokkie en het vermoeden dat we straks aankomen en transformeren naar Crocket en Tubs uit Miami Vice groeit met de kilometer. We dromen al van dat zonnebrilletje op en een arm uit het raam.
Uiteindelijk komen we rond 16:00 uur aan bij ons prachtige huis. Na een welverdiende bak koffie gaan we “even” uitpakken. Het uitpakken gaat best vlot, nou weet ik niet of dat komt doordat Arthur zich er niet mee bemoeit of gewoon omdat uitpakken nou eenmaal makkelijker is dan inpakken maar toch… We tillen ons een hernia aan de koffer van Vincent. Hij heeft dezelfde koffer als de anderen maar die van hem is twee keer zo zwaar. Vandaag vroeg ik aan hem wat die koffer nou zo zwaar maakte. Ik zal je het antwoord besparen maar was iets met een extern geheugen en alle kennis van school. 

Na een welverdiende nachtrust in een heerlijk bed ontvangen we vandaag onze mannen en vrouwen. Jan stond al zeer vroeg in de keuken om allemaal lekkere zaken te bereiden. Helaas moet ik alles proeven dus je kent me straks niet meer terug.
Ik merkte aan mezelf dat ik een beetje zenuwachtig word naarmate het tijdstip dichterbij komt waarop de de ploeg aan zal komen. Ik ga naar het vliegveld om ze te verwelkomen en ze naar de bus te begeleiden. Uiteindelijk zie ik de boys aankomen (een aantal wat wit om de neus maar dat schijnt bij vliegen te horen) Wat een team komt daar an zeg. Strak in het WZN pak dat op de valreep nog is geleverd door Forte.
Als de ploeg bij het huis aankomt dan is het voor het eerst stil. De mannen en vrouwen kijken met grote ogen (ongeveer formaat soepbord) rond en zijn onder de indruk van het huis. Ze gaan naar de kamers en vechten om de lekkerste bedden. Jan heeft de lunch op tafel staan en zorgt dat ze heerlijk eten voordat ze op de fiets stappen. Na het eten omkleden en allemaal klaar om te vertrekken. Mark moet nog even wennen aan het randje van het zwembad en denk dat hij eerst moet zwemmen en dan pas fietsen. Lekker “kort-kort” kunnen we opweg. Wat een geweldig gezicht om de “blauwe trein” werkelijk zo te zien rijden. In slagorde opweg, de Spaanse weggebruikers houden stil op de rotonde en laten ons netjes als ploeg passeren geen enkele ongeduld of getoeter. Gelukkig heb ik ze voor vertrek op het hart gedrukt dat we vandaag een beetje verkennen anders waren Bjorn en Stijn echt als een raket vertrokken. Niet te houden die mannen.

We rijden rustig de stad uit en komen in het heuvelachtige gebied boven Alicante. Zodra we 2 % omhoog gaan denkt Oriana dat het wel heftig is en gaat in het laatste wiel zitten. “Fout 1” ze ligt er gelijk af en gaat in eigen tempo naar boven. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ze voorin echt niet te houden zijn en gelijk doorknallen. Jente, Stijn en Lars denken na en weten wat er de komende dagen gaat komen. Ze laten zich niet gek maken en gaan in eigen tempo naar boven.
Het tweede deel van de route is een mooie goed lopende afdaling waar we al weer de eerste indrukwekkende snelheden zien. (Ik zal niet vertellen dat ze ruim 80 rijden en nog tijd hebben om te kletsen en van de omgeving te genieten)
Eenmaal terug duiken de mannen gelijk het zwembad in en genieten we van de muziekkeus van Stijn. 
Ondertussen heeft Jan het diner klaar en mogen we allemaal aan tafel, gebakken rijst met stoofvlees. Geert Frans ontpopt zich als opschepper en is helemaal in zijn element (dat beloofd wat deze week) Alle mannen en vrouwen zitten keurig in WZN pak aan tafel, nou ja alle mannen en vrouwen, een renner valt wat uit de toon. Oriana komt fris gewassen met haar haar netjes in de plooi en in haar bloemetjespak aan tafel (fout 2). Niemand zegt iets en de mannen kijken haar allemaal aan als een konijn dat in de koplampen van een auto kijkt. Of ze onder de indruk zijn weet ik niet maar daar komen we morgen vast achter, Allemaal zijn we benieuwd welk avondtoilet ze morgen uit haar koffer tovert. Ik heb een vermoeden waarom de koffer van Vincent zo overloaded is…. Oriana heeft vast wat kilo’s van hem gehuurd.

Na het eten lekker samen een beetje klooien aan de fiets. Een aantal mannen maakt een wandelingetje naar het strand en we doen een bakkie. Bij terugkomst van de wandelaars nog geen stoere verhalen over de mooie Spaanse dames maar dat zal vast nog komen deze week. Ik roep altijd heel hard dat we hier niet op vakantie zijn maar als ik nu zo rondkijk dan begint het er verdacht veel op te lijken. Gelukkig beginnen we morgen echt. 08:00 uur ontbijt 09:00 uur lekker aan het huiswerk en om 11:00 uur klaarmaken voor vertrek. We zullen ze morgen is even stevig aanpakken. 
Dag 1 was zeker beter dan dag -1 en 0. Maar laat ik mn mijn “busmaat” niet te kort doen we hebben een mooie rit gehad samen. Ik ben benieuwd wat dag 2 gaat brengen. Ik heb zomaar het gevoel dat het wel eens een hele mooie week kan worden waarin we vreselijk mooie dingen gaan zien van de boys en girls. 

Tot morgen

Dag 2 Forte WZN trainingskamp 2019 Alicante.

Zo we zitten weer heerlijk met elkaar en de boys komen een beetje tot rust. Wat een dag hebben we weer beleefd vandaag. Laten we maar bij het begin beginnen dan is het misschien allemaal een beetje te volgen want de gebeurtenissen volgen elkaar weer in rap tempo op.

Gisteravond nog voor het plaatsen van mijn verhaal lag het volk al gewoon op bed. Nou heb ik al heel wat kampen gedraaid met school, de kerk en wat voor groepen dan ook maar een cluppie dat zo makkelijk naar bed gaat heb ik niet vaak meegehad. Ik natuurlijk weer heel naïef denken dat ze dan ook gaan slapen maar dat is natuurlijk niet waar. Het was onrustig tot diep in de avond.
Ik heb daar geen probleem mee want uiteindelijk hebben zichzelf gewoon stevig beetgenomen want ik wist wat er op het programma zou staan voor vandaag en zij niet. Arthur had wel een probleempje met deze keuze van de club want hij had geen internet. Wat blijkt nou op de slaapkamer is het Wifi signaal gewoon het beste dus willen ze heel graag naar bed. (tip voor thuis) Arthur wilde de route maken voor vandaag en kon helemaal niets doen want het signaal werd de slaapkamers ingezogen.
Dus Arthur (gewend aan nachtdiensten bij Pro-rail) ging gewoon lekker in zijn eigen ritme door en maakt midden in de nacht de route voor vandaag.
“dat gaan we dus morgen anders doen”

Mooi om 06:30 staat de kok weer in de keuken om een heerlijk ontbijt klaar te zetten. Eitje, spekkie en andere lekkere zaken liggen om 08:00 uur op ons te wachten. We zetten Bjorn op de stoel omdat we er vanuit gaan dat hij jarig is. Hij kijkt wat verbaasd, pakt z’n telefoon en zegt na 10 sec turen, eeeeeuh das toch morgen pas?  
gelukkig hebben zijn verjaardag dus kunnen oefenen, “dat gaan we morgen anders doen”

Om 08:30 zit iedereen (nou vooruit bijna iedereen) aan zn schoolwerk en wordt er echt serieus gewerkt. Bart kijkt wat onbenullig en oefent met inloggen op de computer. Na 45 minuten staren naar een beeldscherm met een mega koptelefoon op zn hoofd snapt hij dat staren niet helpt. Een paar kleine tips van mijn kant en ook hij komt op gang. Ook dit was een mooie oefening want “dat gaan we morgen anders doen”

De oude garde weet hoe het werkt en zeurt niet meer de nieuwe mannen doen het gewon na omdat het blijkbaar zo hoort. (Dat is dus mooi gelukt.) Jans merkt na 1,5 uur wiskunde te hebben gemaakt op dat hij in zijn hele vwo carriere nog nooit zo lang aan wiskunde heeft gezeten. (zit pas in VWO 6) Ik trek mn wenkbrauwen wat op en vraag het nummer van zijn directeur op school. Ik voel een nieuw opdracht aankomen voor Baak Onderwijsadvies.

Om 10:30 opruimen, wat eten en klaar maken voor vertrek.
Eerst even met z’n allen op de foto (was gewoon oefenen want in een keer een foto maken van deze club dat gaat nooit goed) ja ja “dat gaan we morgen anders doen”

Uiteindelijk op de fiets vertrokken en verlaten we de stad. Na twee kilometer gelijk een lekke band en moeten we even inhouden. In rustig tempo verlaten Alicante en komen in een prachtig buitengebied. De mannen rijden lekker door en zorgen dat de hele groep door het geaccidenteerde terrein op de grotere wegen aankomt. Daar trekken we even door en breekt de groep Petra weet zich goed vast te bijten in een groepje en draait mee. SIebe “worstelt en komt boven” de andere mannen hebben allemaal een goeie groep gevonden en sluiten groepje voor groepje aan bij het verzamelpunt. Aldert trekt een vies gezicht als hij bovenkomt en laat duidelijk weten dat dit niet zijn dag is. Heuvels zijn helemaal zijn terrein en dat laat hij duidelijk blijken.
“dat gaan dus morgen anders doen” 

Door de stevige wind moeten de mannen en vrouwen er even tegenaan, uiteindelijk rijden we met elkaar tot het punt waar we splitsen. Daar vandaan gaan de nwl aangevuld met Lars en Tjipke terug met Norman en Remco en gaan Arthur en Arjan door met de junioren aangevuld met Bjorn en Jente. 
Na een stevige 5 uur en 15 minuten rollen de mannen de tuin in en zit de dag er op. Ruim 2100 hoogte meters en dik 125 km maakt dat weer productieve dag hebben gehad.
Thuis heeft de keukenploeg van Jan (is alleen Geert Frans) een heerlijke en voedzame thuiskomst voorbereid. De mannen kunnen eten en worden daarna door Norman gelijk aangepakt op het gebied van rekken en strekken en werken aan hun romp stabiliteit.

We zitten weer heerlijk in de zon genieten van het zwembad en rommelen wat aan. Om 18:00 staan de pannenkoeken klaar en valt het WZN legioen aan of ze al twee weken niets hebben gehad.
Gelukkig heeft Kokkie Jan er een soort vulzame explosie van gemaakt. Eenmaal twee pannenkoeken gehad zit je ineens vol (zelfs een uitgehongerde wielrenner is een keer verzadigd)

Tycho eist weer alle aandacht op. Vandaag viel hij heel sterk op op de fiets. Wat een stappen maakt deze tempobeul. Klimt goed, laat zich niet gek maken, en doet veel werk voor de ploeg . Dat hij went aan de complimenten die hij hiervoor krijgt zien we thuis gelijk terug. Hij doet werkelijk alles om op te vallen. Gaat lekker zitten op een zwembadstoel en laat zich voorover vallen met zijn kin op de zwembad rand. Gelukkig vangt hij zichzelf niet op dus heeft hij een dikke scheur in de kin. Arthur en Remco met hem naar het ziekenhuis en laten hem dichtnaaien. Hij ziet er nu iets minder knap uit maar denk dat pa en ma hem nog wel herkennen. De mening over de Hollandse gezondheidszorg worden door Arthur na het ziekenhuisbezoek in Alicante direct bijgesteld. Ik denk dat hij voortaan met onhoudbaar enthousiasme het ziekenhuis in holt in Nederland. 
“ook dit gaan we dus morgen anders doen”

Deze week hebben een gast mee in de persoon van Sjoerd. Sjoerd is een oude bekende van mij en elite renner bij de kannibaal. (type ligt kereltje en rasklimmer) Vandaag hebben de heren junioren hem even op de testbank gelegd en geconcludeerd dat hij best aardig kan trappen maar zeker niet onverslaanbaar is. Deze arme kerel krijgt de komende dagen denk ik nog wel wat uitdagingen te verduren.
Sjoerd weet heel veel over trainen en als afgestudeerd bewegingswetenschapper neemt hij in een presentatie de ploeg mee in de wetenschap van het trainen. Doodstil en vol aandacht luisteren ze naar zijn verhaal en slurpen ze de kennis op. Mooi om deze ploeg zo leergierig te zien luisteren naar een expert.

Straks lekker slapen en klaarmaken voor morgen. Morgen een vlakke en snelle dag. (want we gingen het anders doen) ik hoop op een beetje wind en dan knallen we met elkaar door het Spaanse land.

Ik ga zo lekker slapen en denk dat de firma Pro rail weer overuren gaat maken, de wifi schijnt weer heel beperkt en eenzijdig beschikbaar te zijn. 
Nou ja er moeten ook zaken blijven zoals ze zijn en niet alles hoeft direct anders. Wij zorgen dat iedereen zich een beetje thuis voelt hier dus Arthur heeft gewoon weer nachtdienst.

Welterusten en tot morgen.

Dag 3 Forte WZN trainingskamp Alicante 2019

Zo de mannen zitten allemaal voor een prachtige docu met Thomas Dekker of liggen al in bed. Heb ik even de tijd om de bladzijde van deze dag vol te schrijven.

De dag start vandaag met een “echte” verjaardag van Bjorn. Gewoon op de stoel en al die stoere kerels zingen uit volle borst lang zal die leven. De mannen die zingen schamen zich dood dat ze moeten zingen en Bjorn staat ook niet echt op zn gemak op de stoel, waarom doen we dit dan hoor ik je vragen…. dat weet ik ook niet maar waarschijnlijk omdat het gewoon zo hoort. Als er een renner jarig is dan vieren we dat en als er geen renner jarig is dan maken we een renner jarig. Dat laatste is wel leuk om te vertellen. Elke dag is er wel van de mannen “jarig” vaak is het cadeau en hele leuke corvee beurt en mogen ze zelf uitmaken welke drie vriendjes ze uitnodigen voor hun feestje. Vandaag was Vincent de gelukkige. Hij presteerde het om veel te laat aan tafel te verschijnen en daarom was hij dus “jarig. 

Even terug naar vanmorgen. 
Lekker ontbijtje met van alles behalve brood. Denk niet dat de renners dat gemist hebben (ze proeven toch niet wat ze eten) en na het ontbijt wederom aan het werk voor school. Petra had een moeilijk natuurkunde vraagstuk en zowaar drie knappe mannen springen uit hun stoel om haar te helpen. Ik kan voorzichtig concluderen dat de aantrekkingskracht van vrouwtje Welmers wel wat aan het toenemen is.
We gaan zien wie de strijd gaat winnen….(u kunt inzetten)

Om 11:00 uur stappen we op voor de training, nou ja het wordt weer 11:15 we hebben weer een paar snurkers (ik noem geen namen Siebe, Nick en Aldert) die een probleem met de fiets hebben. We lossen het op en ik leg ze uit dat dit niet de bedoeling is en daarna kunnen we vertrekken. Vandaag een “snelle” dag voor de wielen, over de relatief vlakke wegen gaan we straks knallen. Eerst de stad uit en dat is al een beleving op zichzelf. Drukke straten en veel bekijks. De Spaanse bewoners en toeristen kijken hun ogen uit naar die “mooiboys” in die blauwe pakkies. 
Zodra we de kust bereiken mag de gaskraan open en lopen we direct tegen we het 2e probleem van de dag aan. Ik heb ze de opdracht gegeven in groepen van MAXIMAAL 6 renners te koersen en tempo te maken. Er ontstaat een mooie 1e groep van jawel 6 renners. Dan hebben we groep 2 en daar zitten er gewoon 12 renners in. Allemaal vinden ze dat ze als eerste in die groep zaten dus niemand gaat eruit. oplossing is van een van de slimmeriken 2×6 is 12 dus waar doe je moeilijk over. 
Ik leg ze nog een keer uit dat het helemaal niet zo is dat groep 1 de beste groep is dus dat ze met een gerust hart in de laatste groep kunnen zitten. Er staat geen knappe dame met bloemen klaar als we thuis zijn dus geen paniek, je mist niets.
In het stadje dat volgt gaan we splitsen. Dit keer niet op junioren en nieuwelingen maar gewoon op goeie benen en minder goeie benen.
De goeie gaan met ons ons (mijn vast chauffeur Arthur die overigens nog steeds moet wennen aan het feit dat je niet hoeft te schakelen in een automaat) mee en de minder goeie met Remco en Norman.
Zij zullen een rondje maken van 15 km minder maar moeten ook wel even stevig doorrijden.

De goeie benen komen op een lange rechte weg van een kleine 10 km en daar mag het gas erop. Wat ik daar zie is wel weer indrukwekkend. Groepen van 8 man draaien als een geoliede machine in de waaier en weten de 50 km/u met gemak en langdurig aan te tikken. Als deze groep nou alleen uit 2e jrs junioren zou bestaan dan is deze snelheid niet zo raar maar ik zie die kleine Maarten daar op zn gemakje in de 1e groep meedraaien met ongeveer 120 omwentelingen per minuut, hij doet gewoon zn werk op kop en schijnbaar moeiteloos rijdt hij mee. Als ik later mijn kop uit het raam steek en hem een compliment geef roept hij wat onbenullig dat het best wel lekker ging, hij veegt de snottebel van z’n neus en gaat vrolijk verder. De andere mannen doen allemaal hun werk en draaien stuk voor stuk in het hoge tempo mee. Als dit de voorbode voor het seizoen is ga ik nu achterover leunen. 
Verderop rijden we zowaar de andere groep (je weet wel die met die minder goeie benen) achterop en kunnen we met elkaar de laatste kilometers maken naar huis. Thuis hebben we even tijd om te drinken en wat te eten, omkleden in WZN sport tenue (en dat is voor een aantal vet moeilijk, Oriane heeft zoveel verschillende toiletten bij zich dat ze gewoon niet kan kiezen en dan kiest ze zeker niet voor dat stomme wzn broekie)
Wat blijkt nou, ik heb aangegeven dat ze klaar moeten staan om naar het strand te gaan (en de rest hebben ze niet meer gehoord na het woord “strand”) dus schiet ze gelijk in “ik moet mooi wezen modus”

Op het strand gaan we even stevig aan het werk met rekken strekken en wat Core stabiliteit. Norman heeft een heel arsenaal aan oefeningen bedacht waar we lekker mee aan het werk kunnen. Een oefening wordt door Siebe niet helemaal begrepen. Een renner in een elastiek moet al knieheffend rennen door het zand, de andere renners houdt de voorste tegen door het elastiek te laten rekken en er veel weerstand ontstaat. Een tweetal is niet helemaal gelijkwaardig en dat geeft een iet wat andere uitvoering. Onze tempobeul Aldert staat in het elastiek en gaat lopen. Onze kleine Siebe die net niet helemaal heeft begrepen wat de bedoeling is staat aan de andere kant van dat zelfde elastiek. Aldert geeft gas en loopt hard weg. Siebe denkt dat dat elastiek een soort katapult is en dat hij Aldert moet afschieten. Hij laat het elastiek los en Aldert vliegt letterlijk 2 meter vooruit met de kop in het zand. Siebe blij dat hij raak heeft geschoten en Aldert een rode plek op de kont rijker (en ik heb hem gezien en das zeker geen klein plekje) De ander 22 renners rollen door het zand van het lachen en zijn jaloers op de schotwond van Aldert.

Na de strandtraining gaan we weer aan het dagelijks ritueel, de meeste renners hebben de donderpreek van vanmorgen over fietsonderhoud goed begrepen en poetsen of het een lieve lust is.

Jan heeft met Geert Frans weer een geweldige maaltijd gemaakt maar laten aan het einde van de avond met een wit bekkie zien wat de heren en dames weg duwen op een dag.
Vincent mag een feestje geven voor zn vrienden en gaat trouw aan zn corvee beurt beginnen.
We lummelen wat aan en kijken met elkaar een mooie docu over Parijs- Roubaix van Holland sport. Als ik zo in de ogen van de boys kijk dan dromen er zeker een paar van deze koers. Als ik daar ooit mag rijden dan……. kom ik kijken denk ik bij mezelf. Wat ben ik trots op deze groep mannen en vrouwen. Ze geven zich volledig in de training, zijn super leuk met elkaar en weten dat fietsen de belangrijkste bijzaak in het leven is. Deze mannen komen er wel, is het niet met de fiets dan zonder de fiets maar succesvol gaan ze worden. Wat een rijkdom om als begeleiders met 22 van deze kanjers een week op stap te mogen en ze allemaal stuk voor stuk tot het uiterste te mogen drijven. Dat ze na een dag afzien gewoon een dankjewel voor het lekkere eten uit hoor spreken naar Jan en Geert Frans. Papa’s en mama’s dank dat jullie zulke leuke, lieve, voorkomende kinders hebben meegegeven.

Tot morgen.
Er staat een “rode dag” op het program dus maak de borst maar nat.

Dag 4 trainingskamp Forte WZN Alicante 2019

Vandaag is een spannende dag voor de renners. Niet omdat ze zich afvragen wie er vandaag jarig is want dat is al niets nieuws meer. Nee gisteren sloten we af met de mededeling dat vandaag de “rode” dag zou zijn. Dat roept vragen op en zeker ook wat angst bij de renners. De nieuwe mannen die voor de eerste keer mee zijn denken dat ze een nieuw shirt krijgen (en dan dus een rode) maar de ervaren kerels en meiden weten ondertussen dat “rood” staat voor erg intensief en pijn doen. Dus vandaag een prettig vooruitzicht, Ik mag de mannen en vrouwen gelegitimeerd pijn doen.

Om 08:00 uur hebben de keukenboys weer een heerlijk onbijtbuffet klaar staan. Dit gaat natuurlijk weer in no-time op en je vraagt je echt af waar alles biljft. Ze eten gewoon 12 broden weg of het niets is en stoppen er 8 kg kwark met muesli achteraan om alles lekker af te dekken in de maag. Het ergste van alles is dat ze niet eens weten wat ze nou gegeten hebben en hoeveel het is wat ze met elkaar weg eten. daar gaat het gewoonweg te snel voor.

Na het eten gaan ze verbazingwekkend aan hun huiswerk. Ik heb de opstelling op een aantal plekken gewijzigd en zie direct resultaat. Een aantal heren vindt het lastig om 2 uurtjes te focussen en aan het werk te blijven, dan moet ik me er als schoolmeester toch even mee bemoeien en de poppetjes verplaatsen. Ik denk echt dat er straks mentoren zijn (en wellicht ook ouders) die me bellen om te vragen of ik niet elke maand zo’n weekje met de dames en heren wil doorbrengen zodat ze geen achterstanden meer oplopen op school.
(ze mogen me bellen)
In sommige gevallen loopt de dame of heer “rood” aan van de moeilijkheid van de vragen of de stof die ze moeten verwerken maar daar vinden we altijd wel weer een gezamenlijke oplossing voor.

Na het leren gaan we klaarmaken voor vertrek en dan is de spanning toch al een beetje voelbaar. De eerste trekken van vermoeidheid zijn zichtbaar en er gonst toch al wat info rond over de klim die we vandaag gaan maken.
De “rode” dag is gewoon een heftige dag waarop we met elkaar een geweldige klim maken en waar we willen zien wat de renners kunnen. Gewoon een soort pijnbank waar ze geheel vrijwillig op gaan liggen en zich heerlijk laten mishandelen door een heel geniepig kereltje. (die speel ik dan he)
We maken een aanloopje (relatief vlak, met de nadruk op relatief) van 40 km. In deze 40 km stijgen we al 600 meter en dus voel je al aan dat daar weinig vlakke stukken in zitten. Naarmate we in de buurt van de klim komen wordt het stiller en stiller In de groep. Je merkt dat de spanning stijgt en dat ze toch wel wat zorg hebben voor wat komt.
Aan de voet van de klim trekken we nog wat kleding uit en drinken we de laatste slokken. Op mijn teken drukken we de knop van de stopwatch in en is de club vertrokken. Mark vliegt als eerste weg (onze sprinter en anti klimmer) na 100 mtr lijkt hij ineens te begrijpen hoe belachelijk het is wat hij doet en ineens zit hij achterin de groep (zo snel kan het hier gaan) 
We rijden een klim die eigenlijk de moeite niet waard is, Het is nog geen 4 km naar boven. Wat ze niet weten dat het ruim 11% gemiddelde stijging is met uitschieters tot ruim 20%
Jente gaat echt weg met ambitie maar is iets te enthousiast, hij moet passen als Jans en Sjoerd voorbij komen. Jans is echt een kracht mens een soort oer mens uit Drenthe. Ik heb ooit een verhaal gehoord over twee reuzen uit Drenthe ik dacht Ellert en Brammert, Nou Jans is een van die twee en het maakt me totaal niet uit welke hij is maar hij is wel heeeeel sterk. 
Vooraf hebben we op strava bekeken wat de snelste tijd op deze klim is en die heeft Vincenco Nibali op zijn naam staan. In 13,42 min heeft hij dit stukje beklommen.
Wij gaan met de auto net aan die tijd komen (dat ligt aan Arthur hoor die wil nog steeds schakelen in de automaat) maar wij staan net boven als we het blauwe helmpje van Jans al zien komen. Hij zucht en steunt (en ik zal niet vertellen dat hij heel erg kwijlt als hij hard gaat) maar na 17,41 staat deze kerel wel boven. Top tijd. Sjoerd (onze gast renner) komt daar vlak achteraan dan Jente en Stijn. De andere mannen zitten er niet ver achter en komen een voor een boven. Inderdaad allemaal met een knal “rode” kop. Oriana sluit de rij en die heeft 30 doden gestorven onderweg maar na 33 minuten is ook zij boven.
Boven kleden we even aan en krijgen ze allemaal een heerlijk broodje met ….. “rode” jam een bidon van Bye met “rode” opdruk en een sportdrankje met “rode” kleur. Nou wat een dag hebben weer voor ze georganiseerd.

Uiteindelijk vangen we de terugweg aan en zie je dat de klim, ondanks dat het maar een kort stukje was, er stevig heeft ingehakt. Gelukkig mogen we de laatste 30 km, dezelfde 600 meter die we vanmorgen gestegen zijn, nu afdalen en met een stevig tempo zijn we dus zo terug in Alicante. Daar wacht een heerlijk zwembad en na de rek en steeksessie met Norman gaan ze er dus stuk voor stuk in. Niet iedereen geheel vrijwillig maar toch de meeste liggen heerlijk in de plomp.

Geleerd van gisteren waarin we maar 8 kilo pasta hadden hebben Jan en Geert nu 12 kilo rijst met kopkerrie gemaakt. Je raad het al, het maakt helemaal niet uit hoeveel je maakt het gaat gewoon op.

Na het eten halen we een kleine traditie van stal en gaan we met twee nieuwe renners testen hoe goed ze kunnen blazen. Wil je weten hoe we dat doen zorg dat dat je het exclusieve filmmateriaal van deze test kan inzien. (is te verkrijgen bij de ploegleiding)
Siebe en Bart strijden tegen elkaar en uiteindelijk eindigt dit natuurlijk weer in een nat pak voor de boys en heb ik de schoenen vol water staan.

Uiteindelijk merk je dat het huis langzaam weer in rust komt en de renners hun bed opzoeken.
Ik denk dat ze allemaal dromen van hun prestatie van vandaag want die mag er zeker wezen. Daarnaast genieten ze allemaal van hun “rode” hoofd want op een “rode” dag met een inspanningdie je diep in het “rood” trekt kan je ook behoorlijk verbranden.
Wat een feest om hier te zijn en te werken met deze gasten, onder het motto pijn is fijn heb ik weer genoten 

Tot morgen .

Dag 5 Forte WZN trainingskamp Alicante

Alle mannen liggen op een oor.. ik zie je kijken op de klok en denken, he Ajax is nog bezig en dan al in bed liggen ?? inderdaad de mannen weten wat belangrijk is en dus laten ze “FC bal op het dak” lekker achter de bal aan hollen en dromen ze van de dag van morgen.

Ik zal vandaag geen saaie verhalen brengen over een ontbijt en de snelheid waarmee ze het wegkauwen. Vandaag hebben we een welverdiende rustdag waar we in twee groepen een “koffie rondje” gaan maken. Dus in alle rust een kort verslag van de dag waarop niets gebeurde.

De groep die nog wel aardige benen heeft gaat op weg voor een route van een kleine 50 km, we leiden ze door een magnifiek landschap. De mannen en die ene vrouw (Petra is echt een kerel op de fiets) gaan in een heerlijk wandel tempo door dit gebied en genieten met elkaar van de vergezichten.
In een klein stadje drinken we met elkaar een bakkie koffie (Jente wil Appelsap) en genieten we van de stroopwafels van Arthur.
Uiteindelijk blijken er toch een paar stevige klimstukken in dit prachtige rondje te zitten maar dat mag de pret niet drukken.
De ander groep gaat meer voor de vlakke variant. Zij bewegen op de fiets langs de kust en strijken neer met uitzicht op zee en genieten daar van een lekker bakkie. 

Als we terug zijn gaan we met de club richting strand om een geweldige sessie core en kracht af te werken. We rollen door het zand en genieten van het prachtige weer.
Na 2 uurtjes zit de gehele ploeg van boven tot onder onder het zand en kunnen de renners op de fiets huiswaarts.
Thuis is de keukencrew een overheerlijke BBQ aan het voorbereiden die echt ongelooflijk lekker is. Alles vers bereid en zelf gemaakt van hamburgers tot kipspiezen en van gegrilde courgette tot fruitsalade de mannen en vrouwen vreten werkelijk alles op tot de laatste kruimel, man, man wat is dat lekker. Wie kan nou zeggen dat hij op 13 februari s’avonds om 19:00 uur buiten zit te eten van de bbq, is dit dan misschien een stukje geluk?

Na het eten gaat de rustdag gewoon door waar die gebleven was. Lekker relaxed wordt er met elkaar TV gekeken, spelletje gedaan en voeren we als begeleiders weer intensieve gesprekken met de renners. Hoe mooi is het om te spreken met jonge talentvolle sporters die op zichzelf reflecteren, die noemen waar ze goed in zijn en wat ze nog heel graag willen leren en verbeteren. Met wie ze goed kunnen en met wie ze het misschien iets lastiger vinden. Open en eerlijk geven ze antwoorden op die ozoo lastige vragen van de strenge schoolmeester. We maken met elkaar de schets van onze ploeg en de persoonlijkheden van deze prachtige mooie jonge mensen.

Om 21:30 is het huis stil en verlaten, de mannen en vrouwen liggen allemaal op een oor. Ik staar wat voor me uit en overzie de afgelopen dagen. Ik kom tot de conclusie dat we groep hebben samengesteld die passie heeft voor hun sport, acceptatie naar elkaar laat zien en samen een drive heeft die maakt dat er een sterk team staat.
Deze mannen en vrouwen laten het zien: there is no “i” in the word “TEAM”

#trots

Tot morgen.

(lekker knallen en afzien) (wij gaan weer genieten)

Dag 6 Forte WZN trainingskamp Alicante

Vandaag is de “day after” after wat?? gewoon de dag na de rustdag dus dat betekend dat het afknijpdag is. Vandaag geen gezeur en gepiep (denk ik dan nog) maar gewoon vol met de kloten voor het blok en raggen.

We starten met een lekker ontbijtje en het maken van huiswerk. Zelfs ik begin het saai te vinden en ben ondertussen de persoon die de meeste herrie maakt op het huiswerkmoment. Gelukkig heb ik Petra, die stelt heel veel vragen (het liefst over Engels) en dat geeft mij het gevoel dat ik nog een beetje nuttig ben.

Om 10:30 ruimen we de boeken op en maken we klaar voor vertrek. Iedereen gaat aankleden en voorbereiden maar dan blijkt dat de ziekenboeg zich aardig gaat vullen. Er zijn wat renners met voorzichtige blessures doordat ze zo nodig een spelletje in het donker moeten spelen in de tuin. (verstoppertje, hoe braaf wil je ze hebben) Daarnaast hebben we wat renners die ziek aan het worden zijn, beetje misselijk, hoofdpijn. Ik twijfel of het allemaal “ziek” is of dat we gewoon een beetje opzien tegen de dag van vandaag. In ieder geval kiezen er 5 renners voor een “niet fiets” dag en gaan ze zich nuttig maken als begeleider of huishoudelijke hulp.

We vertrekken vandaag in twee groepen, de nieuwelingen gaan voor 106 km op weg met de nodige hoogte meters. De junioren hebben 133 km voor de wielen en moeten 2700 hoogte meters overwinnen. Ik mag met de junioren mee en zie toch wel stoere dingen voor me gebeuren.
Een klein cluppie van 7 renners en onze gastrenner Sjoerd. Deze 8 beginnen in een voortvarend tempo en vallen de bergen echt aan. De eerste die lelijk naar de auto kijkt is Aldert. Al in km 1 geeft hij het op en weet dat het een heeeeeeeele lange dag gaat worden want er is geen weg terug, gelukkig hoeft hij nog maar 132 km af te zien dus dat is overzichtelijk. Het eerste uur stijgen we flink en moeten we stukjes van 20% overwinnen. Daan voegt zich bij Aldert en samen vechten ze zich voort. Voorin de groep zijn Jans, Sjoerd en Stijn echt opgestaan met super benen. Ze rijden als een jecco over de bergen en halen snelheden die helemaal nergens op slaan. Hoe moet dit aflopen ?
De dag zal het leren (ik weet het al)

De andere mannen Tycho, Tjipke, Erwin gaan in hun eigen tempo, ook zij doen hele goeie zaken en zorgen dat de achterstand op de drie idioten vooraan niet te groot wordt.
Na een kleine 60 km beginnen de eerste scheuren te ontstaan in het trio vooraan. Stijn is de eerste die kraakt en moet laten lopen. Sjoerd en Jans kunnen nog niet kiezen wie het eerste opgeeft dus moorden ze elkaar gewoon uit.
Daan komt steeds beter in zijn ritme en weet zich heel goed te herpakken. Aldert is een echte Friese harde bikkel en klaagt niet en ondergaat zijn lijden gewoon. 
Uiteindelijk schuift Daantje door naar voren en komst Stijn steeds verder achterin. Ik kan maar op een manier de boys motiveren, ik roep vanaf km 60 dat de rest van de dag de mannen alleen nog maar moeten dalen en dat we het ergste gehad hebben.
Natuurlijk hebben we na 1 km al weer een klim en als ze boven zijn zeg ik gewoon weer met een uitgestreken smoelwerk dat we vanaf nu alleen maar gaan dalen. Dit houd ik vol zit we thuis zijn en Jans gaat me steeds minder geloven maar kijkt me bijna verliefd aan als ik roep dat we er nu echt bijna zijn en alleen nog maar naar beneden gaan.

Uiteindelijk komen we thuis aan en stappen de mannen uitgewoond van de fiets. De nieuwelingen zijn er net en staan weer opgefrist hun fiets te poetsen (ze leren het al) Jente en Bjorn mokken een beetje dat het niet hard genoeg ging vandaag maar snappen ook wel dat kereltjes van 14 de juniorentraining toch niet helemaal zullen verteren en dat het betrekkelijk zinloos is om deze afstanden te rijden. Ik beloof dat we morgen de groepen weer op een ander criterium samenstellen (het lef en de grote bek op de fiets geeft morgen de doorslag) en dat ze dan zeker in de eerste groep mogen komen

s’Avonds eten we lekker van de aardappeltaart met sla en gebraden kip van Jan en Geert. Alles gaat op …. behalve de sla. Erwin is wel een kieskeurige eten merken we. Sla is niet lekker, herstelshake is niet lekker, tomaat eet ik niet. Wat eet je dan wel vraag ik ? nou gewoon spruiten met satesaus. Huh zeg ik…. schiet mij maar lek met je niet lekker.

Uiteindelijk gaat alles gewoon op en zijn de mannen en vrouwen te porren voor een snackie voor de TV (eten kunnen ze ten slotte 24/7 365 degen per jaar.)
Uiteindelijk heeft de dag er stevig ingehakt want om 20:00 uur zeggen de eerste boys welterusten en trekken zich terug in hun bed. Dit keer niet omdat de wifi er zo goed is (ik heb voor het eerst gewoon connectie in de woonkamer) 
De mannen en vrouwen hebben echt heel hard gewerkt en gaan tevreden liggen. Morgen alweer onze laatste rit. We starten vroeg en spijbelen van school. Jente en Nick moeten morgenmiddag al terug vliegen, (die moeten zo nodig op wintersport met papa en mama) daarom dus allemaal maar om 08:30 op de fiets zodat we dag nog goed kunnen gebruiken.
Morgenmiddag pakken we in en gaan Pepie en kokkie (je weet wel die van dag -1, 0 en 1) de terugreis aanvangen. We trappen in een keer door en landen gelijk met de mannen. Zij op schiphol en wij in Dronten. Hoe mooi is het dat alle papa’s en mama’s zaterdag gelijk de vuile zooi op kunnen halen en wij gewoon een zondag hebben waarin we weer tijd en aandacht kunnen besteden aan de mensen die ons 1,5 week hebben uitgeleend aan deze prachtige groep.

Mannen begeleiders Dank dank dank voor alles wat jullie doen en geven voor deze gasten. We hebben met elkaar een geweldige week gehad en prachtige momenten kunnen delen. We hebben weer een groep talenten die heel hard wil en kan werken en samen op weg is naar de top. Mooi dat iedereen zijn plekje heeft aan het touw en niemand alleen moet balanceren op het randje van succes.
Wielerzone Nederland heeft weer laten zien waar ze voor staat, waartoe ze in staat is en wat ze wil betekenen voor jonge sporters.

Ik ben trots, blij en bijna opgelucht dat het weer tot een goed einde is gekomen. 

Tot morgen,

Zie hier foto’s