Zomertrainingskamp Waimes België 2019

Zomer trainingskamp 2019 is begonnen. We gaan een week met 24 jonge talenten op stap. Elke dag een stevige training voor de wielen door de Belgische Ardennen, s’avonds relaxen en ontspannen. We bereiden ons voor op het laatste deel van het seizoen. Over twee weken starten we met de jeugd meerdaagse in Assen en gaan we zien wat de inspanningen waard zijn. 

Dit jaar starten we voor de verandering in Roermond. Elk jaar starten we op een andere plek zodat wij ouders een beetje scherp houden, altijd maar maar Dronten of Kampen rijden wordt ook zo gewoon. 
Om de mannen en vrouwen een beetje bij de les te houden hebben wij, ze voorafgaand aan het vertrek, uitgebreid gebrieft met een draaiboek. In dit draaiboek staat werkelijk alles tot in detail vermeld. Wij doen dat om te voorkomen dat we de twee weken voorafgaand aan het vertrek vragen krijgen over beddengoed, handdoeken, eten en drinken en weet ik veel wat nog meer. Het is best een klus om een dergelijk draaiboek te maken maar dat mag de pret niet drukken we doen dat ten slotte om het allemaal een beetje soepel te laten verlopen. Nou gelukkig weten jullie ondertussen een beetje hoe de WZN renners zich voorbereiden op dergelijke inspanning. Dan weet je dus ook dat de afgelopen twee weken de telefoon en de app niet stil heeft gestaan omdat de mannen en vrouwen niet lezen maar wel alles wilde weten over beddengoed, handdoeken, eten en drinken en weet ik veel wat nog meer. Waarom zou je ook lezen wat wij je sturen en waarom zou je je al helemaal voorbereiden op een dergelijke week.

Zoals gezegd vandaag verzamelen in Roermond. Om 12:30 moet je er zin. Wij als begeleiders sturen er op aan om om 12:00 uur ter plaatse te zijn zodat we de renners en ouders kunnen opvangen en we ons rustig kunnen voorbereiden op het vertrek. Als de mannen en vrouwen gelezen hadden dan wisten ze dat 12:30 de verzameltijd was, maar nee hoor, wij komen aan om 12:00 uur en 95% van de boys en girls staat al in vol tenue klaar voor het vertrek. Ze slikken nog net een” he he eindelijk zijn jullie er” in omdat ze weten dat een dergelijke onverstandige opmerking direct leidt tot 25 km omrijden met een of andere brute klim.
Gelukkig hebben we ook Jans in de ploeg de meest nuchtere Drenth die ooit heeft bestaan. Hij komt altijd op het nippertje, is altijd wat kwijt en het zal hem allemaal een worst zijn. Kortom hij heeft een relaxte houding van “maak je niet druk het wordt vanzelf weer licht morgen” 
Als ook Jans klaar is kunnen we echt vertrekken. Alle papa’s en mama’s nog even een vlugge kus en weg zijn we.

Dit jaar hebben we in de begeleidingsstaf gewoon 3 oud WZN ers van het eerste uur mee. Lieke en Jord gaan mee op de fiets als begeleiders van de testosteron bommen en Mike laat de handen wapperen en zorgt als mechanieker voor al het materiaal. Wat leuk om te zien dat de kleintjes van toen nu gewoon de verantwoordelijkheid willen dragen en ook stevig pakken. Jord zit als een echte wegkapitein tussen de mannen en vrouwen en Mike zorgt vanuit de auto voor alle renners. Lieke zit al op locatie en sluit vanmiddag aan.
Fred en Leo (twee lakeien van de koning) sturen de bussen naar het huis en gaan kwartier maken. Leo is de man met de gouden handen in de keuken en Fred is ………… gewoon 
Fred, pakt alles aan wat er moet gebeuren en kan ook best aardig regelen en coördineren.

Zoals gezegd, weg zijn we. We rijden door het staartje van Limburg en duiken het vriendelijke Duitse land in. Klein beetje op en neer en mooie brede wegen. Het is even zoeken of we nou op de weg of op het fietspad moeten rijden maar dat wend snel en dan komen we lekker op gang. Na twee uurtjes even krentenbollen en bananen voeren aan de troep en dan snel weer door. Heerlijke krentenbollen van mama Tycho gekregen en die smaken uitstekend. 
Geleidelijk komen we meer in de Ardennen terecht en gaat het ook wat meer op en neer. Wanneer we echt gaan klimmen zie je die dekselse Maarten gewoon weer fluitend in het wiel van de snelle mannen mee naar boven stampen. Ik hoor nu al weer wattages langskomen waar ik een beetje bleek van wordt rond de neus. Als dit de voorbode van deze week wordt dan gaat onze auto het zwaar krijgen. De andere renners zitten in “de bus” en gaan met elkaar lekker en gestaag naar boven. Na 100 km is het genoeg voor Oriana en stapt ze in bij ons in de volgauto. Ze heeft echt keurig gereden vandaag en geen krimp gegeven maar als het genoeg is is het genoeg.
Indy en Jerney( onze gastrenster deze week) krijgen het zwaar en moeten een gat laten vallen. Opgeven doen ze niet en in eigen tempo gaan ze keurig door. Uiteindelijk komen we na 135 km en ruim 4,5 uur aan in het huis en hebben Fred en Leo (we noemen ze vanaf nu maar gewoon buurman en buurman) de herstelshake klaar. Snel naar de kamers, douchen en aan de pannenkoeken. Met de bekende WZN snelheid gaan de pannenkoeken naar binnen en zien we allemaal tevreden en verzadigde koppies aan tafel.
De pannenkoeken die over zijn gaan mee als snack voor de dag van morgen.

Om 21:00 uur staat er lekker appeltaart en een grote bak kwark met müsli klaar. We ontdekken dat een wifiloos huis heerlijk is. Tenminste als je niet kan snap-chatter met de snelheid die je thuis gewend bent is de lol er snel af. Ze ontdekken dat een spelletje doen ook leuk is en al snel schateren de lachsalvo’s door het huis. 22:00 uur de eerste mannen vertrekken naar bed en langzaam keert de rust terug in huize WZN.
Morgen gaan we gelijk stevig aan de bak en gaat we voor een mooie rit met flinke klimmen. Als de voortekenen van vandaag niet liegen dan kunnen we morgen vol vertrouwen opstappen en gaan we mooie dingen beleven.
Vandaag voor WZN begrippen misschien een wat saaie dag maar deze mannen en vrouwen kennende zal er weer van alles gebeuren wat het vertellen waard is, WZN op trainingskamp………nooit saai.

Weltrusten en zullen we wedden hoe laat het stil is?

Zo de avond is gevallen en de veelvraten komen langzaam een beetje tot rust, het is dus weer tijd voor de story of the day.

Dag 2 trainingskamp Robertville.

Na een opvallend rustige nacht (dat komt omdat ik vroeg sliep en niets meer heb gehoord of omdat het echt stil was ) (ik denk het eerste.)
Maar niet getreurd de zon kwam weer op en de dag is gestart. 

We starten met de eerste verbazing van de dag: We spreken af met de mannen en vrouwen dat we om 08:30 aan het ontbijt zitten. Buurman en buurman hebben alles in gereedheid gebracht met militaire precisie en dan zitten de dames en heren gewoon om 07:45 netjes gewassen en gestreken aan tafel. Het kan dus zomaar gebeuren dat ik de laatste ben bij het ontbijt. 
We eten dat het een lieve lust is. Stampen weer 8 broden weg en drukken er nog de nodige kilo’s kwark achteraan. 
De oudgediende willen allemaal hun schoolboeken halen en braaf aan het leren na het ontbijt. Ik moet wel 5 keer roepen dat het nu toch echt schoolvakantie is en ze gewoon lekker kunnen lummelen tot we vertrekken.
Om 10:30 nog even eten natuurlijk en dan stappen we op voor een mooie route door de Ardennen. Arhur heeft zich de afgelopen weken knap uitgeleefd op het maken van routes en laat werkelijk geen helling onbenut. Gelukkig weten de renners nog niet wat ze te wachten staat en wordt er luidkeels vertrokken.
Bij het vertrek heb ik ze al aangekondigd dat we een lange en een hele lange variant hebben vandaag. Ze moeten zelf kiezen en goed naar je lichaam luisteren is de opdracht. 
Dan volgt de tweede verbazing van de dag: Verschillende mannen begrijpen niet helemaal dat je buurman geen onderdeel van je eigen lichaam is, het wordt snel duidelijk dat zij kiezen voor comfort en een beetje gemak en gezelligheid (donderdag kies ik voor ze en dan gaan ze stevig aan de bak). We splitsen de groep en ik zie een verdacht groepje (ik noem geen namen Bjarne, Mark, Sven en Olivier) elkaar volgen naar de groep de de lange tocht gaat doen. Samen met de meiden gaan zij de ultieme uitdaging uit de weg. Ook Daan, Lars en Erwin kiezen voor de zekerheid van deze groep.
Gelijk val ik in de derde verbazing. 
Petra, Jente, Nick en onze lieve, stille kleine Maarten kiezen voor de hele lange variant en zonder schroom stappen ze op en rijden ze gewoon met de grote mannen mee.
Ik mag mee met de hele lange tocht en geniet van de groep. Wat een passie, verbetenheid en doorzettingsvermogen zie ik. Maarten klimt als een echte berggeit en drijft Jord (die mee is als begeleider) tot wanhoop. Gewoon in het wiel en bijten. Uiteindelijk moet hij lossen maar wat een power zit er in dat kleine lijffie. Petra verbaasd op haar manier zichzelf en de anderen. Geeft geen kick maar gaat stug door en rijdt tot de laatste km gewoon mee. Nick verbaasd zichzelf en laat nu pas voorzichtig zien wat er in dit atletische lijf zit. Hij weet nog niet half wat hij kan. Jente, heeft veel twijfel vanwege een pijnlijke knie. Een dom ongelukje op school maakt hem bijna wanhopig maar hij gaat gewoon in eigen tempo mee en laat zich niet opnaaien. uiteindelijk heeft hij een hele mooie dag die weer vertrouwen geeft.
Stijn, Jans, Vincent, Tycho, Tjipke en Aldert maken elkaar het leven zuur, elke helling net even gas geven en elkaar eraf rijden met als resultaat compleet uitgewoond boven komen en stoere verhalen vertellen.
Als we de eerste heuvels hebben gehad (de Redoute voor de kenners) dan komen we in het dal van de Ambleve en rijden we heel lang relatief vlak. Jord zet zich op kop van de groep en slingert de brommer aan. De meeste renners zitten diep in de beugel ui de wind. Als we uiteindelijk bij de foodtruck van buurman en buurman aankomen vraagt Stijn voorzichtig of Jord vanmorgen diesel in de koffie had. 

Na de pannenkoeken, havermout muffins en krentenbollen gaan we op stap voor de laatste 70 km. Hier nog een paar leuke klimmen waar het toch voorzichtig gaat kraken in de groep.
Na ruim 6 uur trappen 155 km en 2500 hoogte meters mogen we eindelijk van de fiets af. Jord en Jans hebben er nog geen genoeg van en willen de klim voor morgen nog even verkennen, we plakken er gelijk nog een rondje aan en ontdekken dat morgen toch wel een heftige dag gaat worden (morgen vertel ik daar vast meer over)

Eindelijk thuis heeft Buurman Leo een heerlijke pasta maaltijd getoverd en zitten we met elkaar heerlijk buiten op het terras aan het diner. We komen een beetje tot rust en sukkelen de avond in. Mike en ik klooien nog wat aan de fietsen (aan de fiets van Sven wel meer dan “wat” )
Dan bedenken de oud gediende dat de traditionele dropping voor de nieuwe en de gasten nog wel moet worden georganiseerd, Ze plakken de ramen van de bus af en krijgen Lieke zo gek om de de “nieuwe” weg te brengen naar een onbekend punt. 
Gelukkig is het maar een heel klein stukje en zijn ze binnen een uur weer terug.

Helaas was onze gast Daniele vandaag niet fit en moet ze deze fantastische dag missen, zij blijft met koorts in haar bed. De andere gasten Thomas, Jerney, Lisa en Beau laten zich vandaag goed zien. Beau geeft geen krimp en gaat gewoon met de hele lange route mee en weet zich goed te handhaven in het geweld van de praatjesmakers.
Thomas kiest nog even voor de lange tocht maar beloofd plechtig dat hij donderdag mee gaat met de hele lange route. Als laatste verbazing van de dag (althans dat hoop ik) gaan de dames en heren gewon rond 22:00 uur naar bed, natuurlijk hebben ze eerste weer 10 kilo kwark weggestampt met elkaar.

Nu tijd voor een borrel en de mentale voorbereiding op de dag van morgen. Al is het maar 15 km tot de top, toch ben ik bang dat we heel veel hoogte meters maken op een heel kort stukje. Morgen ga ik er is goed voor zitten, ik hoop dat ik weer van de ene in de andere verbazing ga vallen. 

Maarten droomt van een mooie klim en de grote mannen hebben een nachtmerrie van een lieve, kleine leuke Maarten die zich vastbijt in hun wiel. 

Weltrusten


Zo, dag 3 loopt weer op z’n laatste benen dus weer tijd voor een verhaaltje.
Over “lopen op de laatste benen” gesproken. Vandaag hebben de renners ook hun laatste benen gezien. 
Voor de verandering een keer geen lange rit met heel veel hoogte meters maar gewoon een ultra korte rit met heel veel hoogte meters. 

Nadat we vanmorgen de dag rustig hebben opgestart met het gebruikelijke ochtendritueel zijn we om 11:30 opgestapt voor een aanloop van 15 km. Als groep rijden we rustig door het prachtige landschap en pas nu ontdekken de renners dat ze in een heel mooie omgeving zitten. Even niet stampen en haasten maar gewoon rustig peddelen. Dit doen ze omdat ze ergens wel aanvoelen dat er nog een vreselijke bult op ze ligt te wachten. 

Na de geruststellende 15 km stoppen we bij een smal weggetje en een kerk. De renners maken groepen van 3 en moeten een klimmetje maken van 1500 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 14 %. De junioren hebben al even op Strava gekeken en zien dat vriend Kwiakowski dit klimmetje afraffelt in 4.41 minuut, (was wel na 155 km in Luik, Bastenaken, Luik) dus dichten ze zichzelf kansen toe. Dat ze zichzelf hier schromelijk overschatten weten ze nog niet maar ik lach in mijn vuistje en weet wat ze te wachten staat. Nou hebben we er ook een paar in de groep die het “niet helemaal” of zeg maar rustig “helemaal niet” zien zitten. Er worden al verschillende excuses bedacht maar we spreken af dat ze het allemaal gaan proberen. 
Ik stap in mijn altijd betrouwbare ploegenauto en kom binnen 2 minuten boven, dat moet voor de boys dus wel lukken die 4.41 minuut. 
Terwijl ik heerijk boven in de zon sta komen de eerste helden aangeklommen. Stijn Jans en Jord nemen elkaar de maat en maken elkaar gewoon in de eerste klim al helemaal stuk, niets voorzichtig starten maar gewoon volle bak rammen en kijken wie er het eerste instort. De mannen komen uitgewoond boven en schelden liefkozend tegen me, waarom ik dit nou weer heb bedacht. Achter deze drie komen de andere groepjes en elke keer krijg ik van alles naar mn hoofd geslingerd. Nou ken ik deze lieverdjes een beetje dus weet dat ze het niet zo slecht bedoelen, het is gewoon hun manier om mij te bedanken voor deze leuke ontspannen dag. Ik zal hier niet herhalen welke namen ik vandaag allemaal naar m’n hoofd heb gekregen.
Ze mogen natuurlijk wel even uitrusten voordat ze weer aan de volgende klim beginnen, eerst even lekker dalen maar daarna herhaalt het feest zich nog verschillende keren. De twijfelkonten van vandaag gaan het inderdaad proberen. maar halverwege (of iets eerder) moeten de voeten aan de grond en kijken ze vertwijfeld om zich heen. Dit is niet te doen. Totaal gedesilusioneerd draaien ze om en rollen naar beneden. Een ervaring rijker en een illusie armer wachten ze beneden tot de rest klaar is. 

Wat ben ik onder de indruk van de bijters van de dag. Ik zie mannen en vrouwen knokken met zichzelf en met elkaar, ze geven elkaar geen duimbreed toe en proberen echt als eerste boven te zijn. Waar ze niet als eerste boven komen, maar als tweede of derde, wordt er boven gewacht en puffen ze samen uit. Reflecterend op het korte stukje en de energie die ze erin hebben gestoken komen ze tot de conclusie dat het de volgende klim nog een beetje harder kan. De mannen trekken elkaar letterlijk binnenste buiten en zijn bezig elkaar helemaal te slopen. Petra laat zich niet kisten en gaat gewoon de strijd aan. Ze legt het af tegen de mannen maar ze vecht tot ze boven is. Wat een respect heb ik voor deze kanjer. Bjarne komt normaal geen viaduct op maar ontdekt dat klimmen misschien wel zijn tweede passie gaat worden, zo hebben de boys en girls vandaag allemaal een mooi hoofdstuk aan hun eigen verhaal toegevoegd. 
Na afloop fietsen we rustig terug en brengen we de rest van de dag in alle rust rond het huis door. Ze gaan lekker zwemmen in het meer en vermaken zich met de tour op de tv. Ondertussen wordt in de keuken gewerkt aan een heerlijke BBQ en gaan we om 17:30 aan tafel. We genieten in de zon van een overheerlijk salade buffet en lekker vlees van de grill. Na afloop van het diner wordt er een tweede traditie van stal gehaald, de “nieuwe” moeten zich onderwerpen aan het “oud hollands lucifertje blazen” Dit keer zijn Beau en Thomas de klos en vol overgave storten ze zich op het blazen. Mark is de spelleider en weet met een ongelooflijke knal in het water de boys goed nat te maken. Toch leuk om te zien dat in een paar dagen alle mannen en vrouwen weer een grote groep vormen. Ze knokken met elkaar op de fiets en vermaken zich uitstekend met elkaar naast de fiets.
Door het gebrek aan wifi in het huis komen de spelletjes weer boven water. Voor we er erg in hebben speelt de hele groep verstoppertje in de tuin en vermaken ze zich uitstekend. Mike sleutelt wat aan de fietsen en de kokkies wassen af en zo sukkelen we naar het einde van deze toch wel intensieve klimdag.

Morgen gaan we nog een keer los op een stevige rit, een mooie 155 km staat er op het programma. We gaan door de Duitse Eiffel toeren en kijken wat onze “route koning” daar voor ons heeft bedacht. Ondertussen is het 22:15 en de hele kudde ligt in bed. Aan het rumoer te horen slapen ze zeker nog niet maar ook dat zal niet heel lang meer duren. 

Wij gaan met de begeleiders nog even relaxen en genieten van een welverdiende borrel. Morgen mogen we weer met deze fantastische kanjers op stap. Wat een mooie hobby heb ik toch en wat een leuke club van ogenschijnlijk losse individuen zie je toch elke keer binnen een paar dagen samen een groep vormen. Hierbij is het helemaal niet belangrijk in welke kleur shirt je rijdt en of je nou als eerste of helemaal niet boven komt. Iedereen maakt deel uit van de WZN groep en en mag zijn wie die is. Mannen en vrouwen dankjewel dat jullie zo leuk zijn. (Papas en mama dankjewel voor het lenen van jullie leuke kind.)

Proost en Weltrusten

Dag 4 trainingskamp Robertville.

Nadat het gisteren nog lang onrustig is geweest in huize WZN (last van klop geesten in het huis) zaten we vanmorgen weer om 09:00 uur aan het ontbijt.
De sergeant brood had samen met zijn soldaat 1e klas weer een behoorlijke voorraad vers brood ingeslagen dat vakkundig werd verorbert door de mannen en vrouwen.

Vandaag mochten ze weer kiezen, je doet een lange rit of een hele lange rit maar als je dinsdag voor de lange rit had gekozen had je vandaag niets te kiezen en moest je de hele lange rit doen. Snap je het nog?
Nou het is eigenlijk heel simpel. Niet zeuren maar gewoon trappen. Ik mocht met 17 renners op stap voor 156 km door Duitsland en Lieke en Mike gingen met 7 renners op stap voor een ruime 100 km.
Vanmorgen met buurman en buurman afgesproken dat de foodtruck ons zou ontmoeten op een strategische plek zodat we ongeveer na 80 km een stevige hap kregen en weer door konden voor het laatste stukje van 76 km.

Na de aankondiging dat het vandaag “relatief” vlak zou zijn zijn we vol goede moed vertrokken. na 10 km komt Jord al bij de auto en doet de mededeling dat een aantal heren het vandaag wel eens heel zwaar kunnen krijgen, of hij helderziend is weet ik niet maar hij heeft behoorlijk gelijk gekregen.
De eerste 40 km gaat behoorlijk omhoog en de mannen moeten stevig aan de bak. Na de korte felle training van gisteren en de dagen daarvoor is de vermoeidheid op sommige gezichten goed zichtbaar. De benen lopen gelijk vol en dan weten dat je er nog ruim 120 moet is niet prettig. Laten we de training van vandaag dan ook maar in de categorie “mentaal afharden” plaatsen.
Na het eerste uur komt het tempo er een beetje in en zie ik de mannen een beetje ontspannen. We peddelen rustig door en plakken de kilometers mooi aan elkaar. Het gaat uiteindelijk toch sneller dan verwacht waardoor we de lunchplek al voorbij rijden voordat de bus ter plaatse is. Dat is wel een mentaal tikkie voor de boys want een lekker broodje was toch wel een welkome afwisseling geweest.
We rijden nog een stuk door en zien uiteindelijk de bus tegoed komen. We zoeken een plek en kunnen dan na 100 km aan de krentenbollen. Bjarne heeft al 100 km afgezien en smeekt mij of hij in de auto mag, nou ben ik de rotste niet (al denken ze dat nog steeds na gisteren) en laat ik Bjarne de rest van de middag lekker vanuit de auto meekijken. 
Na de lunch stappen we weer op maar dan gaat het voor een aantal mannen echt ff fout. Thomas ziet zwarte sneeuw en Mark ziet gewoon helemaal niets meer. Mark ziet af als een beer en zakt er volledig doorheen. Vooraan zijn de mannen nog steeds fit en trekken lekker door. Thomas zoekt zn eigen tempo en weet er doorheen te komen. Mark worstelt door en komt uiteindelijk weer bij de groep en daar duwen ze hem af en toe even de juiste richting in. Ook Olivier is steeds vaker achterin zichtbaar en heeft af en toe een duwtje nodig om het einde te halen.
Nadat we de laatste 10 km ingaan gaat het nog even regenen maar dat doet niets af aan het gevoel van bijna thuis zijn. Maar als we voor het huis staan geeft de teller nog maar 151,5 km aan en dat is niet volgens afspraak. Dus om het nog even extra zwaar te maken rijden we gewoon nog even verder en maken de 156 km vol. Uiteindelijk zijn we thuis en mogen de mannen van de fiets af. Snel naar de tour kijken en daarna de fiets poetsen.

De keuken brigade heeft een waanzinnig lekkere chili-con-carne gemaakt en die wordt ook gewoon helemaal opgevreten. De pan van 30 liter gaat gewoon leeg. Zelfs de dames die roepen dat ze geen chili lusten eten gewoon een bord leeg en moeten uiteindelijk toegeven dat het toch wel lekker was (dankjewel Jerney) Na het eten wordt er voorzichtig gedacht aan de dag van morgen. We gaan vast een beetje inpakken en chaos ruimen op de kamers. Aan het begin van de week gaf Majoor Lap de tip dat het misschien handig is om jouw eigen kleren zoveel mogelijk in je eigen koffer te houden. Dit kan je net zo goed niet roepen want we gooien gewoon alles op een hoop en trekken maar wat aan. Wel lastig inpakken aan het einde van de week om je eigen zooitje weer bij elkaar te zoeken. Moeders succes thuis met uitzoeken en ik hoor het oud-Hollands WZN kledingkwartetten weer opgang komen op de app, het hele weekend weer een vraag en aanbod van kleding.
Ik zou toch eens overwegen om alle kleding te merken en van namen te voorzien. 
Na het opruimen en poetsen pakken ze het verstoppertje weer even op en besluiten ze na de kwark van 21:00 uur nog even met elkaar naar het water te gaan. Gelukkig dat ze dit doen dan heb ik lekker de wifi voor mezelf en kan ik even een verhaaltje maken over deze dag.

Morgen om 07:30 ontbijt en om 09:30 stappen we op voor de laatste 135 km van deze week. Ik kijk nu al terug op een geweldige week met en geweldige groep renners en een zeker net zo geweldige groep begeleiders.
Fred, Leo dank voor de geweldige maaltijden. Mike Lieke en Jord dank voor jullie natuurlijke leiding en fijne handen en voeten om alles in goede banen te leiden.
Morgen om 14:30 staan we weer waar we zijn begonnen alleen zijn we allemaal een ervaring rijker.
We gaan op weg naar Assen waar we gelukkig weer een week met elkaar mogen doorbrengen.

Fijne vakantie en tot volgende week in Assen.

Klik hier voor de foto’s.