Zweifelscheid 2017

Wielerzone verbleef van maandag 17 juli tm vrijdag 21 juli 2017 in het Eifelgebied Zweifelscheid in Duitsland. Het was een bijzonder geslaagd trainingskamp onder heerlijke weersomstandigheden. Lees hieronder de dagboekverslagen van trainer Arjan Baak:

teamzweifelscheidbw

 

Dag 1 Maandag 17 juli 2017

Zo’n twee keer per jaar mag ik me een week lang uitleven met een groep losgeslagen pubers die ogenschijnlijk niet met elkaar hebben maar toch allemaal met elkaar verbonden zijn door een aantal bepalende zaken.
1 Ze zijn allemaal gek van wielrennen.
2 Ze en hebben er allemaal lol in om een week lang met elkaar ergens op een berg te zitten. (deze week zitten we in een dal maar dat is slechts bijzaak)
3 Ze werken elke dag helemaal in het zweet op een willekeurige berg die ze door onze navigator wordt voorgeschoteld.
4 Ze geloven echt alles wat je zegt

Deze week wordt weer zo’n week waarin we met de mannen en vrouwen van onze ploeg een mooi trainingskamp tegemoet gaan. Dit keer slaan we ons kamp op in een dorp dat zelf niet eens meer weet dat het bestaat. Er wonen hier koeien een hond een oude vrouwen. We zitten in “Zweifelscheid”
Een geweldige omgeving in de Eifel waar we de mannen en vrouwen nog een laatste voorbereiding meegeven op de meerdaags van Assen. Naast fietsen en het serieuze werk is er deze week ook tijd voor ontspanning en gezelligheid. Alle renners zijn klaar met school en hebben gedaan wat van ze mag worden verwacht. Of ze zijn geslaagd of ze zijn over naar het volgende leerjaar. Dit alleen is al een groot compliment waard aan alle ouders die hun kind toch maar weer behoorlijk achter de broek hebben gezeten om aan het werk te gaan en veelvuldig het gesprek hebben moeten voeren over het feit dat school ook wel belangrijk is (naast al dat fietsen)

Vandaag was het voor mij wel de dag van de verbazingen. “In het draaiboek stond”. “om 06:30 verzamelde op ons geweldige trainingscomplex in Kampen” Dit is een ogenschijnlijk makkelijke opdracht, maar de ervaring van de afgelopen jaren is toch dat alles wat simpel lijkt door renners van WZN behoorlijk complex gemaakt kan worden dus was ik voorbereid….Maar toen ik om klokslag 06:30 het sportpark opdraaide stond gewoon al het volk al ongeduldig te wachten. Tot mijn grote verbazing was iedereen op tijd en was ook niemand ook maar iets vergeten. om 06:40 was alles ingepakt en stonden we elkaar aan te kijken met een blik van “wat moeten we nu doen” eerder vertrekken kon namelijk niet. Want “in het draaiboek stond” dat we om 07:00 uur zouden vertrekken.
Nou waag het niet om als vrolijke trainer van het draaiboek af te wijken want dan is onze Mickey al heel snel van slag, weet Adam niet wat er gaat gebeuren en trekt Kirsten een gezicht van ” ik snap het niet maar doe maar gewoon wat iedereen doet dan zit ik vast wel goed”
We vertrekken op weg naar Arnhem om de renners uit het midden van het land op te halen en hier zien we allemaal blije vaders die roepen dat we zo lekker vroeg zijn. Ook hier iedereen op tijd , alles meegenomen en zo ingepakt. Je snapt dat bij mij nu de argwaan wel is gewekt, dit kan niet goed gaan vandaag.

Door naar naar Maastricht waar we gewoon heerlijk rustig kunnen stoppen en een bakkie koffie kunnen halen. Adam leeft zich uit in de kiosk van het pompstation (je weet wat daar te koop is). De lectuurrekken worden aandachtig bekeken en er wordt wat puberaal gelachen. Adam roept heel stoer dat hij een CD gaat kopen en ik denk dat zal fraai worden, uit mn ooghoeken heb ik ook het assortiment bekeken en zie daar toch zaken die ik normaal niet in de boekenkast heb liggen.
Uiteindelijk komt Adam breed lachend bij de auto met een cd van……. Frans Bauer. Nou is er veel slecht muziek op de markt en van alles te kiezen in deze shop en hij komt met een CD van FB. Ik zet de CD op in de auto en de dames achterin worden Stil. Petra heeft dit werkelijk nog nooit gehoord dus er gaat een wereld voor haar open. (Pa en Ma Welmers maak je borst maar nat want je krijgt wat thuis over een week)
Uiteindelijk stoppen we in Malmedy waar we het volk uit de auto zetten. Omkleden, eten en klaarmaken voor vertrek. Bijna had een geweldig moment omdat het er naar uit leek te zien dat er toch een renner iets vergeten was. Max zoekt en zoekt naar z’n helm en wilde zijn vader al de schuld geven maarrrrrrrrr. gelukkig hij lag al keurig naast de auto klaargelegd door die man van dat draaiboek. De laatste 85 km van de reis mogen de renners afleggen op de fiets. Vanuit het vertrek gelijk omhoog en wonderbaarlijk goed pakken ze de verandering van omgeving op. Gelukkig hebben we pas na 200 mtr het eerste pechgeval en staat Mickey heel hulpeloos te kijken naar haar fiets, ketting eraf en met hulp van Arthur weer onderweg. We draaien en keren door het Belgische landschap en rijden zo Luxemburg in. Vlak voor het bordje Luxemburg knijpt Adam in de remmen en doet een soort surplace. Ik kijk hem vragend aan vanuit de auto en de lachende breed bek roept dat hij graag wat langer in Belgie blijft.
De groep is gedisciplineerd en heeft oog voor elkaar. Omhoog valt het uiteen in twee kleine groepen. De eerste groep met de bekende namen uit de ploeg maar ook Mickey mengt zich daar vrolijk tussen. Lieke die twijfelt en wisselt tussen groep 1 en 2 Ik ben benieuwd welke groep ze uiteindelijk zal kiezen deze week.
Ilse en Adam doen het rustig aan en Ilse geniet zelfs van de natuur, normaal weet ze echt niet dat er winters geen bladeren aan de bomen zitten dus toch even in de gaten houden vandaag.
Naarmate we Duitsland naderen worden de klimmen langer en stijler en gaat de afdaling harder. Petra laat angst zien in de afdaling, Jord neemt haar onder zijn hoede en als volleerde gids loodst hij haar veilig de berg af. Bij sommige renners groeit het vertrouwen harder dan de werkelijkheid en worden de eerste vormen van overschatting zichtbaar. Laurens gaat als een soort Eddy de Eagle omlaag (die Engelse skispringer die in Calgary meedeed aan de OS en waar het niet heel goed mee afliep) Op het moment dat ik aan hem vraag of hij iets rustiger wil doen krijg ik als antwoord dat hij zelf vindt dat hij het wel onder controle heeft. Ik leg hem uit dat juist daar het probleem zit en dat ik het prettig zou vinden dat hij zorgt dat ik dit gevoel met hem kan delen. (op zn Laurens kijkt hij me aan en doet braaf wat ik vraag.)
Als we na een kleine 3,5 uur fietsen aankomen bij het huis hebben Peter en Fredje alles al klaar gemaakt, de tassen liggen binnen en drinken staat klaar. We zetten Lieke op de stoel en zingen voor haar ( ik geloof dat ik het hardste zong) omdat ze vandaag 18 is geworden. In een flits eten we met elkaar 3 appeltaarten op.
De kamers worden verdeeld, we rommelen wat aan en dan verslinden we op commando de pannenkoeken.
Na het eten is er eigenlijk geen programma meer wat ons betreft maar Mickey komt vragen hoe laat de film begint, Ik kijk haar vragend aan en krijg het ondertussen bekende antwoord …. Dat staat in het draaiboek. (je snapt dat ik nu al spijt heb van het feit dat ik dit ding gemaakt heb)
We klooien nog wat met elkaar ruimen de zooi op en plakken een stikker op de auto. Om 21:30 roepen we de troep bij elkaar om de laatste info mbt het programma van morgen te delen en dan ineens ontstaat uit het niets het idee dat we nog wel een dropping kunnen doen. Max pakt de hint op en roept dat alleen de nieuwe ploegleden dit moeten doen want het is een ontgroening. Ilse en Mickey schieten gelijk stevig in de stress Ilse omdat ze bang is en Mickey omdat het niet in het …… ja je snapt het al.
Petra kijkt bedenkelijk en houdt wijselijk haar mond, Kirsten denkt….. ik weet niet wat ze denkt en Anouk doet net of ze gek is (dat kan ze echt heel goed) Jord neemt het stokje van Max naadloos over en doet ook een duit in het zakje. Als volleerd kampleider geeft hij de opdracht, om 22:30 klaar staan in lange broek en trui en stevige schoenen. Hij staat op pakt vuilniszakken en begint de bus te blinderen, samen met Jesper en Cornee plakken ze de bus dicht zodat niemand kan zien waar ze heen rijden. (niemand weet iets van een dropping of ontgroening af maar die traditie schijnt nu spontaan echt geboren te zijn, dus de nieuwe mannen voor volgend jaar kunnen hun borst vast nat maken, dan gaan Ilse en Mickey zich er vast mee bemoeien)
Tot onze stomme verbazing staan de dames mopperend klaar en sluiten Adam, Laurens ook met volle bepakking aan. Fredje is in z’n sas en rijdt gewoon weer lekker doelloos in de rondte (beroeps militairen he dus doet niet anders overdag)
Hij zet de dames af op 400 meter van het huis en al met al zijn ze snel terug. Ze mopperen en morrelen nog wat maar uiteindelijk kunnen ze er om lachen. Thuis nog een restje pannenkoeken wegwerken en naar bed. Volgens mij ligt iedereen in z’n eigen bed en zijn de dwarsverbanden binnen de ploeg geen aanleiding om van nestje te wisselen. (moeders wees gerust) Morgen om 08:30 moeten we aantreden voor het ontbijt dat verzorgt wordt door Lieke, Ilse en Mickey. Bij deze laatste dame is het afwachten of ze ook daadwerkelijk beneden is om het ontbijt klaar te zetten, want………het staat ten slotte niet in het draaiboek.

weltrusten

Dinsdag 18 juli 2017, ergens in een dal in Zweifelscheid.
Vandaag dag twee van ons trainingskamp.
Na een opvallend rustig verlopen nacht kan het niet anders dan dat we met een uitgeslapen roedel aan tafel zitten. Niets is minder waar want als ik de verkreukelde hoofden aan tafel zie zitten bekruipt ons de gedachte dat er iets heel wilds heeft plaats gevonden deze nacht. Op onze vraag wat ze hebben uitgevroten krijgen we veel onschuldige blikken en ontwijkende antwoorden. (Mickey kwam nog wel even na het ontbijt zeggen dat ze echt in haar eigen bed had geslapen hoor.)
Omdat ik in Spanje veel tijd heb gestoken in het opvoeden van de begeleidingsstaf dacht ik dat het allemaal wel duidelijk zou zijn. Waar in Spanje er nog werd gesproken over een “vakantie” merk je dat het hier al beter gaat en de begeleidende heren het woord “trainingskamp” ook al steevast gebruiken. Wat nog wel een punt van zorg is de hoge mate van “verwen vaders” dat er in de staf zit. Majoor Fred neemt de verwen rol van Geert Frans naadloos over en springt s’morgens uit zijn bed om de corveegroep lekker te verwennen. De tafel weer helemaal gedekt, eieren gekookt en sapjes op tafel. De Corvee ploeg staat weer niets vermoedend in de keuken en hoort dat ze weer zonder enige arbeid te hebben verricht alvast aan tafel kunnen schuiven. Lieke trekt een gezicht waar ik uit op kan maken dat ze dit vaker heeft meegemaakt dus de nieuwsschierigheid naar de ontbijtrituelen in huize Lap is weer gewekt.
Na het ontbijt klooien we nog wat aan en om 11:00 uur staan we klaar voor het vertrek we brieven de groep eerst over de inhoud van de training en we nemen de gedragsregels voor de Duitse, Luxemburgse en Belgische wegen nog even door. (iets over afdalen en jezelf in de hand houden)
Vandaag staat er een stevige training op het programma voor de groep de mannen en dames vertrekken gezamenlijk en de laatst zullen eerder afdraaien en huiswaarts rijden. We spreken af dat we op punt X Peter en Fredje weer oppikken en daar zullen splitsen.
Na een slordige 45 km met redelijk wat hoogtemeters komen we aan op ons meetingpoint en heeft Frederik zijn verzorgende (zeg maar verwen rol) weer goed opgepakt. In de bus een breed assortiment waar de dames en heren uit kunnen kiezen, appeltjes, een banaantje, Fred mag ik een pannenkoek, ja natuurlijk schat wat wil je er op hebben, limonade, wafeltjes, yoghurt met cruesli en wat je allemaal nog meer kan bedenken.
De lunchpakketen die ze bij het ontbijt nog zo ijverig hebben gesmeerd worden niet meer aangekeken, ze staan allemaal in de rij bij de foodtruck van Majoor Fred.
Op het meetingpoint splitsen we de groep en zijn Cornee en Lou Lou verstandig en kiezen voor een terugkeer met de dames naar het huis. Mickey stapt lekker in de auto en zal zich nuttig maken door de renners goed te verzorgen. Peter en Fred nemen ze mee en begeleiden de groep door de laatste 35 km naar huis.
Daarentegen is Anouk degene die roept dat ze met de mannen meegaat en de 130 km vol wil maken. Wij zetten koers richting Bastogne en de mannen voeren het tempo dan ook stevig op. Anouk buigt niet en zit fier in het laatste wiel en bijt zich stevig vast. Adam is de eerste die de lokroep van de auto niet kan weerstaan en stapt na 70 km in. 20 km verder vindt ook Jesper het genoeg en gaat genieten van een welverdiende rust. Anouk fietst gewoon door en bijt zich vast in het achterwiel van Mohs die op zijn beurt weer in de rug zit van Jord en Max.
Arthur heeft weer een bijzondere route gemaakt waarin we op plaatsen komen waar nog niemand van gehoord heeft, hij heeft weer een stukje onverharde weg gevonden waar de renners alle zeilen bij moeten zetten. Vol enthousiasme denderen ze hier overheen en laten zich door niets en niemand tegenhouden. Als we meer richting het eindpunt komen worden ook de klimmen weer wat steiler en langer. Gelukkig zijn ook Jord en Max gewoon mensen en zijn hier de tekenen van vermoeidheid zichtbaar. Mohs komt boven na een klim met stukken van 15% en vraagt aan Arthur wanneer hij nu eens stopt met deze rot geintjes. Dit is het signaal dat we nu echt opweg naar huis moeten. De laatste kilometers dalen we met grote discipline af en tikt de teller zomaar weer de 80 km/u aan. Als ik dan toch iets mag wensen dan zou ik wensen dat je dit kon bekijken vanuit de positie waar ik mag zitten. Als volgauto achter de groep is het prachtig te zien met welke overgave en concentratie ze de afdaling in knallen. Snoeihard naar beneden maar met zoveel vertrouwen en controle dat het gewoon genieten is om erachter te rijden. Anouk doet niet onder voor haar teammaten en duikt gewoon mee naar beneden, deze dame kan wel sturen zeg.
Eenmaal thuis zijn de mannen en vrouwen ook echt moe. Gelijk naar binnen en afkoelen van een hete dag. We pikken het laatste stukje Tour de France mee op TV en genieten heerlijk van de herstelshakes die al voor ons zijn klaar gezet door de groep die eerder thuis was.
Zoals we ondertussen gewend zijn heeft de cateraar (Majoor Fred) het diner weer in gereedheid gebracht en kunnen we rond 17:30 aan tafel. Een heerlijk pasta maaltijd waarvan de saus is aangeleverd door moeder de Boer. Ursula dank voor deze geweldige saus. Adam vond het zo lekker dat hij wel drie keer heeft gevraagd waar Frederik die lekker saus toch vandaan heeft. (Misschien thuis ook een keer aan hem voorzetten.)
Na het eten is de vermoeidheid al voor een groot deel vergeten en gaat iedereen lekker zijn eigen ding doen. We wassen af, rommelen wat aan de fiets en voeren verschillende goeie gesprekken. De jongens willen nog even voetballen en fietsen naar het veldje een paar honderd meter verderop. Ik bekijk de groep en haar begeleiders van een afstandje en geniet in stilte. Wat een prachtige ploeg hebben we weer weten te bouwen en wat een geweldige jonge mensen met allemaal hun eigen gezicht, karakter en ambitie. Ik ben trots op deze club en weet zeker dat hier jongens en meiden zitten die er wel gaan komen in het leven, allemaal op hun eigen manier en via hun eigen weg.
Als begeleiders proosten we met een biertje op deze groep en deze geweldige week, morgen weer een mooie dag waar de renners kunnen kiezen welke programma ze gaan doen, herstellen of nog ff lekker klimmen. De mannen en vrouwen liggen in bed en dromen van wat de de dag van morgen hen zal brengen.
Weltrusten

 

Donderdag 20 juli 2017
He Donderdag, het laatste verslag ging toch over dinsdag, ja klopt allemaal maar ik schrijf vandaag donderdag over de belevenissen van woensdag 19 juli 2017.
Dus Woensdag 19 juli 2017.
Ken je dat gevoel ? dat wanneer je morgens uit je bed stapt je aan alles merkt dat het een bijzondere dag gaat worden.
Ivm de te verwachten warmte hebben we afgesproken een uurtje eerder te vertrekken voor de training.
De renners mogen vandaag de keuze maken. Of met Peter een rustige hersteltraining over een prachtig vlak fietspad dat door het dal slingert en uitkomt in een van de prachtige stadjes die er in de Eiffel te vinden zijn. Daar lekker even een kopje koffie op het terras en dan weer heerijk terug door het dal naar het huis. (wij denken dat dit een prachtig en aantrekkelijk aanbod is en dat veel renners hier voor zullen kiezen). De ander optie is een stuk minder aantrekkelijk. Met mij mee naar een ongelooflijk saaie berg van 2,4 km en daar en aantal keer snoeihard tegenop fietsen en jezelf moeten bijtanken met water uit een bidon met (ondertussen) warm water. Dan weer terug moeten fietsen naar ons huis en daar de rest van de dag totaal uitgewoond op de bank liggen omdat je geen pap meer kan zeggen.
Het ontbijt wordt klaargezet (dit keer voor het eerst door de corvee ploeg omdat Majoor Fred eindelijk begrijpt wat het nut van een corvee ploeg is ) en de renners schuiven nog wat slaperig aan tafel.
Naarmate de stapel brood slinkt neemt het geluid toe en worden de mannen en vrouwen echt wakker. Uiteindelijk nadert het moment van de keuze en moeten alle renners aangeven wat ze gaan doen. Ik leg nog een keer uit welke opties er zijn en waar ze het beste aan doen. Tot onze stomme verbazing is het geschetste paradijselijke beeld van de hersteltraining helemaal niet aantrekkelijk voor de groep. Ze staan te trappelen om met mij mee te gaan naar die berg en zichzelf nog maar eens lekker pijn te doen. Voor een weldenkend mens kan er dus maar een oorzaak zijn waarom de renners deze masochistische keuze maken. (sorry Peter)
We vertrekken in alle rust naar onze trainingsspot (zorgvuldig verkend door de begeleiders (in de bus) We hebben een aanloop van 12 km te verwerken. Eerst even door het dal en dan rechts omhoog. Nadrukkelijk aangegeven deze klim als w-up te rijden en op een makkelijk verzet lekker naar boven te peddelen. Voor een enkele renner is dit onduidelijk en die gaat gelijk als een Jekko naar boven. (De groep lacht wat en denkt, die pakken we straks wel in)
We komen aan en geven de laatste instructies aan de groep. Ze dalen af en dan gaat de groep beginnen aan hun klimopdracht.
Ken je dat gevoel ? Dat je naar iets staat te kijken dat uitzonderlijk is, dat je toeschouwer mag zijn van een schouwspel wat indruk maakt en waar de deelnemers en de toeschouwers allemaal een bijzonder gevoel aan overhouden, Nou zo dus.
Ik sta boven aan de klim, Peter halverwege en Arthur zorgt beneden dat de ridders op tijd het strijdperk in stappen en voldoende rust krijgen in de schaduw van die eerder beloofde beek met dat fietspad dat naar dat leuke stadje leidt.
Groep Max, Jord en Cornee neemt de leiding en gaat op indrukwekkende wijze elkaar en de berg te lijf. In een stevige competitie persen ze werkelijk alles uit zichzelf in de zes klimmen die ze maken.
Jesper en Mohs zijn aan elkaar gewaagt en geven elkaar geen mm toe. Adam en Lou Lou strijden tegen elkaar en daar is goed te zien dat de mentale knop omgaat. Elke klim opnieuw is het een strijd wie er als eerste boven is en het vinkje achter zijn naam krijgt.
De dames doen niet onder voor de heren, ze moeten weliswaar minder beklimmingen maken maar ook hier felle strijd. Mickey Petra en Anouk maken elkaar het leven zuur. Ilse Lieke en Kirsten ontdekken dat ze alle drie goed kunnen klimmen als ze maar gewoon een beetje streng tegen zich zelf kunnen zijn. De meiden vechten om elke cm en boven zien we toch een aantal verrassingen. Petra weet te winnen, Mickey pakt een mooi overwinning en Anouk heeft vandaag een zware dag na die geweldige prestatie van gisteren. Groep Ilse, Lieke, Kirsten speelt het spel en Ilse gaat graag als eerste over de streep. Lieke laat de winst graag aan Ilse en Kirsten leert geloven in eigen kunnen en geeft maar een paar cm toe.
Uitgewoond beëindigen de dames de training en ploffen in het gras en in de schaduw van onze auto.
Ik becomplimenteer ze met de inzet en ben echt onder de indruk van wat ik net heb gezien.
Ken je dat gevoel? dat je oprecht trots kan zijn op de mensen waar je mee werkt ? nou zo dus.
Tot mijn stomme verbazing pakken de dames na een kwartiertje rust de fiets en spreken collectief af om nog maar een keer naar beneden te gaan en de klim nog een keer te doen (nu lekker met elkaar en en beetje kletsen maar toch ze doen het wel)
De mannen stomen door en trekken elkaar helemaal uit elkaar. Max wordt wit, rood, paars rond de neus, Jord gaat steeds meer op de lelijke buurvrouw uit Zweifelscheid lijken en Cornee kan zo mee spelen in die film van de Kremlins. Ze gaan tot het gaatje. Na de laatste klim rijden ze rechtstreeks de berm in en laten zich met fiets en al vallen om bij te komen. Na 3 minuten lijkt het of ze helemaal niets gedaan hebben en vliegen de analyses van de getallen en waardes die de fietscomputers aangeven over en weer. Hartslagen, stijgingspercentages en snelheden wisselen elkaar in rap tempo af. Ik hoor dit van een afstandje en trek langzaam wit weg. Ik wist dat ze goed waren en veel aankunnen maar als ik hoor wat voor snelheden ze ontwikkelen als ze naar boven rijden (waar onze oude Fiat het moeilijk mee heeft) en dat ze gewoon keer op keer het uiterste van zichzelf geven dan weet ik dat ik toch wel naar iets bijzonders heb staan kijken.
Ken je dat gevoel? nou zo dus.
Mohs en Jesper komen naar boven en Jesper lijkt verslagen maar uit zijn tenen haalt hij de laatste energie om Mohs op de streep in de sprint te verslaan. De wil om te winnen zit zo diep in deze mannen dat ze volgens mij elkaar zouden slachten voor dat vinkje achter de naam.
Lou Lou en Adam komen als laatste maar niet minder fel. Lou Lou heeft ontdekt dat de wijze les van Einstein (als je doet wat je altijd deed dan krijg je wat je altijd kreeg) ook echt waar is. Waar hij de eerste drie klimmen vanuit dezelfde strategie zich in de luren laat leggen door ons slimme brein Adam heeft hij na een paar kleine tips een andere strategie gekozen en ontdekt dat het nu wel lukt. S’avond leg ik hem uit dat het met alles zo werkt als je altijd op de “B” van het toetsenbord drukt moet je niet verwachten dat er een “A” op je scherm komt. Hij kijkt me wat glazig aan, heel langzaam hoor ik het kwartje vallen. Ken je dat gevoel ? Dat er ergens nog dat stukje hoop en geloof is dat het gaat gebeuren. Nou zo dus.
Uiteindelijk iedereen moe maar voldaan maar dan ontdekken we dat we Peter missen. Hij is naar beden gereden om de hele klim ook een keer te maken. Door de portofoon roept hij een excuus wat ik werkelijk nog nooit gehoord heb. Hij wil het hele hoogte profiel op zn Garmin hebben en daarom moet hij de hele klim rijden. Arthur rijdt achter hem aan naar boven en zijn auto loopt warm doordat er zo weinig snelheid in zit. De meiden vormen een erehaag en halen Peter als een echte winnaar binnen. Zijn analyse achteraf was iets minder indrukwekkend en bij het lezen van de getallen komen dan ook 1001 excuses waarom ze zijn zoals ze zijn en waar het beter kan. De inzet is geweldig en de hoop moet je houden maar, ken je dat gevoel ? Dat je weet dat jouw tijd voorbij is en dat de jonge aanstormende talenten je als een soort tsunami inhalen en overrompelen, nou zo dus. (respect Peter, ik begin er al niet meer aan)
Als we terugkomen is Majoor Fred weer bezig en staat de foodtruck weer goed gevuld klaar. Pannenkoeken met spek, en heerlijke shake’s heeft hij weer met liefde gemaakt.
De temperatuur is hoog opgelopen en in de middag wil het volk dus naar het zwembad. (nog geen twee kilometer bij ons vandaan en “Freibad” onze helden denken dus dat ze gratis kunnen zwemmen. Ken je dat gevoel ?…. zucht
Ze bedenken met elkaar een heel listig plan om ons te verleiden dat kleine stukje te brengen. Uiteindelijk sturen ze de twee renners naar boven, die waarvan ze verwachten dat ze het meeste succes hebben als die komen vragen of wij ze willen brengen. (vul zelf maar in wie je denkt dat er boven stonden) Ken je dat gevoel ? dat wanneer je kinderen iets komen vragen op een toon en met en gezicht waarvan je weet dat je op je hoede moet zijn,…. nou zo dus.
Je raad al wie er wel in trappen. Juist P en A brengen de helden weg en halen ze ook weer op. Ik roep laat maar lopen maar dat vinden we toch zielig hier.
s’Avonds aan de BBQ. Onder leiding van onze chef catering wordt er met militaire precisie en met de juiste timetabels het vlees bereid. Stokbroodje en salade en zoals gebruikelijk is alles op in een vloek en een zucht.
Heel rustig loopt de avond over in de nacht en trekken de meeste zich terug in eigen bed. Een enkeling loopt nog wat rond en appt wat met thuis rond 23:00 uur valt de stilte in en kunnen wij ons terugtrekken op de bovenste verdieping. Wat de nacht allemaal met ons doet zal ik niet te veel over zeggen maar s’morgens ligt Peter op de bank, staat het water tot de bedrand van Arthur en blijkt het een beetje te hebben geregend vannacht, tenminste dat is wat ik er van heb gemerkt, Fred heeft patrouille gelopen door het huis en moet om 07:00 uur CET de camouflage van zijn gezicht poetsen (ik weet niet wat er allemaal heeft afgespeeld vannacht maar ken je dat gevoel? dat je voelt dat er iets gaande is maar er net niet helemaal je vinger achter krijgt, nou zo dus
Morgen (dus eigenlijk vandaag) echt een rustige dag met zo min mogelijk hoogte meters. Ken je dat gevoel dat alles waar je gisteren op hoopte misschien vandaag wel kan gebeuren (lekker over dat fietspad door het dal naar dat prachtige stadje en op het terras een heerlijk bakje koffie.
Ken je dat gevoel? dat je kan genieten van alles wat je mag doen met een geweldige club mensen.
Dank jullie wel dat jullie mij dit gevoel geven.
tot morgen

EDIT:

Op vrijdag brachten de dames op de terugweg een bezoek aan Vogelsang (groots oud militair opleidingsterrein) en reden de heren naar Hooglede België voor een 1.14 klassieker met een internationaal deelnemersveld (zie apart verslag onder nieuwsberichten).