Trainingskamp Gerona 2020

Zo daar gaan we weer, 
Trainingskamp Forte Wielerzone 2020.

Dit jaar zijn we na een kort uitstapje naar Alicante weer terug in de vertrouwde omgeving van Gerona.
Vanaf september zijn we achter de schermen druk bezig geweest om te zorgen dat we weer in een mooie omgeving kunnen trainen met de mannen (en dit jaar ook met vrouwen) Je weet niet hoe vaak ik moet horen, op zich geen probleem toch zo’n “vakantie” organiseren voor een paar wielrenners. Huisje boeken, ticket kopen en lekker rijden in de zon, hoe moeilijk kan het zijn. Helaas komt er voor een ploeg als de onze iets meer kijken bij het voorbereiden van een dergelijke week. Er is keihard gewerkt door de begeleiders om te zorgen voor een goed voorbereide week in Gerona. We hebben een aantal veranderingen binnen de ploeg die invloed hebben op onze routine.
Allereerst zijn we als ploeg flink gegroeid en hebben we een totale groep van 30 renners waar we dit jaar de strijd mee ingaan. Niet alleen mannen maar ook vrouwen hebben we in grote getallen binnen Forte WZN. Als begeleiding zijn we stevig gegroeid en moeten we nieuwe mensen meenemen en “opvoeden” in de WZN gedachte. We hebben binnen de groep renners een groot leeftijd en niveau verschil. Dat maak het leuker maar ook complexer om iedereen op maat te bedienen. De grootste uitdaging is toch voor Leo en Jan. Ons duo LJ gaat zorgen dat alle monden gevoed worden en niemand iets te kort komt.  
Uiteindelijk is alles gelukt en staan we met een sterke groep aan begeleiders en een top ploeg met renners in Spanje.

Even ruim 24 uur terug in de tijd. Vrijdag 7 februari 04.00 uur vertrekken we met twee bussen en 4 begeleiders om alle zooi van het volk naar Spanje te brengen. Wij geven vooraf heel duidelijk aan hoe groot de koffer mag zijn en wat ze wel en niet mee moeten nemen. Gek genoeg is er elk jaar weer zo’n heder licht die net weer een andere interpretatie geeft aan wat wij schrijven. Ik maak altijd een heel mooie boekje (vind ik zelf) waarin alles keurig is uitgeschreven. Je moet wel heel erg onder een steen leven als je niet snapt wat wel en niet meekan. Dit jaar hebben we zelfs de afmetingen van de koffer vermeld. Komt er toch weer een zo’n prinsesje met een koffer aan die duidelijk afwijkt van de rest. Met droge ogen en een heel hulpeloze blik vertelt ze dat ze hem heeft opgemeten en dat het klopte. Wij denken dat ze een meetlint met inches heeft gebruikt en geen cm. Misschien volgend jaar maar een soort kijkwijzer maken met plaatjes. 
Door dit soort acties vertrekken we afgeladen vol op weg naar Gerona.
We hebben een voorspoedige trip en na 16 uur sturen staan we bij een huis dat echt prachtig is. Wat vooral heel erg aanspreekt is de rust en de ruimte. Het huis is ordelijk en we hebben alle ruimte om ons te settelen. Het is vooral heerlijk dat we de stilte ervaren en op normale geluidssterkte tegen elkaar kunnen praten. Zaterdagochtend heeft Jan voor de hardwerkende begeleiders een heerlijk ontbijt klaar staan en en in alle rust gaan we de laatste troep in de bus opruimen en ons klaarmaken voor de storm.

Vanaf Eindhoven vliegt de club om 10:15 weg, twee uurtjes opgevouwen in een groen wit toestel en ze staan in Gerona. Stefan en ik gaan de mannen en vrouwen ophalen. Om 11:15 komt het eerste bericht dat ze al geland zijn. Wij vragen ons af of ze met de concorde hebben gevlogen en geven nog beetje gas om toch op tijd te zijn. Uiteindelijk heeft moeder zich vergist en zich laten leiden door de wens dat haar oogappeltje weer veilig op de grond zou staan, maar wij moeten gewoon nog 30 min wachten tot ze er zijn. Je kan er dan ook niet omheen, zodra de deuren van de aankomsthal open gaan zijn de mannen en vrouwen letterlijk en figuurlijk aanwezig. Gerona airport is gevuld met WZN geluid.
Snel drukken we ze in een bus waarvan ik de chauffeur in m’n beste Spaans uitleg dat wij de groep zijn waar hij op wacht. Nou heb ik veel onnozele gezichten gezien als ik iets uitleg maar dit was echt het toppunt. Ik krijg een Spaanse waterval van woorden over me heen waar ik dan weer een beetje onnozel van ga kijken, het mag de pret niet drukken. Gelukkig hebben we Danielle Quint mee die direct enthousiast roept dat ze Spaans op school heeft. Ik denk direct dat ik gered wordt maar helaas dat is de volgende domper. Ze heeft wel Spaans op school maar dat is dus geen garantie op succes, verstaat er geen woord van en kijkt uiteindelijk net zo onnozel als ik. Uiteindelijk laat ik de chauffeur met 24 van onze renners maar gaan en hoop ik maar dat ze goed terecht komen. Eenmaal aangekomen bij het huis zien we de hele troep al aan tafel zitten. Gelukkig zien we weer gewoon wielergedrag dat de overhand neemt. Na de eerste verbazing over het huis en de ruimte wordt er direct aangevallen op het eten date firma LJ vakkundig op tafel weet te zetten.
Ik spreek ze toe en dan omkleden. Dat ze zin hebben om te trappen blijkt wel uit het feit dat de eerste renners een half uur voor vertrek klaar staan. 
We gaan in drie groepen op weg en toeren gewoon lekker door de prachtige omgeving. Na 41 of 61 km zijn we terug. We aanschouwen het prachtige ritueel van fietsen poetsen, sleutelen, douchen en beetje lummelen. 18:30 hebben de kokkies LJ weer voor het vreemdelingen legioen gekookt en vallen we aan. Dat we dit jaar meer meiden hebben in de ploeg is geweldig, de tafelmanieren nemen rap toe en de mannen weten zich nu nog te gedragen.
Na het eten pakken we de corvee op en gaan we relaxen. 
21:00 uur briefen we de groep over de huisregels en de afspraken. Om 22:00 uur stil en plat want morgen gaan we los. Na huiswerk en studie (ja zelfs op zondag gaat dat door tot verbazing van wederom Danielle)(zie ik hier een link met haar Spaanse vaardigheden) gaan ze gelijk stevig aan de bak en moeten de eerste uren gemaakt worden. Het weer beloofd wat, de routes zijn weer geweldig en de sfeer is nu al op en top. Kan niet anders dan we gaan een geweldige week tegemoet.
Welterusten en tot morgen 

Wij gaan genieten

Dag 2 trainingskamp Gerona,

Vandaag start de dag om 07:00 uur tenminste dat denk ik. Blijkt dat de keukenstaf al om 05:30 vreselijke herrie maakt en de begeleiders die naast de keuken slapen uit hun bed rammelen. Jan maakt geen herrie maar deed iets heel anders waardoor “bromsnor” (Stefan) wakker werd.
Om 08:00 uur zitten alle renners schoongewassen aan tafel, de een is beter opgedroogd dan de ander maar dat mag de pret niet drukken. Een heerlijk ontbijt staat weer klaar waar de renners de broodnodige energie uit kunnen halen. 
Aan het einde van elke maaltijd wordt het angstvallig stil aan tafel en zie je de ervaren WZN renners vakkundig van mij vandaan kijken, de nieuwe renners vragen zich af wat er aan de hand is en voor ze het weten hebben ze corvee. Elke dag weer een verrassing welk criterium er wordt gebruikt om de corvee ploeg samen te stellen.

Na het eten gaat iedereen aan zijn huiswerk. Bjorn moet je eerst uitleggen wat huiswerk is. Blijkt deze jongen dit jaar eindexamen te gaan doen en werkelijk nog nooit iets te hebben gedaan op school (of thuis) gelukkig heeft ook hij een boek en na een korte uitleg over hoe hij een boek moet gebruiken gaat ook hij aan het werk) gelukkig geeft de rest het goede voorbeeld en wordt er uiteindelijk door iedereen gewerkt. Om 11:30 staan we klaar om te starten met een mooie training. 
Stef en Danielle blijven thuis omdat ze niet fit zijn. 
Twee groepen gaan 135 km rijden en een groep maakt ruim 100 km vol. Het eerste deel heeft stevige klimmen voor ons, daarna rijden we een mooi lang en vlak deel van de route in. Het laatste stuk is weer klimmen en uiteindelijk komen we uit bij ons huis. Op het vlakke deel mag de gaskraan open en moeten ze in kleine groepjes koers maken. Ik ben met de junioren mee en zie twee groepen indrukwekkende snelheden halen. De teller van de auto gaat regelmatig boven de 50km/u dus dat het hard gaat is duidelijk. De andere groepen komen ook met grote verhalen thuis en ook daar is hard gegaan. IN Onze groep verliezen ze in het laatste deel de focus en gaat er een renner tegen het asfalt (ik zal niet zeggen wie dat is heb ik beloofd) Dit soort situatie hebben een voordeel, de focus is direct terug en iedereen staat weer op scherp. Eenmaal thuis vallen we terug in het vaste ritueel van eten, douchen en poetsen. Gelukkig hebben L en J weer voor een heel leger pasta gekookt en om 18:15 vallen we aan. 
Dan ontstaat er een wat ongebruikelijke moment want renners vragen of ik wat eerder en sneller kan vertellen over morgen want dan kunnen ze naar bed. Na twee dagen gaan ze voorzichtig verstandig worden en snappen ze dat ze gewoon moeten rusten om morgen weer een optimale prestatie te kunnen leveren. De renners laten zien snel te leren van alle adviezen die ze krijgen. Ze zorgen goed voor zichzelf en willen tijdig naar bed. Als ik dit zie dan heb ik vertrouwen in het komende seizoen en ben ik er van overtuigd dat deze groep weer mooie prestaties gaat leveren. De rij voor “de tafel van Carla” neemt zienderogen toe, wat een feest als er een masseur mee is. 

Aan het einde van dit dagverslag wil ik toch iets zeggen over de begeleidingsstaf die mee is naar Spanje. Dit jaar een groep van 8 man en 1 vrouw. Stuk voor stuk harde werkers en best leuke mensen, maar op het moment dat ik iets aardigs over ze wil zeggen gaan ze onnoemelijk zitten zeiken over mijn type vaardigheden. Ik type met twee vingers, sla te hard op mijn toetsenbord en zo nog een paar slimme opmerkingen. Helaas heb ik er nog niet een kunnen betrappen op een slimme opmerking en er is er al helemaal geen een die aanbiedt om morgen het verslag van de dag te maken. Ik wacht nog even met iets leuks zeggen over deze zeikers. 

Misschien kan ik niets anders dan toegeven dat zonder deze lui het hier wel heel stil zou zijn en er weinig trainingen mogelijk zouden zijn. Mannen en vrouw bedankt dat jullie je kostbare vrijetijd (voor een paar althans) hier wil besteden en onze renners weer stapje dichter bij hun droom willen brengen.
Wel jammer dat jullie zo tegen mij moeten zeiken maar ook dat zal vast weer ergens goed voor zijn.

Welterusten en tot morgen

Dag 3 trainingskamp Forte WZN Gerona 2020.

Vandaag ga ik het verslag van de dag beginnen bij gisteren. (op zich al een complexe opening die mijn collega begeleiders natuurlijk weer niet snappen) direct na het posten van mijn verslag op facebook barste de storm los. De heren en de ene dame dachten dat het gevaar geweken was omdat het verslag via facebook de wereld was in gegaan, wat mij nog even in de verleiding bracht om verslag dag 2.1 te schrijven. Maar op een helder moment heb ik geleerd dat “alles wat je aandacht geeft groeit” dus heb ik besloten om deze groep onopgevoede barbaren niet meer aandacht te geven dan strikt noodzakelijk. 
Daarom vandaag een andere opstelling op het veld gezet. Stefan gaat met Arthur op stap voor de lange route (blijven ze lekker lang weg en kunnen ze fijn tegen elkaar zeuren) Geert Frans maakt met Carla een koffie rondje met een groep renners die een dagje rustig aan willen doen. En ik mag met Majoor Lap op stap met de groep “verstandige” renners die bewust kiezen om vandaag een mooie afstand van 100 km af te leggen en daarmee een beetje herstel te pakken voor de dag van morgen. Over Jan en Leo zeg ik nog niets anders breekt de hongersnood uit maar ik zal na afloop nog een hoofdstuk schrijven.

Zo nu dan maar beginnen met de belangrijke dingen en beschrijven wat onze renners vandaag allemaal hebben beleefd.
Vandaag stond er een prachtige route op de rol die wij al gedoopt hebben als de Spaanse “Strade Bianchi” Deze route heeft een mooie aanloop met een heerlijke klim waar de renners zichzelf kunnen uitdagen en daarna een mooie afdaling over een onverhard pad. Wat weer een beroep doet op de stuurmanskunst en fietsbeheersing van de renners.
De lange route gaat over een afstand van 135 km met twee behoorlijke klimuitdagingen. De middengroep rijdt 100 km met een lange klim en de koffierenners rijden een kleine 50 km door het “relatief’ vlakke achterland van Banyoles.

De lange groep is vandaag iets kleiner dan normaal, maar dat hindert niet. Met indrukwekkende snelheden beklimmen ze de bergen en weten ze op het vlakke Spaanse wegen voort te razen. De groep werkt prima samen en is staat om elkaar naar nog betere prestaties te pushen. Stijn ontpopt zich als een prima klimmer en weet als eerste de top te bereiken. Gevolgd door Jente en Iwan, Bjorn die als nieuweling zijn visitekaartje afgeeft en keurig als vierde op de top aankomt. Kort daarna komen ook Beau, Vincent K en Sven boven. Samen de afdaling in en met een grote discipline razen de heren over de Spaanse wegen. Achteraf waren buurman en buurman zeer te spreken over de prestaties van deze groep

De middengroep is vandaag de grootste groep. Drie meiden en verder een mooie groep jongens, samen starten ze aan de klim waar ze een van de Yates broers zien rijden. Dit werkt als een rode vlag op een stier en ze gooien de remmen los. Jesper Melle is de slimste en kruipt breed lachend in zijn wiel. Daarvoor zijn Sjoerd, Vincent van D en Maarten al vertrokken en niets vermoedend scheuren ze gewoon door en missen de afslag. Fred gaat met onze huurauto helemaal los en scheurt er achteraan. Gelukkig weet hij ze nog te achterhalen voordat ze helemaal beneden zijn en laat de drie musketiers terug klimmen. De meiden moeten nog even wennen aan het feit dat ze op een klim ook gewoon mogen afzien. Dat zweten normaal is als je op de top komt en dat het best een beetje pijn mag doen. Sophia komt nog net zo mooi boven als ze vertrok, Yilla heeft genoten van het uitzicht en weet van elke bocht iets bijzonders te vertellen en Petra heeft een rood hoofd en maakt zich stiekem al wat zorgen over de onverharde afdaling waar ze straks vanaf moet. 
Na de afdaling die we zonder kleerscheuren afleggen gaan we op het vlakke deel het tempo opschroeven. Al snel gaat de teller van de auto weer richting de 45 km/u en zie ik twee groepen draaien en jagen over de mooie wegen.
Nick is vandaag wegkapitein en heeft ogen en oren voor en achter. Hij neemt zijn rol fantastisch en geeft voortreffelijk leiding aan het kleine peloton renners. Hij duwt waar nodig komt naar de auto als een renner in de problemen zit en als een volleerde verkeersregelaar leidt hij “zijn” peloton door down town Gerona heen. Stef zit vandaag weer op de fiets na een dag rust vanwege het feit dat hij niet fit was. Na 75 km gaat zijn lampje uit en mag hij in de auto verder. De andere mannen en vrouwen rijden met elkaar in strak tempo naar huis en hebben genoten van een geweldige route en mooie training. 

De koffie groep gaat met Geert Frans en Carla een mooie rondje rijden en heeft even de tijd om te herstellen. Bij de drie jonge kereltjes (Daan, Daan en Lance) moeten we de komende dagen nog een extra knopje instaleren. Deze mannen hebben maar twee standen (aan en uit) of het nou wedstrijd is of training, herstel of volle bak er telt maar een ding “wie is er als eerste boven” als volleerde killers moorden ze elkaar op elke berg gewoon uit, uiteindelijk trekken ze alle drie aan het kortste eind en komen de renners die de knop om de snelheid te regelen al wel hebben rustig voorbij.
Deze groep was bij aanvang best groot maar ik denk dat de renners wel een beetje teleurgesteld thuis kwamen. We hebben aangegeven dat ze een “koffie” rondje gingen maken met Geert Frans , maar Geert snapt niet dat er bij een “koffie” rondje ook een terrasje hoort met een kopje koffie of een lekker colaatje in de zon, gewoon lekker even ontspannen en slap lullen. Dat slappe lullen kan Geert als de beste (hij maakt ten slotte onderdeel uit van die begeleiders waar ik eerder al veel te veel woorden aan vuil heb gemaakt.) Maar een terrasje zoeken en zijn renners even op een drinkkie trakteren dat is er niet bij. Hoe jammer.

Na aankomst moet er gesleuteld worden want morgen is het “bijltjesdag”
We gaan op weg voor een klim van 18,8 km met uitschieters naar 14%. We starten met de teller op 0 en ik wil zien wat ze waard zijn, kunnen ze knokken tot ze leeg zijn en durven ze de uitdaging echt aan te gaan. Wanneer het hoofd zegt niet meer te kunnen, zijn ze dan in staat om meer van zichzelf te eisen. Je merkt aan de boys en girls dat het toch spannend is. Ze maken hun fietsen klaar en poetsen als een malle. Hier zien we gelijk wie hier ervaring heeft en wie er door papa uit de wind wordt gehouden. (gaan we het thuis wel over hebben papa’s) 
Na het eten de briefing voor morgen en laten we zien waar we morgen heen moeten en wat de doelstelling van de training is. Geloof me als ik zeg dat het echt muisstil werd en dat er al veel vragende gezichten zichtbaar waren. 
De renners bereiden zich goed voor op deze ultieme inspanning, ze laten zich masseren , ze eten voldoende van het oneindige buffet van L en Jen gaan op tijd naar bed. 21:30 is het gewoon stil en liggen onze helden op bed. Helaas val ik dan weer in het gat en blijf ik zitten met die ongelooflijke club stumpers die nog net zo slap ouwehoert als gisteren. Misschien raken ze morgen onder de indruk van onze renners en durven ze eindelijk toe te geven dat wat onze mannen en vrouwen elke dag laten zien van uitzonderlijke kwaliteit is waar ze zelfs slechts van kunnen dromen. 
Morgen komen ze tot inzicht dat het allemaal nog niet zo slecht is en dat er hier weer een basis wordt gelegd van een unieke groep talenten en een voorbereiding wordt afgewerkt voor een uniek seizoen. 
Ik durf wel te zeggen dat ik nu al trots ben op de inzet en motivatie van deze mannen en vrouwen en dat ze bereid zijn om op elk moment van de dag het beste van zichzelf te geven om hun droom te realiseren. 
Vannacht wordt er gedroomd van een mooie wielercarrière bij een mooie ploeg. Ze zien zichzelf al staan op de hoogste trede met een prachtige bos bloemen. Helaas wacht ze morgen de harde realiteit van het leven van een wielrenner. Gewoon 18,8 km berg op en weer vreselijk afzien, pijn in de benen en zichzelf helemaal leeg rijden om de droom waar te maken. Het is weer een ‘”other day at the office” voor de boys en girls. Diep respect verdienen deze kanjers als je op deze leeftijd zoveel kan en durft te investeren in een droom waarvan niemand je de garantie geeft of die ooit uitkomt.  
De begeleiding helpt de renners deze droom te leven en na te jagen, en misschien wel het mooiste van alles is dat wij met elkaar gewoon geloven dat ze het kunnen. Misschien zijn die begeleiders nog niet zo slecht en doen ze alleen maar een beetje lelijk tegen me omdat ze ten slotte toch iets moeten doen als de renners op bed liggen. Ik droom mijn droom wel, ooit komt er een tijd………

Morgen knallen met de mannen en vrouwen, stiekem nu al kippenvel van wat we daar gaan zien. 

Welterusten en tot morgen.

Dag 4 Forte WZN trainingskamp Gerona.


Omdat ik vandaag alle aandacht wil geven aan de prestaties van de renners zal ik een dag niet zeuren over mijn collega begeleiders. 

Vandaag is het weer zo’n dag waar je al ver van te voren naar uit kan kijken. Ik wist wat er ging komen en veel renners nog niet dus waren er ook mannen en vrouwen die helemaal niet uitkeken naar deze dag. Maar voor ons als begeleiders is het een geweldige dag. 
Vandaag was de dag van de klimtest. Alle renners kregen de simpele maar zware opdracht om zo snel mogelijk de klim van 18,8 km op te rijden. 

Als begeleiders is het echt geweldig om deze dag mee te kunnen maken. Van heel dichtbij zien wij renners echt het gevecht met zichzelf en met de ander aangaan. De ervaren renners zie je zichzelf uitpersen tot het uiterste en bijten zich vast in het achterwiel van de voorganger, opgeven is geen optie. 
De minder ervaren mannen en vrouwen gaan onwennig van start en weten nog helemaal niet wat ze van zichzelf kunnen eisen en hoe ze zullen reageren op een dergelijke inspanning. Iedereen gaat op ontdekkingstocht naar zijn eigen grens en zal een uur moeten vechten om op de welverdiende top te komen.

Na een aanloop van 35 km komen we bij de start van de klim, hier gaan de laatste overbodige kledingstukken uit wordt er nog wat gedronken en gegeten. Je merkt dat iedereen met zijn eigen klim bezig is en plannetje maakt hoe ze het gaan aanvliegen. Je voelt de spanning bij de renners hangen.
Een voor een vertrekken de mannen en vrouwen en zien we de eerste groepjes ontstaan. Vooraan rijden Jente, Maarten, Stijn en Bjorn vlak daarachter zien we een groep met Bjarne, Mark, Beau, Vincent van D, Vincent K, Nick, Sven, Jesper-Melle, Iwan, Olivier, Stef, daarna zien we de drie puppies (Daan, Daan en Lance) dan komt Erwin en daarna de dames van de ploeg. Danielle heeft besloten een deel van de klim te rijden en op het keerpunt alvast naar beneden te rijden, zij wacht bij de bus op de andere renners. Al vroeg in de klim moeten verschillende renners passen en hun eigen tempo gaan rijden. Erwin en Oriana hebben het moeilijk en ontdekken dat er nog wat werk verzet moet worden. Beide rijden in eigen tempo door en weten gewoon de top te halen.
De jonge meiden Kirsten en Indy hebben nog niet de ervaring om een dergelijk lange klim goed in te delen. Zij doen hun eigen ontdekkingstocht en ook zij weten goed boven te komen. Yilla komt steeds beter in haar ritme en raapt de andere rensters stuk voor stuk op. Als derde dame komt ze net na een uur boven. Jerney begint heel sterk samen met Petra maar moet haar opponent halverwege laten gaan. Petra daarentegen klimt door en weet steeds beter haar ritme te pakken. Als eerste dame komt zij boven op de top. Sophia weet ook vandaag nog niet wat ze kan en begint maar gewoon. Ze rijdt stevig door maar komt nog geen moment in de problemen, een prima klim die veelbelovend is voor de toekomst.

De drie eerstejaars mannen strijden een geweldige strijd. Nog nooit geklommen op een echte berg en dan als volleerde klimmers de strijdt aangaan. Met z’n drieën rijden ze in straf tempo naar boven, na elke bocht rijdt er weer een ander op kop en ze geven elkaar niets toe. Uiteindelijk trekt Daan J aan het langste eind en weet als eerste boven te komen. Net iets meer dan een uur staat hij op de top. Vlak daarachter Daan de J en kort daarop komt Lance. Wat een topprestatie zetten deze mannen neer en wat is het genieten voor ons als begeleiders om dit te mogen zien.

De grote groep met junioren en tweedejaars nieuwelingen valt langzaam uit elkaar en stuk voor stuk moeten ze passen. De mannen rijden elkaar vakkundig in de vernieling. Het maakt niet uit in welke volgorde ze bovenkomen maar kapot zijn ze zeker. 

Helemaal vooraan wordt de titanen strijd gestreden en zien we nog steeds Jente, Maarten, Stijn en Bjorn met elkaar in gevecht. 
Uiteindelijk is Jente de snelste maar op een paar seconden volgt Maarten, dan Bjorn en Stijn. Jente en Maarten rijden in dik 50 minuten deze berg op. Als we deze tijd op Strava vergelijken met de grote mannen die in training hier naar boven rijden zien we gewoon dat beide heren met glans de top 20 met de beste tijden in rijden. Niets ten nadelen van Robert Geesink maar slechts ter vergelijking, hij heeft ruim 51 minuten nodig voor deze klim. Zegt niets over Robert maar des te meer over de prestatie van deze heren.

Eenmaal boven kleden de mannen zich aan want op de top is het koud en mistig. In kleine groepen laten we ze afdalen en melden ze zich bij de foodtruck van Leo en Jan. Ook hier weer een lekkere hap en wat te drinken. Nadat ook de laatste renners beneden zijn gaan we met elkaar beginnen aan de terugweg. Als complete groep rijden we terug naar ons huis waar we kunnen genieten van de welverdiende rust. Een aantal mannen en vrouwen kraakt en heeft het zwaar maar hier zien we de WZN mentaliteit boven komen en helpen ze elkaar er doorheen.
Om 18:00 uur aan tafel en dan blijkt dat er verschillende mannen en vrouwen gewoon omvallen. De vermoeidheid neemt zienderogen toe en verbergen dat je stuk zit lukt niet meer. Om 20:00 uur gaan de eerste mannen naar bed en vanaf 22:00 uur is het gewoon weer stil in huis.

Als begeleiders maken we de balans op, wie heeft ons verrast en van wie hadden we andere verwachtingen. De mannen en vrouwen hebben laten zien waar ze staan en ik denk dat we tevreden kunnen zijn met de progressie die we zien. Morgen hebben we een lekkere dag met veel rust voor de meeste renners, een aantal mannen en vrouwen gaat morgen in de herkansing omdat er vandaag ontdekt is dat er meer in zat. 
Mooi om te zien dat ze streng zijn voor zichzelf en direct de grens willen verleggen. Hier nemen we de een in bescherming tegen zichzelf en de ander dagen we uit, kortom morgen weer een mooie dag waar we vast weer mooie dingen gaan zien. 

Welterusten en tot morgen

Dag 5 Trainingskamp Gerona Forte Wielerzone 2020

Vandaag gaan we al weer starten met dag 5. Omdat het “the day after” is ben ik zelf wat vroeg uit bed en gespannen over wat ik aantref aan de ontbijttafel. Ik kan je zeggen dat ik vandaag van de ene in de andere verbazing ga vallen, maar laat maar vooraan beginnen.

Ik zit om 07:00 uur aan de koffie in de keuken waar onze sterren koks al weer ruim een uur aan het werk zijn om een prima ontbijt op tafel te zetten, en zie ik zeer opgewekt de revelatie van gisteren binnen stappen. Jente is altijd goedgemutst en keurig in zijn bewoordingen, hij blijft stug U zeggen tegen alle begeleiders. Dat Jente binnen komt is niets bijzonders maar zo uit het niets vraagt aan Jan, Jan wat mag ik op tafel zetten voor het ontbijt. Hij gaat gewoon uit zichzelf de tafel dekken en zorgt dat zijn ploeg maten kunnen ontbijten. Zijn Corveematen van de vorige avond liggen nog gewoon op een oor en laten hun “brother in arms” gewoon alleen modderen. Elke renner zou denken ik haal ze wel even uit bed maar niet Jente die zegt laat ze maar lekker liggen ik doe het wel even alleen. …… Met volle verbazing kijken wij elkaar aan en vragen ons echt af waar we hier getuige van zijn. Jan is helemaal van het padje en zet de heerlijke eitjes in de oven maar vergeet de oven aan te zetten. Na 15 minuten kijkt Jan is of ze al klaar zijn en ontdekt dan pas zijn kapitale koksfout, (we hebben gelijk een ster ingenomen bij hem)
Bij het neerleggen van het bestek op de tafel ontdekken we dat de mannen van de corvee van gisterenavond niet heel veel snappen van een vaatwasser inpakken. Het meeste bestek komt net zo vies uit de vaatwasser als dat het erin ging en als ik ze alle drie vraag (ik zal geen namen noemen heb ik beloofd aan Nick, Beau en Jerney) hoe je een vaatwasser inpakt kijken ze me aan of ze het in Friesland horen donderen. Nick mag de vaatwasser niet inpakken Jerbey zegt mijn oma doet dat altijd en Beau weet niet eens dat ze thuis een vaatwasser hebben. IK zucht heel diep en stel ons heropvoedingsprogramma ter plekke weer bij. Waar moeten we beginnen?
Maar als snel dient de oplossing zich aan 

Na het ontbijt hebben we weer huiswerk en vandaag gaan de renners beter aan het werk. Ik heb vanmorgen bij hey ontbijt nog even kort en bondig uitgelegd wat ik van ze verwacht en dat schijnt redelijk duidelijk te zijn geweest. Iedereen gaat weer rustig aan het werk en er ontstaat een gesprek met Jente en een aantal begeleiders (iets met Friesland en of je daar nou kan wonen en of het een deel van Nederland is. Nou daar hebben we op de juiste knop gedrukt. Jente is een rasechte Fries die president van Friesland wil worden en als een dictator de boel wel zal regel. Friesland boven alles. We komen tot een compromis. Jente krijgt berenburg in de bidon, Friese duimkes (een of ander fries koekje) mee als sportreep en eet slechts nog suikerbrood als maaltijd. Daarnaast besluiten we volgende week Friesland los te spitten en af te laten drijven met Jente als de Friese Trump die het daar verder wel gaat regelen. 
Nou heb ik nog een paar onopgevoede renners mee die niet snappen hoe een vaatwasser werkt, deze hebben nu asiel gekregen in Friesland. 

Uiteindelijk besluit Jente toch nog even gewoon lekker Hollands mee te doen en gaan we met elkaar op stap voor een ontspannen ritje,
Nu ook hier weer een verbazing. Stijn, Maarten, Bjorn en jawel weer die Fries. Bedenken dat er vlak achter het huis een leuk heuveltje is dat best aansluitend aan het koffierondje gereden kan worden.  
Arthur heeft een prima rondje gemaakt wat beide groepen vandaag gaan rijden, alleen de ene groep gaat nu echt koffie drinken met GF en Fred (leren snel) en de ander groep doet dit leuke klimmetje nog even.
Het rondje is geen enkel probleem en wordt in een heel behoorlijk tempo afgelegd. Vandaag worden we daarin begeleid door de lieftallige stem van Danielle die vrolijk uit de portofoon schalt, ik weet niet of het met die stem heeft te maken heeft maar normaal zijn we gewend aan de nasale saaie kraakstem van Arthur en rijden we regelmatig verkeerd, vandaag rijden we geen enkele keer verkeerd en de renners werken voortreffelijk samen, (Danielle spreekt uw navigatie graag in). Aan de voet van het klimmetje gaat er toch wat kleding uit en beginnen we aan de Rocacorba, schijnt best bekend te zijn maar Arthur (onze gevorderde routebouwer) en ik kijken wat vreemd en kennen dit klimmetje niet.
Toch wacht ons weer ruim 13,8 km met een gemiddelde van 6,8% je snapt al dat we hier tegen de volgende verbazing van de dag aanliepen. Erwin die gisteren echt niet wist wat hij aan het doen was heeft zijn gedachten weer bij elkaar geraapt en start ambitieus. Vanuit het vertrek vol gas naar boven en hij zal deze positie niet meer afgeven. Hij laat zien snel te leren en de boodschap uit de evaluatie van gisteren goed te hebben begrepen. Achter hem ontstaat weer het zelfde beeld als gisteren Stijn, met Bjorn en Jawel onze kleine Maarten, helaas is er een missende renner. Jente neemt een snipperdag en is danig van slag van zijn ambitie om president van Friesland te worden. Hij is zo van slag dat hij helemaal niet meer weet wat hij doet (hij lijkt nu al op Trump) Hij rijdt naar boven in zijn eigen tempo en moet eerlijk bekennen dat de inspanning van gisteren zijn tol eist en hij komt in achterveld aan op de top. De andere mannen Nick, Mark, Bjarne, Sven, Vincent K en Iwan voelen de inspanning van gisteren maar zien we wel gewoon doortrekken en in de dichte mist hun weg zoeken. Om de beurt komen ze boven, de een lovend over de klim en de ander is danig van slag en wil gelijk terug naar de klim van gisteren. (Ze zijn voor de goede orde al even vergeten wat ze daar gisteren over hebben gezegd) 
Speciale vermelding voor Petra en Sophia. Samen met Jerney zijn ook zij begonnen aan deze dag. Vanaf de start Petra en Jerney met wat moeite omhoog, en helaas loopt Jerney materiaalpech op waardoor ze moet afstappen. Petra pakt goed door en komt in de groep aan bij de klim. Dan start ook voor deze meiden de klim en moeten ze aan de bak. Sophia mag vandaag zweten en moet het uiterste geven. Dit gaat lang goed en ze kan lang mee met de mannen. Uiteindelijk moet ze de groep laten gaan en zien we toch dat ze niet helemaal tot het gaatje gaat. We hebben nog twee dagen om te kijken wat ze echt kan. (zweten is overigens gelukt heb ik gezien). Petra rijdt haar eigen klim en start als laatste. Langzaam haalt ze Sophia in en rijdt bij haar weg. Op de top is het verschil klein en beide weten keurig de klim vol te maken.

De afdaling vraagt wel wat van de renners i.v.m. mist en gladde weg maar ook dit gaat heel goed en we rijden als groep het laatste stukje terug.
Vandaag een hele mooie dag waar we een prachtige klim hebben ontdekt.
Bij thuiskomst moet er gepoetst worden en gaat iedereen aan de slag. We zorgen met elkaar dat alle fietsen weer optimaal werken en er morgen gewoon weer getraind kan worden. 
In de keuken wordt koortsachtig doorgewerkt om het diner weer op tafel te krijgen. De topkoks L en J bereiden een BBQ voor en maken de heerlijkste salades. 
Corvee is vandaag voor Mark en Sven die het vanmorgen heel leuk vonden om de corveeploeg op hun nummer te zetten, geen beter vermaak dan leedvermaak dus in het kader van dit vermaak mogen de heren samen corvee draaien. (best veul na een BBQ)

Na het eten rommelen we wat door en Jente is met zijn nieuw gevormde regering het beleid voor Friesland aan het opstellen. Wel een vreemd cluppie kiest hij om zijn koninkrijk mee te besturen (een Drenth, een kerel, die regelmatig naast zijn fiets ligt, uit Heerde, een schoonheid die nooit zweet en een met een zwoele stem uit de portofoon) 
Jente kennende weet hij wat hij doet en denkt hij goed na maar wat dit moet worden daar in het hoge noorden vraag ik dan weer af. Ach ik verbaas me ook nergens meer over met deze club. Maar links of rechtsom zal het met Friesland ooit goed komen Jente For President,

Laat ik me hier morgen maar weer over verbazen..

Welterusten en tot morgen.

Dag 6 trainingskamp Gerona Forte Wielerzone Nederland.

Vandaag hebben we een trainingsdag die we wat dubbel beleven. We maken voor de laatste keer dit trainingskamp een prachtige ronde, we gaan langs de kust en de binnenlanden van Olot, hier genieten wij als begeleiders en de renners optimaal. Daarnaast weten we dat het een van de laatste trainingen is in dit trainingskamp, deze wetenschap maakt dat iedereen vandaag echt wil knallen. (maar geeft ook lucht omdat we nog een keer afzien en daarna op adem kunnen komen)
Na het ontbijt gaan we aan het huiswerk en wordt er weer (redelijk) serieus gewerkt aan dat andere belangrijke in het leven van een wielrenner, de stelregel binnen WZN is: Zolang fietsen meer kost dan het oplevert haal je gewoon een diploma (troost je dan maar want dan gaan onze renners voorlopig gewoon allemaal studeren)

Om 11:00 uur staan er drie groepen klaar voor hun meesterproef. Groep 1 vertrekt voor een geweldige training van 160 km. De route loopt over een paar stevige klimmen naar de kust en vanaf Tossa de Mar naar Platja D’aro over een prachtige kustweg. Dat de mannen er zin in hebben is duidelijk want vanaf de start gaat de gaskraan open en wordt er in rap tempo gereden. Er zijn mannen die fris zitten en er zijn er die vanaf kilometer 1 moeten werken. Eenmaal bij Tossa de Mar stoppen we even en doen we de been en arm stukken uit. Op 13 februari rijden de heren gewoon “kort, kort” langs de Middellandse zee, hoe mooi kan je het hebben. Stefan en ik smeren ons goed in want met het raam open verbranden we makkelijk in de auto. Stefan smeert de linker arm in en ik de rechter arm (weet je gelijk wie er achter het stuur zat en wie zich laat rijden) De mannen genieten en scheuren werkelijk langs de kust. De laatste 60 km moeten ze nog een keer stevig klimmen en daarna over een kaarsrechte weg op huus an. Maarten heeft wonderbenen, hij gaat brutaal op kop rijden en sleurt de groep mee naar huis. De laatste km ters zijn zwaar voor de mannen maar we komen voldaan en trots thuis. 

De tweede groep gaat het binnenland in en rijdt een nieuwe route in de buurt van Olot. Hier gaat de groep ook met vliegende vaart over de heuvels en genieten van het uitzicht op de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Arthur en Geert brengen de groep terug en na 120 km zijn ook zij voldaan over de verrichte prestatie.

De derde groep Gaat met Fred en Carla een mooie route rijden met een iets meer vlak karakter. Hier wordt hard gereden en de mannen en vrouwen rijden een kleine 100 km.

Bij thuiskomst staat er weer een keukencrew klaar die de meest fantastische gerechten maakt. De mannen en vrouwen mogen na een mooie dag weer aan tafel en genieten van een heerlijke rijst gerecht. Na afloop van het eten is er een spontaan applaus voor Leo en Jan. De hele week zijn ze vroeg opgestaan en hebben met ziel en zaligheid gezorgd voor onze renners.

Als we zo richting het einde van de week gaan is het toch tijd om een aantal feiten op een rijtje te zetten. De hele week hebben we wat slap gelult over gevoel en emotionele ontmoetingen, nu even tijd voor wat harde feiten. Wat hebben we nou eigenlijk gedaan en wat kost dat dan zo ongeveer. 
Nou hou je vast:

Deelnemers:
• 27 renners (8 vrouwen en 19 mannen)
• 9 begeleiders (1 vrouw en 8 mannen)

Geleverde arbeid:
• Gereden afstand: 785 km
• Hoogte meters: 10.000 mtr
• Calorieën: 16.000

Brandstof door de keuken verbruikt:
• 70 broden
• 900 eieren
• 56 liter melk
• 84 kilo yoghurt
• 36 kilo gewelde havermout
• 224 kilo warm eten
o 75 kilo vlees
o 45 kilo pasta
o 52 kilo rijst
o 52 kilo groente
• 56 liter koffie
• 420 muffins
• 420 ei muffins
• 120 rijsttaartjes
• 60 punten pannenkoeken taart
• 60 brood appel banaan muffins
• 12 kilo leverworst
• 1020 crackers
• 5 kilo recovery chocolade
• 700 bidons

• 1 net mandarijnen (deze is een wat vreemde eend in het geheel, we vermoeden dat de renners bang zijn voor vitamines.

Massages bij Carla:
• 112 behandelingen

Dan laat ik de limonade die we in de 10 litertank aanmaken maar even buiten beschouwing, al met al hebben we best wel weer wat opgestookt zo met elkaar.

Morgenochtend vertrekken we voor een mooie afsluitende training waar “genieten” de opdracht is, de arbeid is verricht we hebben de renners in actie gezien en weten waar ze staan. Ik durf wel te zeggen dat we klaar zijn voor seizoen 2020. We starten eind februari met ons seizoen en hopen met elkaar weer de nodige podiumplaatsen bij elkaar te rijden. Wij gaan nog even genieten van onze laatste avond, morgen een mooie rit en dan inpakken. We rijden om 16:00 uur weg met de bagage en de fietsen om dan zaterdag rond 11:00 uur alles weer in Dronten over te dragen aan de ouders.

Ik sluit af met een welgemeende dank aan al die sponsoren die ons ondersteunen en door hun bijdrage dit trainingskamp mede mogelijk maken. 
Dank aan alle begeleiders die belangeloos hun tijd en energie investeren in deze groep en dit waanzinnige project. Forte WZN heeft geen enkel bestaansrecht als deze mensen er niet zijn. 
Dank aan alle ouders voor het vertrouwen in ons plan en de uitvoering die wij daar aan geven, dank voor het lenen van je kind.
Laat hem of haar dit het weekend maar lekker slapen (maar doe een slot op de la in de keuken, want als het wakker wordt is het niet meer te houden)

Welterusten en tot volgend jaar.

Nou vooruit nog eentje dan, gewoon omdat ik ook moet afkicken.

Dag 7 en 7B trainingskamp Forte Wielerzone Gerona Spanje 2020

Zo sta ik in Spanje en begin ik aan het 5e trainingskamp met Wielerzone Nederland en zo zit ik thuis aan de keuken tafel en kijk ik weer terug op deze versie.
Wat is er veel gebeurt zeg, in de afgelopen dagen heb ik uitgebreid stilgestaan in de verslagen bij alle prachtige belevenissen en ervaringen van de renners en begeleiders. 
Ik had ook beloofd om nog even terug te komen op de keukenstaf. De Firma L en J had een geweldig machtsmiddel in handen, als ik lelijk zou schrijven zou er een soort lock-down van de keuken komen en dat is natuurlijk het laatste dat we kunnen gebruiken. Dus moest ik maar even toegeven aan deze chantage maar nu ik weer thuis aan tafel zit en gewoon weer zelf mijn koffie mag zetten en een ei kan bakken, kan ik toch nog even losgaan op de mannen in de keuken.

Vrijdag hebben we nog een heerlijk “ontwenningstraining” gedaan. De arbeid was verricht en de renners werden uitgenodigd om een heerlijk rondje te “cruisen” met de handjes op het stuur. Vreemd genoeg vinden ze het stuk voor stuk lastig om hun verstand te volgen i.p.v. hun ego. De mannen en vrouwen voelen de vermoeidheid van de afgelopen dagen goed in het lijf. Toch is het lastig om hier aan toe te geven en te kiezen voor een lekker koffie rondje waar je heerlijk de benen los kan fietsen. 
Het lichaam zegt iets anders dan het verstand en naar welke stem luister je. Een aantal renners vraagt om hulp bij de afweging en na twee verhelderende vragen van mijn kant weten ze eigenlijk wel wat het beste is. Dan blijft het nog steeds moeilijk om daar naar te luisteren maar daar komen ze dan vanzelf wel achter (denk ik)

We vertrekken in drie groepen, 120, 90 en 50 km stuk voor stuk rondjes met relatief vlakke wegen en mooie vergezichten. De lange route vertrekt als eerste en heeft na 5 km al de eerste spijtoptanten. Stefan is de verstandigste in het geheel (niet zo moeilijk want die zit al de hele week heel relaxed op zijn kont in een auto) en hij kort ter plekke de route in zodat ook deze groep niet meer dan 90 km gaat afleggen. De middengroep is maar klein en vertrekt voortvarend. Een prima rit met in de laatste 10 km nog een kleine glijpartij waarbij we wat schade oplopen, gelukkig zonder erg en we maken met elkaar de route vol.
De korte route heeft vandaag gelukkig toch verstandige renners mee. Mannen en vrouwen die de hele week alles hebben gegeven durven het advies te volgen en luisteren naar de juiste stem. Ze maken een lekker rondje met als beloning een bakkie bij het meer.

Na afloop gaat iedereen in de opruim en inpakstand want de bussen gaan om 16:00 uur vertrekken voor de terugreis. De bestuurders hebben 15 uur sturen voor de wielen en willen graag een beetje tijdig terug zijn in Dronten. Alle koffers staan keurig klaar en binnen mum van tijd is alles ingepakt. De keukenfirma heeft de voorruimte van de ploeg bus volledig in beslag genomen met alle zaken die ze vanuit Nederland hebben meegenomen, Het is een serieuze optie om komend jaar een WZN Foodtruck voor deze grootverbruikers mee te nemen.

Nu we het toch over dat keuken duo hebben zal ik een klein inkijkje schetsen in het leven van deze twee heren gedurende zo’n wzn trainingsweek. Om 05:30 staan de heren op, natuurlijk doen ze dit heel zachtjes zodat iedereen die een beetje in de buurt van de keuken slaapt er geen enkele last van heeft. Al de eerste ochtend blijkt dat zachtjes bij Leo en Jan iets heeeeeeel anders is dan bij u en mij want alles in een straal van 100 mtr rond de keuken zit gewoon rechtop in bed. Dan denk je dat ze starten met het ontbijt maar er gaan gelijk kippenpoten in een pan, ze koken water (zonder klontjes heb ik geleerd) en strooien zout op de deksel van de pan om zo in een soort geheimtaal aan elkaar duidelijk te maken dat er zout in de pan zit.
Er wordt gelijk groente gesneden en rijst of pasta gekookt. Ik ben meestal wel van het planmatig werken maar aan deze planning kan ik geen touw vastknopen. Ondertussen zetten ze koffie maken beslag voor muffins en taartjes voor op de fiets en zitten rustig buiten met elkaar met een bakkie en nemen de boodschappenlijst door. Jan maakt eieren klaar en als je geluk hebt zet hij ook de oven aan. Ik kan op een paar borden tegelijk schaken maar deze grootmeesters spelen simultaan tegen het hele Chinese leger. (en ze winnen)
Wat wel tegenvalt is de ongelooflijke klere bende die ze maken in de keuken. Overal pannen, messen, doeken en snijplanken en meer groente op de grond dan in de pan. Alles op een eigen plek en met een eigen kleur (zo slaan ze de handen nooit op een lege plek zeggen ze ) 
Halverwege de week komt onze spring in het veld uit Heerde (Stijn) steeds eerder uit zijn bed en doet opmerkelijk vriendelijk tegen Peppie en Kokkie, hij gaat muziek voor ze draaien, koffie zetten en praat gewoon 1,5 uur onafgebroken tegen deze mannen aan. Hiermee levert hij wederom geen nuttige bijdrage (denk ik) maar zie ik wel dat hij 
s ‘avonds zo rond een uur of 8 weer een afspraakje heeft in de keuken Met Jan en Leo om nog even wat te snaaien en weer wat lekkers op te halen. Ik denk dat Stijn weer heel goed in de gaten heeft hoe je een goeie kok te vriend moet houden en daarmee de krenten uit de pap kan halen.

Wonderbaarlijk is het toch dat uit deze chaos elke dag weer voldoende heel goed eten komt en er voor alle renners meer dan voldoende is. Als de renners thuis zeggen dat ze honger hebben gehad dan moet je maandag direct naar de huisarts want dan moet er echt een lintworm aanwezig zijn.
Wel mooi dat de keukenmannen zelf gewoon alles opruimen en de keuken schoner achterlaten dan dat we hem hebben aangetroffen toen we aankwamen.

Om 16:00 uur rijden we weg en vangen we de terugreis aan. 16 uur trekken we uit om thuis te komen. GF heeft niet alleen een voortreffelijke neus voor koffie en muffins maar ook de lucht van zijn thuis dringt tot ver in Spanje tot hem door. Hij heeft de sokken er goed in en als snel zijn Stefan en ik de bus van GF en Jan kwijt. Gelukkig rijdt hij niet harder dan ons maar luistert hij te goed naar zijn navi. We rijden onafhankelijk door de Franse nacht en via Luxemburg en de Ardennen vinden we elkaar bij Culemborg weer terug. De nodige koffiestops worden gemaakt en uiteindelijk rollen we eerder dan verwacht de parkeerplaats op bij In Opbouw. Om 06:45 zitten we aan de koffie en een lekker ontbijtje. Wij gaan uitpakken en wachten op de renners en ouders.

De renners hebben een korte nacht want de overgebleven begeleiders schieten stevig in de stress, je moet ten slotte toch ruim op tijd op het vliegveld zijn. Om 05:30 staat de bus voor en om 06:00 uur zitten de renners klaar op het vliegveld. Lekker wachten tot er om 07:40 wordt opgestegen voor de terugvlucht. Dan vanavond maar een uurtje eerder naar bed en de slaap inhalen. Ook hier een voorspoedige trip en iets eerder gepland veilig in Eindhoven.
Of we Lance thuis zouden krijgen was nog even de vraag Deze jongen is helaas ziek geworden en met veel paracetamol houden we koorts nog een beetje in de hand en mag hij aan boord. Alle ouders mooi op tijd en komen de renners naar Dronten voor de bagage en de fietsen. (uit betrouwbare bron hoor ik dat de kiss and ride strook voor de aankomsthal in Eindhoven gisteravond al helemaal vol stond met ongeruste ouders. Als uiteindelijk ook Danielle haar spullen heeft opgehaald draai ik de sleutel van In Opbouw om en kan ik samen met Iwan naar huis. Iwan mag nog een nachtje bijkomen en gaat morgen weer met het vliegtuig naar Wales. 

We doen altijd of het volstrekt normaal is dat we met zo’n grote groep renners en begeleider een week lang naar Spanje kunnen en dan gewoon allemaal weer ongeschonden in Nederland komen. Ik realiseer me, bij een korte terugblik als deze, dat het elk jaar weer bijzonder is en dat ik gewoon maar weer dankbaar ben dat we veilig en gezond terug zijn. Gezond weer thuis en een geweldige ervaring rijker. De renners die het voor de eerste keer hebben meegemaakt hebben echt een bijzondere ervaring opgedaan en zullen nog lang terug kijken op deze week. De meer ervaren renners hebben er een ervaring bij en zijn weer stap verder gekomen in hun ontwikkeling. 

Ik ga nu afsluiten met nogmaals dank aan de collega begeleiders en in dit verhaal in het bijzonder de keukenstaf. Jan en Leo jullie hebben “a hell off a job” geleverd. Niemand is iets te kort gekomen en er is geen onvertogen woord gevallen.

Dank aan alle lezers van de verslagen en het meeleven van de mensen thuis. Volg onze renners dit jaar in de koers, kom kijken en maak deel uit van de supporters van Forte WZN. 

Tot volgend jaar

Arjan Baak

Voor de foto’s klik hier